Księga Jeremiasza 49 – znaczenie, tematy i zastosowanie

O Ammonitach. Tak mówi Pan: Czy Izrael nie ma synów, czy nie ma spadkobierców? Dlaczego więc Milkom odziedziczył Gada, a jego naród mieszka w ich miastach?

Dlatego nadejdą dni – wyrocznia Pana – kiedy sprawię, że w Rabba Ammonitów będzie słychać okrzyk wojenny. Stanie się ono stertą gruzów, a jego osiedla pochłonie ogień. Wtedy Izrael przejmie dziedzictwo tych, którzy po nim odziedziczyli, mówi Pan.

Lamentuj, Cheszbonie, bo nadchodzi niszczyciel. Krzyczcie, osiedla Rabba, przepaszcie się pokutnymi worami, narzekajcie, biegajcie dookoła z nacięciami na ciele. Milkom musi bowiem iść na wygnanie wraz ze swoimi kapłanami i przywódcami.

Dlaczego chlubisz się dolinami swojej urodzajnej doliny, Córo buntownicza? Ufasz swoim zasobom, mówiąc: Kto może nadejść przeciw mnie?

Oto sprowadzę na ciebie przerażenie – wyrocznia Pana, Boga Zastępów – ze wszystkich stron. Rozproszycie się, każdy w swoim kierunku; nie będzie nikogo, kto by zebrał rozproszonych.

Później jednak zmienię los synów Ammona – wyrocznia Pana.

O Edomie. Tak mówi Pan Zastępów: Czy nie ma już mądrości w Temanie? Czy ustała już rada wśród roztropnych? Czy ich mądrość zwietrzała?

Uciekajcie, uchodźcie, ukryjcie się jak najgłębiej, mieszkańcy Dedanu! Sprowadzę bowiem na niego zagładę Ezawa, czas, w którym ich ukarzę.

Jeśli przyjdą do ciebie zbierający winogrona, nie pozostawią żadnej reszty; jeśli złodzieje w nocy – wyrządzą szkody do woli.

Bo Ja sam ogołocę Ezawa, ujawnię to, co dla niego najbardziej skryte, tak że nie będzie mógł się ukryć. Zagładzie ulegną jego potomkowie, jego bracia i jego sąsiedzi – i nie będzie już istniał.

Zostaw swoje sieroty – Ja utrzymam je przy życiu; twoje wdowy niech we Mnie pokładają nadzieję.

Tak bowiem mówi Pan: Oto ci, którzy nie powinni pić kielicha, muszą go pić, a tobie ma ujść bezkarnie? Nie ujdzie ci bezkarnie: nieuchronnie będziesz pił!

Przysięgam na siebie samego – wyrocznia Pana – że Bosra stanie się postrachem, pośmiewiskiem, pustkowiem i złorzeczeniem; wszystkie jej miasta pozostaną rumowiskiem na wieki.

Usłyszałem wieść od Pana, że zwiastun został wysłany między narody: Zgromadźcie się i wyruszcie na niego! Przygotujcie się do bitwy!

Oto bowiem uczynię cię małym wśród narodów i wzgardzonym przez ludzi.

Twoje groźne położenie i hardość twojego serca wbiły cię w pychę, ciebie, który mieszkasz w skalnych rozpadlinach i zajmujesz szczyty pagórków. Gdybyś zbudował swoje gniazdo wysoko jak orzeł, nawet stamtąd cię zrzucę – wyrocznia Pana.

Edom stanie się postrachem. Ktokolwiek będzie szedł tamtędy, popadnie w osłupienie i zagwiżdże nad wszystkimi jego klęskami.

Jak po zburzeniu Sodomy i Gomory oraz sąsiednich miast – mówi Pan – nikt nie będzie tam mieszkał i żaden człowiek nie osiedli się w tym miejscu.

Oto nadchodzi on jak lew z nadjordańskiej gęstwiny ku wiecznie zielonym pastwiskom. Tak, w mgnieniu oka zmuszę ich do ucieczki stamtąd, a swojego wybrańca ustanowię nad nimi. Kto jest bowiem podobny do Mnie albo kto Mnie pozwie przed sąd? Który pasterz ostoi się wobec Mnie?

Dlatego posłuchajcie zamiarów Pana, jakie powziął wobec Edomu, i jego planów, jakie postanowił wobec mieszkańców Temanu: z całą pewnością zostaną wywleczone nawet najmniejsze owce; z całą pewnością ich pastwiska ogarnie zgroza na ich widok.

Na wieść o ich upadku ziemia zadrży, krzyk o tym rozlegnie się nad Morzem Czerwonym.

Oto jak orzeł wzlatuje i unosi się, rozpościera swoje skrzydła nad Bosra; w tym dniu serce wojowników Edomu będzie jak serce rodzącej kobiety.

O Damaszku. Chamat i Arpad napełniły się wstydem, bo usłyszały niepomyślną wieść. Są one wzburzone jak morze, pełne trwogi, nie mogą się opanować.

Damaszek jest bezsilny, gotowy do ucieczki, opanował go popłoch; lęk i bóle ogarniają go jak rodzącą kobietę.

Jak bardzo opuszczone jest sławne miasto, miasto pełne radości.

I tak jego młodzieńcy polegną na ulicach i tego dnia wyginą wszyscy jego wojownicy – wyrocznia Pana Zastępów.

Wzniecę pożar na murach Damaszku, aby pochłonął pałace Ben Hadada.

O Kedar i królestwach Chasor, które pobił król babiloński, Nabuchodonozor. Tak mówi Pan: Dalej, maszerujcie na Kedar, zniszczcie synów Wschodu!

Zagrabią ich namioty i owce, skóry ich namiotów oraz wszystkie naczynia. Zabiorą im wielbłądy i zawołają nad nimi: Trwoga dookoła!

Uciekajcie, rozproszcie się szybko, ukryjcie się dobrze, mieszkańcy Chasor – wyrocznia Pana. I nie ma ani bram, ani zasuw – bo Nabuchodonozor, król babiloński, powziął przeciw wam postanowienie i żywi przeciw wam złe zamiary.

Dalej, wyruszmy przeciw beztroskiemu narodowi, który mieszka bezpiecznie – wyrocznia Pana – prowadzi samotne życie.

Ich wielbłądy pójdą na łup, a ich liczne stada staną się zdobyczą. Rozproszę na cztery wiatry tych, którzy podcinają włosy na skroniach; ze wszystkich stron sprowadzę na nich nieszczęście – wyrocznia Pana.

Chasor stanie się siedliskiem szakali, pustkowiem na wieki. Nikt nie będzie tam mieszkał ani żaden człowiek się tam nie osiedli.

Słowo Pana, które zostało skierowane do proroka Jeremiasza o Elamie na początku panowania Sedecjasza, króla judzkiego:

Tak mówi Pan Zastępów: Oto złamię łuk Elamu, źródło jego potęgi.

Sprowadzę na Elam cztery wiatry z czterech krańców nieba i rozproszę ich na wszystkie te wiatry, tak że nie będzie narodu, do którego nie dotarliby rozproszeni Elamici.

Napełnię Elam trwogą wobec jego nieprzyjaciół, wobec tych, którzy nastają na jego życie. Sprowadzę na nich nieszczęście, żar mojego gniewu – wyrocznia Pana. Wyślę za nimi miecz, aż ich wyniszczę.

Ustawię zaś swój tron w Elamie i usunę stamtąd króla i książąt – wyrocznia Pana.

Jednak w przyszłości zmienię los Elamu – wyrocznia Pana.