Księga Jeremiasza 2 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Pan skierował do mnie następujące słowo:

Idź i głoś publicznie w Jerozolimie: To mówi Pan: Pamiętam wierność twojej młodości, miłość twojego narzeczeństwa, kiedy chodziłaś za Mną na pustyni, w ziemi, której nikt nie obsiewa.

Izrael jest świętością Pana, pierwszym plonem Jego zbiorów. Ci wszyscy, którzy go spożywają, stają się winni, spotka ich nieszczęście – wyrocznia Pana.

Słuchajcie słowa Pańskiego, domu Jakuba, wszystkie pokolenia domu Izraela!

To mówi Pan: Jaką nieprawość znaleźli we Mnie wasi przodkowie, że odeszli daleko ode Mnie? Poszli za nicością i sami stali się nicością.

Nie mówili zaś: Gdzie jest Pan, który nas wyprowadził z kraju egipskiego, prowadził nas przez pustynię, przez ziemię bezpłodną, pełną rozpadlin, przez ziemię suchą i ciemną, przez ziemię, której nikt nie może przebyć ani w niej zamieszkać?

A Ja wprowadziłem was do ziemi urodzajnej, byście spożywali jej owoce i jej zasoby. Weszliście i zbezcześciliście moją ziemię, uczyniliście z mojej posiadłości miejsce pełne odrazy.

Kapłani nie mówili: Gdzie jest Pan? Uczeni w Piśmie nie uznawali Mnie; pasterze zbuntowali się przeciw Mnie; prorocy głosili wyrocznie na korzyść Baala i chodzili za tymi, którzy nie dają pomocy.

Dlatego będę nadal prowadził spór z wami – wyrocznia Pana – i dzieci waszych dzieci będę oskarżał.

Przejdźcie na brzegi Kittim i zobaczcie, poślijcie do Kedaru i zbadajcie starannie, czy stało się tam coś podobnego?

Czy jakiś naród zmienił swoich bogów? A ci przecież nie są wcale bogami! Mój zaś naród zamienił swoją Chwałę na to, co nie może pomóc.

Niebo, niech cię na to ogarnie osłupienie, groza i wielkie drżenie! – wyrocznia Pana.

Bo podwójne zło popełnił mój naród: opuścili Mnie, źródło żywej wody, żeby wykopać sobie cysterny, cysterny popękane, które nie utrzymują wody.

Czy Izrael jest może sługą albo niewolnikiem z urodzenia? Dlaczego stał się łupem,

nad którym ryczą lwy, wydając swój głos? Zamieniono jego ziemię w pustkowie, jego spalone miasta zostały pozbawione mieszkańców.

Nawet synowie Nof i Tachpanches ostrzygli ci głowę.

Czy nie sprawiło tego twoje odstępstwo od Pana, twojego Boga, gdy On prowadził cię w drodze?

A teraz po co chodzisz do Egiptu, aby pić wodę z Nilu? Po co chodzisz do Asyrii, aby pić wodę z Rzeki?

Twoja niegodziwość cię karze, a twoje niewierności cię osądzają. Wiedz zatem i przekonaj się, jak przewrotne i pełne goryczy jest to, że opuściłaś Pana, swojego Boga, a nie odczuwałaś lęku przede Mną – wyrocznia Pana Zastępów.

Od dawna bowiem złamałaś swoje jarzmo, zerwałaś swoje więzy. Powiedziałaś sobie: Nie będę służyć! Na każdym więc wysokim pagórku i pod każdym zielonym drzewem kładłaś się jako nierządnica.

A Ja zasadziłem ciebie jako szlachetną latorośl winną, tylko szczep prawdziwy. Jak więc zmieniłaś się w dziki krzew, zwyrodniałą latorośl?

Nawet jeśli obmyjesz się ługiem sodowym i dodasz wiele ługu drzewnego, twoja wina pozostanie wobec Mnie jak skaza – wyrocznia Pana.

Jak możesz mówić: Nie uległam skażeniu, nie chodziłam za Baalami? Spójrz na swoje postępowanie w Dolinie, przyznaj się, co uczyniłaś! Młoda szybkonoga wielbłądzica, brykająca na wszystkie strony,

wyrywając się na pustynię w swojej niepohamowanej namiętności, chwyta łapczywie powietrze. Kto powstrzyma jej żądzę? Ktokolwiek jej szuka, nie musi się trudzić: znajdzie ją w miesiącu jej rui.

Uważaj na swoje nogi, aby nie stały się bose, i na swoje gardło, aby nie wyschło. Lecz ty mówisz: Na próżno! Nie! Kocham bowiem obcych i pójdę za nimi.

Jak złodziej jest pełen wstydu, gdy zostanie schwytany, tak okrył się wstydem dom Izraela: oni, ich królowie i przywódcy, ich kapłani i prorocy.

Ci, którzy mówią do drzewa: Ty jesteś moim ojcem, a do kamienia: Ty mnie zrodziłeś, do Mnie zaś obracają się plecami, a nie twarzą, a gdy ich spotka nieszczęście, wołają: Powstań, wybaw nas!

Gdzie są twoi bogowie, których sobie uczyniłaś? Niech przybędą na pomoc, jeżeli mogą cię wybawić, gdy spadnie na ciebie nieszczęście. Bo ile masz miast, tyle też swoich bogów, Judo!

Dlaczego się ze Mną sprzeczacie? Wszyscy zgrzeszyliście przeciw Mnie – wyrocznia Pana.

Na próżno karałem waszych synów: nie przyjęli tego jako nauki. Wasi prorocy stali się pastwą waszego miecza, niczym lwa siejącego spustoszenie.

Jakim pokoleniem jesteście? Uważajcie na słowa Pana: Czy byłem pustynią dla Izraela albo krainą ciemności? Dlaczego mówi mój lud: Wyzwoliliśmy się! Nie przyjdziemy już więcej do Ciebie!

Czy panna zapomni o swoich klejnotach, a narzeczona o swoich przepaskach? Mój naród jednak zapomniał o Mnie – od niezliczonych już dni.

O, jak dobrze są ci znane drogi, by szukać miłostek. Dlatego też twoje postępowanie przywykło do nieprawości.

Nawet na skraju twoich szat znajduje się krew ubogich bez winy, których nie przychwyciłaś na włamaniu. Mimo to wszystko

mówisz: Jestem niewinna! Jego gniew odwrócił się zapewne ode mnie. Oto jestem, by cię osądzić za to, że powiedziałaś: Nie zgrzeszyłam.

Jak bardzo stałaś się nikczemna, zmieniając swoje postępowanie! Tak samo zawstydzi cię Egipt, jak zostałaś zawstydzona przez Asyrię.

Także stamtąd wyjdziesz z rękami na głowie, ponieważ Pan odrzucił tych, w których pokładasz nadzieję, i z nimi nie osiągniesz powodzenia.