Księga Jeremiasza 6 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Uciekajcie z Jerozolimy, synowie Beniamina! W Tekoa dmijcie w trąby! Na Bet-ha-Kerem wznieście znak! Bo od północy zagraża nieszczęście i wielka katastrofa.

Jesteś podobna do znakomitego pastwiska, Córo Syjonu!

Przyjdą do ciebie pasterze ze swoimi trzodami, rozbiją namioty dokoła ciebie, będą paść każdy na własną rękę.

Przygotujcie się do walki przeciw niej! Naprzód, wedrzyjmy się w południe! – Biada nam, bo dzień zbliża się do końca, bo już wydłużają się wieczorne cienie!

– Naprzód! Wedrzyjmy się w nocy i zniszczmy jej pałace!

Bo to mówi Pan Zastępów: Zetnijcie jej drzewa i usypcie wał dokoła Jerozolimy, bo to miasto kłamstwa, sama w nim nieprawość.

Jak studnia tryska wodą, tak tryska jej przewrotność. Gwałt i ucisk – dają się w niej słyszeć, choroba i rany – oto, co jest stale przed moim obliczem.

Strzeż się, Jerozolimo, bym się nie odwrócił od ciebie, bym nie obrócił cię w pustynię, w niezamieszkałą ziemię.

To mówi Pan Zastępów: Zbieraj starannie, jak przy winobraniu, Resztę Izraela! Jak dokonujący winobrania wyciągaj rękę ku gałązkom winorośli!

Do kogo mam mówić i kogo ostrzegać, aby posłuchali? Oto ich ucho jest nieobrzezane, tak że nie mogą pojąć. Oto słowo Pańskie jest u nich wystawione na urąganie, nie mają w nim upodobania.

A ja jestem pełen gniewu Pańskiego, nie mogę go powstrzymać. Wylej go na dzieci na ulicy i na zgromadzenie młodzieńców! Bo wszyscy będą zabrani: mąż z żoną, starzec wraz z mężem w podeszłym wieku.

Ich domy przejdą na własność innych, podobnie jak pola i żony. Bo wyciągnę rękę nad mieszkańcami tego kraju – wyrocznia Pana.

Bo od najmniejszego do największego wszystkich ogarnęła żądza zysku: od proroka do kapłana – wszyscy popełniają oszustwa.

Próbują zaradzić katastrofie mojego narodu, mówiąc beztrosko: Pokój, pokój, a tymczasem nie ma pokoju.

Są okryci hańbą, ponieważ postępowali obrzydliwie. Co więcej, zupełnie się nie wstydzą, dlatego upadną wśród tych, którzy mają upaść, runą, gdy ich nawiedzę – wyrocznia Pana.

To mówi Pan: Stańcie na drogach i patrzcie, zapytajcie o dawne ścieżki, gdzie jest najlepsza droga – idźcie po niej, a znajdziecie dla siebie wytchnienie. Ale powiedzieli: Nie pójdziemy.

I ustanowiłem dla was strażników: Uważajcie na głos trąby! Ale oni powiedzieli: Nie będziemy uważać.

Dlatego słuchajcie, narody, i dobrze rozumiejcie, co zamierzam uczynić.

Słuchaj, ziemio! Oto zamierzam sprowadzić na ten naród nieszczęście: będzie to owoc ich przewrotnych zamysłów. Bo nie zważali na moje słowa, a moim prawem wzgardzili.

Na co sprowadzacie Mi kadzidło ze Saby albo znakomity korzeń trzcinowy z dalekiej ziemi? Nie podobają Mi się wasze całopalenia, a wasze krwawe ofiary nie są Mi przyjemne.

Dlatego to mówi Pan: Oto postawię temu narodowi przeszkody, na których potkną się ojcowie wraz z synami, sąsiad i przyjaciel zginą.

To mówi Pan: Oto nadchodzi naród z północnej ziemi, wielki naród powstaje z krańców ziemi.

Trzymają w ręku łuk i miecz, są okrutni i bez litości. Ich wrzawa jest jak szum morza i dosiadają koni, gotowi jak jeden mąż do walki przeciw tobie, Córo Syjonu!

Usłyszeliśmy wieść o nich – ręce nam opadły, lęk nas ogarnął i ból, jak rodzącą kobietę.

Nie wychodźcie na pole ani nie chodźcie po drodze, bo grozi miecz nieprzyjaciela, trwoga ze wszystkich stron.

Córo mojego narodu, włóż wór pokutny i okazuj skruchę w popiele! Okryj się smutkiem, jak po jedynym synu, gorzką żałobą, bo nagle przyjdzie na nas niszczyciel.

Ustanowiłem ciebie jako badającego mój naród, byś poznał i sprawdził jego postępowanie.

Wszyscy oni są niesforni, popełniając przestępstwa, są miedzią i żelazem, wszyscy postępują nikczemnie.

Ołów został rozgrzany na podwójnym ogniu przez miech kowalski. Daremne wysiłki przetapiającego metal: przewrotni nie dadzą się oddzielić.

Nazwijcie ich odrzuconym srebrem, bo odrzucił ich Pan.