Księga Jeremiasza 52 – znaczenie, tematy i zastosowanie

W chwili objęcia rządów Sedecjasz miał dwadzieścia jeden lat i panował jedenaście lat w Jerozolimie. Jego matka miała na imię Chamutal i była córką Jeremiasza z Libny.

Sedecjasz postępował źle w oczach Pana, zupełnie tak samo, jak czynił to Jojakim.

Dlatego też gniew Pana był nad Jerozolimą i Judą do tego stopnia, że odrzucił On ich od swego oblicza, a Sedecjasz zbuntował się przeciw królowi babilońskiemu.

W dziewiątym roku jego panowania, dziesiątego miesiąca i dziesiątego dnia, przybył król babiloński Nabuchodonozor wraz z całym swoim wojskiem przeciw Jerozolimie i obległ ją, budując wokół niej wały oblężnicze.

Miasto było oblężone aż do jedenastego roku króla Sedecjasza.

W czwartym zaś miesiącu, dziewiątego dnia, kiedy głód był dotkliwy w mieście i nie było już chleba dla ludu kraju,

uczyniono wyłom w mieście. Wszyscy wojownicy uciekli z miasta nocą przez bramę między podwójnym murem powyżej ogrodów królewskich; Chaldejczycy zaś znajdowali się wokół miasta. Wyszli więc drogą prowadzącą ku Arabie.

Wojsko chaldejskie ścigało króla i dogoniło Sedecjasza na stepie Jerycha; całe zaś jego wojsko opuściło go, idąc w rozsypkę.

Pojmali więc króla i zaprowadzili go do Ribla w kraju Chamat, do króla babilońskiego, który wydał na niego wyrok.

Król babiloński kazał zamordować synów Sedecjasza na jego oczach, a także wszystkich przywódców judzkich kazał zabić w Ribla.

Następnie wyłupił oczy Sedecjaszowi i kazał go zakuć w podwójne spiżowe kajdany. Potem król babiloński uprowadził go do Babilonu i wtrącił do więzienia aż do dnia jego śmierci.

W piątym zaś miesiącu, dziesiątego dnia miesiąca – był to dziewiętnasty rok rządów króla babilońskiego Nabuchodonozora – wkroczył do Jerozolimy Nebuzaradan, dowódca straży przybocznej, pełniący służbę przy królu,

i spalił świątynię Pańską i pałac królewski oraz wszystkie wielkie domy.

Całe zaś wojsko chaldejskie, które było z dowódcą straży przybocznej, zburzyło cały mur wokół Jerozolimy.

Część ubogiej ludności, resztę ludu pozostałego w mieście oraz pozostałych rzemieślników dowódca straży przybocznej Nebuzaradan uprowadził do niewoli.

Spośród ubogiej ludności kraju dowódca straży przybocznej Nebuzaradan pozostawił niektórych jako uprawiających winnice i rolników.

Chaldejczycy połamali spiżowe kolumny, które były w świątyni, podstawy i spiżowe morze w świątyni, a cały spiż wywieźli do Babilonu.

Wzięli także kotły, łopatki, nożyce do oczyszczania lamp, kropielnice, czasze oraz wszystkie spiżowe przedmioty używane przy sprawowaniu kultu.

Ponadto dowódca straży zabrał patery, popielnice, kropielnice, kotły, świeczniki, czasze i kubki, wszystko, co było z czystego złota lub ze srebra.

Nie można było zważyć spiżu z tych wszystkich przedmiotów: z dwóch kolumn, jednego morza, dwunastu spiżowych wołów pod morzem i podstaw, jakie król Salomon kazał zrobić dla świątyni.

Kolumny miały po osiemnaście łokci wysokości każda, a sznur o długości dwunastu łokci ją opasywał; gruba na cztery palce, w środku była pusta.

Na niej była spiżowa głowica, a wysokość jednej głowicy wynosiła pięć łokci, a sieć i jabłka granatu były rozmieszczone wokół głowicy, wszystko ze spiżu. Podobnie było przy drugiej kolumnie: osiem jabłek granatu na jeden łokieć, łokci zaś dwanaście.

Było więc dziewięćdziesiąt sześć jabłek granatu rozmieszczonych wzdłuż; razem mieściło się wokół na sieci sto jabłek granatu.

Dowódca straży przybocznej pojmał najwyższego kapłana Serajasza, jego zastępcę, kapłana Sefaniasza, oraz trzech stróżów progu.

Z miasta zaś pojmał jednego dworzanina, który był dowódcą wojskowym, siedmiu ludzi spośród najbliższego otoczenia króla, których znaleziono w mieście, pisarza dowódcy wojskowego, sporządzającego spis ludności kraju, oraz sześćdziesięciu spośród prostej ludn

Nebuzaradan, dowódca straży przybocznej, pojmał ich i zaprowadził do króla babilońskiego do Ribla.

Król babiloński kazał ich zabić i zamordowano ich w Ribla, w kraju Chamat. Wówczas uprowadzono Judę do niewoli, daleko od własnego kraju.

Ludności zaś, jaką Nabuchodonozor nakazał uprowadzić do niewoli, było: w siódmym roku – trzy tysiące dwudziestu trzech mieszkańców Judy;

w osiemnastym roku Nabuchodonozora – osiemset trzydzieści dwie osoby z Jerozolimy;

w roku dwudziestym trzecim Nabuchodonozora dowódca straży przybocznej Nebuzaradan uprowadził do niewoli spośród mieszkańców Judy siedemset czterdzieści pięć osób. Razem więc było cztery tysiące sześćset osób.

W trzydziestym siódmym roku po uprowadzeniu do niewoli Jechoniasza, króla judzkiego, dwudziestego piątego dnia miesiąca, Ewil Merodak, król babiloński, w roku objęcia rządów ułaskawił Jechoniasza, króla judzkiego, i kazał go wyprowadzić z więzienia.

Rozmawiał z nim łaskawie i wyniósł jego tron ponad tron królów, którzy przebywali z nim w Babilonie.

Jechoniasz zdjął więc swoje szaty więzienne i jadał zawsze u króla przez wszystkie dni swojego życia.

Król babiloński zapewnił mu stałe utrzymanie, dzień po dniu, przez cały czas jego życia aż do śmierci.