Księga Jeremiasza 52:12 – znaczenie i zastosowanie

Opis ten ukazuje straszliwe zniszczenia, jakich dokonała armia chaldejska miesiąc po zdobyciu Jerozolimy. Dowodził nią Nebuzaradan, dowódca straży przybocznej, czyli naczelny dowódca wojsk podczas tej wyprawy. Na marginesie nazwano go naczelnikiem katów, czyli egzekutorów. Żołnierze w istocie są ludźmi przeznaczonymi do zabijania, a Bóg posługuje się nimi, by wykonać swój wyrok na grzesznym ludzie.

Nebuzaradan stał na czele tych żołnierzy, lecz w swoim postępowaniu zdaje się nie liczyć z Bogiem. Służył królowi babilońskiemu i realizował własne plany, gdy wkroczył do Jerozolimy i dotarł do samego jej serca jako dowódca oddziałów egzekucyjnych. Najpierw ograbił świątynię ze wszystkich cennych przedmiotów, a potem ją spalił. Podpalił Dom Pana, święty i piękny dom, w którym ich ojcowie oddawali Mu chwałę (Księga Izajasza 64:11).

Spalił także pałac królewski, prawdopodobnie pałac zbudowany przez Salomona po wzniesieniu świątyni, który odtąd służył królom jako siedziba. Spalił wszystkie domy Jerozolimy, czyli domy możnych, a przynajmniej te, o których mowa w tym opisie. Jeśli jakieś domy ocalały, były to jedynie nędzne chaty pozostawione ubogim mieszkańcom kraju.

Zburzył wszystkie mury Jerozolimy, jakby chciał zemścić się na mieście, które tak długo opierało się jego wojskom. W ten sposób warowne miasto zamieniło się w ruinę (Księga Izajasza 25:2). Wielu ludzi uprowadził też do niewoli (Księga Jeremiasza 52:15). Zabrał część ubogich mieszkańców miasta, a ubogich z okolicy, czyli ludzi mieszkających na wsi, pozostawił, by uprawiali winorośl i ziemię.

Uprowadził również pozostałych ludzi, którzy wciąż znajdowali się w mieście: tych, którzy uniknęli miecza i głodu, a także dezerterów. Zabierał ich według własnego uznania, a właściwie według tego, co postanowił Bóg. Bóg już wcześniej wyznaczył, że jedni zginą od zarazy, inni od miecza, jeszcze inni z głodu, a pozostali pójdą do niewoli (Księga Jeremiasza 15:2). Najwięcej miejsca w tym opisie zajmuje jednak wywiezienie sprzętów świątynnych.

Wszystkie najcenniejsze przedmioty, naczynia ze srebra i złota, zabrano już wcześniej. Wciąż jednak pozostały rzeczy tego rodzaju, więc teraz zabrano także je (Księga Jeremiasza 52:19). Większość łupów ze świątyni zabranych tym razem była wykonana z brązu, który miał mniejszą wartość, dlatego zabrano go na końcu. Gdy zniknęło złoto, wkrótce zabrano także brąz, bo lud nadal nie chciał się opamiętać, mimo ostrzeżeń Jeremiasza (Księga Jeremiasza 27:19). Zburzono mury miasta, a wraz z nimi obalono świątynne kolumny. Oba te wydarzenia pokazywały, że Bóg, który był siłą i oparciem dla ich życia społecznego i kultu, opuścił swój lud.

Żadne mury nie ochronią ludu, a żadne kolumny go nie podtrzymają, jeśli Bóg cofnie swoją przychylność. Kolumny świątynne nie podpierały budynku, bo niczego na nich nie wzniesiono. Miały zdobić świątynię i nieść określone znaczenie. Nazywały się Jakin, czyli „On utwierdzi”, oraz Boaz, czyli „W Nim jest siła”. Ich zburzenie pokazywało więc, że Bóg nie będzie już utwierdzał swojego domu ani nie będzie jego siłą.

Kolumny opisano tu szczegółowo (Księga Jeremiasza 52:21–23; 1 Księga Królewska 7:15), aby ich wielkie piękno i okazałość jeszcze dotkliwiej uwydatniały skalę zniszczenia. Uprowadzono też wszystkie przedmioty używane przy ołtarzu z brązu, bo grzechu Jerozolimy nie dało się zmazać ofiarą ani darem, podobnie jak grzechu domu Helego (1 Księga Samuela 3:14).

Czytamy, że brązu użytego do wykonania tych wszystkich przedmiotów nie zważono (Księga Jeremiasza 52:20). Tak było również wtedy, gdy je sporządzano, ponieważ wcześniej nie odliczono dokładnej ilości brązu potrzebnej do ich wykonania (1 Księga Królewska 7:47; 2 Księga Kronik 4:18). Nie zważono go także podczas niszczenia. Ci, którzy przejęli te przedmioty, nie zadali sobie trudu, by je zważyć, jak zrobiliby kupujący, bo wszystko, co zabrali, i tak należało już do nich.