Księga Jeremiasza 10 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Słuchajcie słowa, które Pan mówi do was, domu Izraela!

To mówi Pan: Nie przyswajajcie sobie postępowania narodów ani nie obawiajcie się znaków niebieskich, mimo że obawiają się ich narody.

Bo to, co wzbudza lęk u narodów, jest niczym, ponieważ jest drewnem wyrąbanym w lesie, obrobionym dłutem, rękami rzeźbiarza.

Zdobi się je srebrem i złotem, umocowuje się za pomocą gwoździ i młotka, by się nie chwiało.

Te posągi są jak strachy na ptaki wśród pola melonów, nie mówią, trzeba je nosić, bo nie chodzą. Nie bójcie się ich, bo nie mogą zaszkodzić ani nie są zdolne czynić dobrze.

Nikogo nie można porównać do Ciebie, Panie! Jesteś wielki i wielkie jest Twoje niezwykle potężne imię!

Kto nie lękałby się Ciebie, Królu narodów? Tobie to właśnie przysługuje. Bo spośród wszystkich mędrców narodów i spośród wszystkich ich królestw nikt nie może się równać z Tobą.

Wszyscy razem są głupi i bezrozumni; nauka pochodząca od bożków – to drewno.

Srebro kute w płytki, przywożone z Tarszisz, a złoto z Ufaz – dzieło sprawnych rąk złotnika. Ich szaty są z purpury i szkarłatu – to wszystko jest dziełem zręcznych rzemieślników.

Pan natomiast jest prawdziwym Bogiem, jest Bogiem żywym i Królem wiecznym. Gdy się gniewa, drży ziemia, a narody nie mogą się utrzymać wobec Jego gniewu.

Tak macie mówić do nich: Bogowie, którzy nie uczynili nieba i ziemi, znikną z ziemi i spod tego nieba.

On uczynił ziemię swoją mocą, umocnił świat swoją mądrością, a swoim rozumem rozpostarł niebiosa.

Księga Jeremiasza 10:12 przypomina, że Bóg stworzył ziemię i niebo swoją mocą, mądrością i rozumem. W kontekście rozdziału Jego dzieło przeciwstawiono bożkom wykonanym przez ludzi, …

Na dźwięk Jego głosu huczą wody w niebie, On sprawia, że chmury podnoszą się z krańców ziemi; On czyni błyskawice – zapowiedź deszczu – i wysyła wiatr ze swoich zbiorników.

Każdy człowiek bez wiedzy pozostaje ograniczony, każdy złotnik musi się wstydzić z powodu bożka. Wytoczył bowiem podobizny, które są kłamstwem i nie ma w nich życiodajnego tchnienia.

Są one nicością, śmiesznym tworem, zginą, gdy nadejdzie czas rozliczenia z nimi.

Nie takie jest dziedzictwo Jakuba. On bowiem ukształtował wszechświat. Izrael zaś jest szczepem Jego dziedzictwa. Jego imię: Pan Zastępów.

Pozbieraj z ziemi swój tobół, ty, która pozostajesz oblężona!

Bo to mówi Pan: Oto daleko odrzucę tym razem mieszkańców kraju. Sprowadzę na nich ucisk, by Mnie odnaleźli.

Biada mi z powodu mojego nieszczęścia! Moja klęska jest nieuleczalna! A ja myślałem: To jest jedynie mój ból i mogę go znieść.

Mój namiot uległ zniszczeniu, wszystkie moje sznury zostały zerwane. Moi synowie odeszli ode mnie, nie ma ich. Nikogo już nie ma, kto by naprawił namiot i kto by rozpiął moje płótna.

Tak, pasterze okazali się nierozumni, nie szukali Pana, dlatego im się nie powiodło, a cała ich trzoda uległa rozproszeniu.

Słuchajcie nowiny: Oto nadchodzi! Wielka wrzawa z ziemi północnej, aby zamienić miasta judzkie w pustynię, w siedlisko szakali.

Wiem, Panie, że nie człowiek wyznacza swoją drogę i nie w jego mocy leży kierować swoimi krokami, gdy idzie.

Ukarz mnie, Panie, lecz według słusznej miary, nie według swojego gniewu, byś mnie zbytnio nie umniejszył.

Wylej swój gniew na narody, które Ciebie nie uznają, i na plemiona, które nie wzywają Twojego imienia. Pochłonęły bowiem one Jakuba, zniszczyły go i spustoszyły jego pastwiska.