Księga Jeremiasza 35:1
Słowo, jakie Pan skierował do Jeremiasza w czasach Jojakima, syna Jozjasza, króla judzkiego:
Księga Jeremiasza 35: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 19 | Biblia BibleGuided — Polski
Słowo, jakie Pan skierował do Jeremiasza w czasach Jojakima, syna Jozjasza, króla judzkiego:
Idź do rodziny Rekabitów, rozmawiaj z nimi, przyprowadź ich do domu Pańskiego, do jednej z sal, i daj im wino do picia!
Zabrałem więc Jaazaniasza, syna Jeremiasza, syna Chabassiniasza, i jego braci, wszystkich jego synów i całą rodzinę Rekabitów
i wprowadziłem ich do domu Pańskiego, do sali synów Chanana, syna Jigdaliasza, męża Bożego, która znajduje się w pobliżu sali książąt, nad salą Maasejasza, syna Szalluma, strażnika progu.
Następnie postawiłem przed członkami rodziny Rekabitów naczynia napełnione winem oraz kubki i powiedziałem do nich: Pijcie wino!
Odpowiedzieli zaś: Nie pijemy wina. Jonadab bowiem, syn Rekaba, nasz praojciec, nakazał nam: Nie będziecie pili wina na wieki ani wy, ani wasi synowie.
Nie będziecie budować domu, nie będziecie siać, nie będziecie sadzić winnicy ani jej posiadać, lecz będziecie mieszkać w namiotach przez całe życie, abyście długo żyli na ziemi, na której jesteście wędrowcami.
Byliśmy posłuszni poleceniu Jonadaba, syna Rekaba, naszego praojca, we wszystkim, co nam nakazał. Powstrzymujemy się od picia wina przez całe życie, zarówno my sami, jak i nasze żony, nasi synowie i nasze córki.
Nie budujemy domów mieszkalnych, nie posiadamy ani winnic, ani pól, ani nasion.
Mieszkamy w namiotach, będąc posłuszni i postępując według wszystkich wskazówek Jonadaba, naszego praojca.
Gdy zaś Nabuchodonozor, król babiloński, nadciągnął przeciw krajowi, powiedzieliśmy: Chodźcie, schrońmy się do Jerozolimy przed wojskiem chaldejskim i przed wojskiem aramejskim! Zamieszkaliśmy więc w Jerozolimie.
Do Jeremiasza zaś Pan skierował następujące słowo:
To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Idź i mów do mężczyzn judzkich i do mieszkańców Jerozolimy: Czy nie przyjęliście pouczenia, by słuchać mojego słowa? – wyrocznia Pana.
Słowa Jonadaba, syna Rekaba, jakie polecił swoim synom, zostały wprowadzone w życie. Zakazywały picia wina, więc nie piją do dzisiejszego dnia, bo są posłuszni zaleceniom swojego praojca. Ja tymczasem mówiłem do was nieustannie, lecz nie usłuchaliście Mnie.
I posyłałem do was nieustannie wszystkich moich sług, proroków, z poleceniem: Nawróćcie się każdy ze swojego przewrotnego postępowania, poprawcie wasze uczynki, a nie chodźcie za innymi bóstwami, by im służyć, a wtedy będziecie mogli mieszkać w ziemi, jaką
Tak, synowie Jonadaba, syna Rekaba, wprowadzili w życie nakaz swojego praojca, jaki im zlecił, a ten naród nie usłuchał Mnie.
Dlatego to mówi Pan, Bóg Zastępów, Bóg Izraela: Oto sprowadzę na Judę i na wszystkich mieszkańców Jerozolimy nieszczęście, jakie postanowiłem przeciw nim. Bo mówiłem do nich, a nie słuchali, wołałem do nich, a nie odpowiedzieli.
Do rodziny Rekabitów zaś powiedział Jeremiasz: To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Ponieważ byliście posłuszni poleceniom Jonadaba, waszego praojca, przestrzegając wszystkich jego nakazów i wypełniając wszystko, co wam zlecił,
dlatego to mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Nie zabraknie Jonadabowi, synowi Rekaba, potomka, który stałby zawsze przede Mną.
Rekabici przestrzegają nakazu Jonadaba przez pokolenia, także wtedy, gdy Jeremiasz stawia przed nimi wino. Ich postawa ukazuje trwałość przyjętego zobowiązania.
Wierność Rekabitów wobec przodka zostaje zestawiona z brakiem posłuszeństwa Judy wobec Boga, który wielokrotnie przemawiał przez proroków.
Bóg wzywa mieszkańców Judy, by porzucili złe postępowanie i nie oddawali czci innym bóstwom. Wezwanie do zmiany poprzedza zapowiedź sądu.
Wydarzenia rozdziału rozgrywają się za panowania Jojakima, króla Judy, w okresie narastającego zagrożenia ze strony Babilonii. Rekabici byli wspólnotą związaną z tradycją Jonadaba, syna Rekaba. Ich życie w namiotach i powstrzymywanie się od wina wynikały z przekazanego im nakazu. Gdy wojska zagrażały krajowi, schronili się w Jerozolimie. Jeremiasz wykorzystał ich przykład w nauczaniu skierowanym do Judy.
Rozdział ma wyraźny układ narracyjny i prorocki. Najpierw Bóg poleca Jeremiaszowi sprowadzić Rekabitów do świątyni, gdzie odmawiają wina i wyjaśniają powody swojej decyzji (35:1–11). Następnie następuje słowo Boga skierowane do Judy, które zestawia wierność Rekabitów z nieposłuszeństwem ludu (35:12–17). Na końcu Jeremiasz przekazuje Rekabitom obietnicę dotyczącą ich rodu (35:18–19).
Rozdział podkreśla wagę słuchania Boga i odpowiadania na Jego wezwanie. Rekabici stanowią przykład wytrwałości w przyjętym zobowiązaniu, ale tekst nie przedstawia ich zwyczaju jako powszechnego nakazu dla wszystkich. Zestawienie ich wierności z postawą Judy uwydatnia odpowiedzialność ludu, który wielokrotnie słyszał prorockie wezwania do nawrócenia. Obietnica dla Rekabitów ukazuje, że ich wierność nie została pominięta.
Rozdział może skłaniać do namysłu nad wiernością, wspólnotowymi tradycjami i konsekwencjami decyzji. Warto jednak pamiętać, że opis abstynencji Rekabitów dotyczy ich konkretnego zobowiązania i nie jest sam w sobie uniwersalną regułą dla każdego. Tekstu o sądzie nad Judą nie należy wykorzystywać do obwiniania osób za doświadczane cierpienie ani do sugerowania, że trudności zawsze wynikają z braku wiary lub posłuszeństwa.
Rozdział zachęca do uczciwego przyjrzenia się temu, jak słuchane i przekazywane są ważne zobowiązania oraz czy codzienne postępowanie pozostaje zgodne z wyznawanymi wartościami. Przykład Rekabitów może inspirować do wierności, ale ich szczególne zasady należy odróżniać od uniwersalnych wskazań biblijnych. Wspólnotowa tradycja nie zwalnia z osobistego rozeznawania i odpowiedzialności.
Byli wspólnotą, która zachowywała nakazy przypisywane Jonadabowi, synowi Rekaba. Według rozdziału powstrzymywali się od wina, nie budowali domów ani nie uprawiali pól i mieszkali w namiotach.
Bóg polecił Jeremiaszowi zaprosić ich do świątyni i podać im wino. Ich odmowa miała stać się przykładem wierności, który Jeremiasz mógł zestawić z nieposłuszeństwem Judy.
Nie. Opisuje szczególne zobowiązanie Rekabitów wobec nakazu ich przodka. Rozdział nie ustanawia z tego powodu powszechnego zakazu dla wszystkich.
Bóg zapowiada, że Jonadabowi, synowi Rekaba, nie zabraknie potomka, który będzie trwał przed Nim.
Wierność Rekabitów jest opisana spokojnie, przez zwyczajne wybory podtrzymywane przez całe pokolenia. W rozdziale mocno wybrzmiewa też smutek Boga, który wielokrotnie przemawiał do ludu, lecz nie został wysłuchany. Obie te postawy przypominają, że wierność i odrzucenie słowa mają realną wagę.
Głównym zabiegiem rozdziału jest porównanie dwóch odpowiedzi na autorytet: Rekabici zachowują nakaz Jonadaba, a mieszkańcy Judy nie słuchają Boga przemawiającego przez proroków. Nie oznacza to, że zwyczaj Rekabitów staje się prawem dla całego Izraela. Jest to konkretny przykład użyty w prorockim oskarżeniu i wezwaniu do nawrócenia.
Rozdział łączy przekonania z codziennymi praktykami. Rekabici żyją zgodnie z przyjętymi zasadami, natomiast Judyjczycy słyszą wezwania proroków, ale nie zmieniają postępowania. Tekst zachęca do dostrzegania różnicy między samym słuchaniem a rzeczywistą odpowiedzią.
Obietnica dana Rekabitom zamyka rozdział nutą nadziei pośród zapowiedzi sądu. Ich ród ma trwać przed Bogiem, co ukazuje ciągłość wierności jako coś więcej niż osobisty wybór jednej chwili. Rozdział przypomina zarazem, że słowo Boga domaga się odpowiedzi serca i życia.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.