Księga Jeremiasza 51 – znaczenie, tematy i zastosowanie

To mówi Pan: Oto sprowadzę na Babilon i na mieszkańców Chaldei niszczący wiatr.

Poślę do Babilonu tych, którzy przesiewają zboże, i przesieją go, i spustoszą ziemię, bo ze wszystkich stron zwrócą się przeciw niemu w dniu klęski.

Niech żaden z łuczników nie napina swojego łuku ani nie przechwala się swoim pancerzem! Nie oszczędzajcie jego młodzieży, zniszczcie całe jego wojsko!

Legną zabici w ziemi chaldejskiej, przebici na jej ulicach.

Bo nie owdowiał ani Izrael, ani Juda po swoim Bogu, Panu Zastępów. Ich kraj zaś jest przepełniony winą wobec Świętego Izraela.

Uciekajcie ze środka Babilonu! Każdy niech ratuje swoje życie! Nie gińcie z powodu jego grzechu! Nastał bowiem czas odwetu u Pana, daje On mu zapłatę za to, co uczynił.

Babilon był w ręku Pana złotym kielichem, upajającym całą ziemię. Jego wino piły wszystkie narody, dlatego popadły w szał.

Niespodziewanie upadł i załamał się Babilon: podnieście nad nim lament! Weźcie balsam na jego ranę, może odzyska zdrowie.

Staraliśmy się uzdrowić Babilon, lecz nie dał się wyleczyć. Porzućmy go! Niech każdy idzie do swojej ziemi! Bo sąd nad nim dosięga nieba i wznosi się aż w obłoki.

Pan ukazał naszą sprawiedliwość. Chodźmy, głośmy na Syjonie dzieło Pana, naszego Boga!

Ostrzcie strzały, przygotowujcie tarcze! Pan pobudza ducha króla Medii, bo jego zamiary dotyczą zniszczenia Babilonu; jest to zemsta Pana, zemsta za Jego świątynię.

Podnieście znak przeciw murom Babilonu, wzmocnijcie straże! Postawcie posterunki, przygotujcie zasadzki! Jak bowiem postanowił Pan, tak wprowadza w czyn to, co ogłosił przeciw mieszkańcom Babilonu.

Ty, który mieszkasz nad wielkimi wodami, posiadasz wielkie skarby: nadszedł twój kres, dopełniła się twoja miara.

Pan Zastępów przysiągł na swoje imię: Nieuchronnie napełnię ciebie ludźmi jak szarańczą i podniosą nad tobą okrzyk wojenny.

On uczynił ziemię swoją mocą, umocnił świat swoją mądrością i swoim rozumem rozpostarł niebo.

Księga Jeremiasza 51:15 mówi, że Bóg stworzył i podtrzymuje świat dzięki swojej mocy i mądrości. W kontekście zapowiedzianego upadku Babilonu przypomina, że potęga imperium nie …

Na dźwięk Jego głosu huczą wody w niebie. On podnosi chmury z krańców ziemi, On czyni błyskawice, zapowiedzi deszczu, i wysyła wiatr z jego zbiorników.

Każdy człowiek bez wiedzy pozostaje nierozumny; każdy złotnik musi wstydzić się bożka, bo podobizny, które odlał, są kłamstwem i nie ma w nich tchnienia.

Są one nicością, śmiesznym tworem, zginą w czasie rozliczenia z nimi.

Nie takie jest dziedzictwo Jakuba. On bowiem ukształtował wszechświat. Izrael zaś jest szczepem Jego dziedzictwa, Pan Zastępów to Jego imię.

Byłeś dla mnie młotem – narzędziem wojny. Miażdżyłem tobą narody, burzyłem tobą królestwa.

Miażdżyłem tobą konia i jeźdźca, miażdżyłem tobą wóz i jego woźnicę.

Miażdżyłem tobą męża i kobietę, miażdżyłem tobą starca i dziecko, miażdżyłem tobą młodzieńca i dziewicę.

Miażdżyłem tobą pasterza i jego trzodę, miażdżyłem tobą rolnika i jego zaprzęg, miażdżyłem tobą zarządców i kierowników.

Odpłacę Babilonowi i wszystkim mieszkańcom Chaldei za całe zło wyrządzone Syjonowi na waszych oczach – wyrocznia Pana.

Oto Ja na ciebie, góro zagłady – wyrocznia Pana – która wyniszczyłaś całą ziemię, wyciągnę na ciebie rękę i zepchnę cię ze skały, czyniąc cię płonącą górą.

Nie będą brać z ciebie kamienia węgielnego ani kamienia pod fundament, ale będziesz opuszczona na wieki, wyrocznia Pana.

Wznieście znaki w kraju! Dmijcie w trąby wśród narodów! Przygotujcie narody do świętej wojny z nim! Zwołajcie przeciw niemu królestwo Ararat, Minni i Aszkenaz! Ustanówcie przeciw niemu dowódcę, każcie sprowadzić konie jak najeżoną szarańczę!

Przygotujcie do świętej wojny przeciw niemu narody, króla Medii, jego przywódców i wszystkich jego urzędników, całą ziemię, nad którą panuje.

Ziemia drży i dygoce, bo na Babilonie wypełniły się plany Pana, by obrócić ziemię babilońską w niezamieszkałe pustkowie.

Bohaterowie babilońscy odstąpili od walki, przebywają w warownych twierdzach. Wyczerpała się ich siła, stali się jak kobiety. Jego budynki uległy spaleniu, jego zasuwy zostały wyłamane.

Goniec zabiega drogę gońcowi, a posłaniec posłańcowi, by zawiadomić króla Babilonu, że jego miasto jest zdobyte ze wszystkich stron,

że przejścia są zajęte, umocnienia spalone ogniem, a wszyscy wojownicy porażeni strachem.

To bowiem mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Córa Babilonu jest jak klepisko, kiedy je ubijają; już niedługo przyjdzie na nią czas żniwa.

Pożarł mnie i wyniszczył Nabuchodonozor, król babiloński, następnie porzucił jak puste naczynie. Jak smok mnie pochłonął, wypełnił swoje wnętrzności moimi rozkoszami, wypędził mnie.

Mój ucisk i moja nędza – na Babilonie! – powie Mieszkanka Syjonu. Moja krew – na mieszkańcach Chaldei! – powie Jerozolima.

Dlatego to mówi Pan: Oto Ja będę bronił twojej sprawy, dopełnię twojej zemsty: każę wyschnąć jego morzu, a jego źródłu zaniknąć.

Babilon stanie się polem gruzów, siedliskiem szakali, przedmiotem zgrozy i drwin, pozbawionym mieszkańców.

Ryczą oni jak lwy w gromadzie, pomrukują jak młode lwiątka.

Gdy będą rozgrzani, przygotuję im ucztę, upoję ich tak, że będą oszołomieni: zasną wiecznym snem, by się już nie przebudzić – wyrocznia Pana.

Sprowadzę ich na rzeź jak jagnięta, jak barany wraz z kozłami.

Jakże została zdobyta Szeszak i wzięta chluba całej ziemi? Jak Babilon stał się przedmiotem zgrozy wśród narodów?

Morze wezbrało na Babilon, pokryła go nawałnica fal.

Jego miasta stały się pustynią, ziemią bezwodną i stepem, gdzie nikt nie mieszka ani nie przechodzi tamtędy żaden człowiek.

Ukarzę Bela w Babilonie, wyrwę mu z paszczy wszystko, co pochłonął. Narody nie będą już do niego napływać, mur Babilonu musi upaść.

Wyjdź, mój narodzie, spośród niego! Każdy niech ratuje swoje życie przed żarem gniewu Pana!

Nie upadajcie na duchu ani nie lękajcie się wieści roznoszonej po kraju. Jednego roku obiega ta wieść, po niej następnego roku druga wieść. Tymczasem w kraju panuje gwałt, władca zwraca się przeciw władcy.

Dlatego oto nadchodzą dni, kiedy ukarzę bożki Babilonu. Cały jego kraj okryje hańba, a wszyscy jego zabici będą leżeli pośrodku niego.

Wykrzykną radośnie nad Babilonem niebo i ziemia, i wszystko, co jest w nich. Z północy bowiem ciągną przeciw niemu niszczyciele – wyrocznia Pana.

Również Babilon musi upaść za poległych Izraela, tak jak padli za Babilon polegli z całego kraju.

W drogę, którzy ocaleliście od miecza, nie zatrzymujcie się! Choć oddaleni, wspominajcie Pana, a Jerozolima niech będzie w waszej pamięci!