Księga Jeremiasza 51:59 – znaczenie i zastosowanie

W tym rozdziale i poprzednim śledziliśmy wyrok ogłoszony nad Babilonem. Teraz wreszcie dochodzimy do końca tej sprawy.

Po pierwsze, Jeremiasz sporządził pisemny odpis tego proroctwa. Najwyraźniej zrobił to sam, ponieważ nie wspomniano tu o Baruchu, jego pisarzu (Księga Jeremiasza 51:60). Zapisał wszystkie słowa przeciw Babilonowi, aby można je było przekazać każdemu, kto powinien je usłyszeć. Spisywanie słowa Bożego pomaga je rozpowszechniać i zachować. Dlatego odpisy Prawa, proroctw i listów są tak wielkim błogosławieństwem.

Po drugie, tę wiadomość przekazano do Babilonu przez Serajasza, który udał się tam z królem Sedekiaszem lub w jego imieniu, w czwartym roku jego panowania (Księga Jeremiasza 51:59). Opis Serajasza zasługuje na uwagę: był spokojnym dostojnikiem, człowiekiem pokoju. Cieszył się szacunkiem i miał władzę, lecz w przeciwieństwie do wielu ówczesnych dostojników nie był porywczy ani niespokojny i nie kierował się partyjnymi interesami. Był zrównoważony, miłował pokój, dbał o dobre stosunki między swoim królem a królem Babilonu i starał się powstrzymać swego pana przed buntem. Nie prześladował proroków Boga, lecz był człowiekiem umiarkowanym. Sedekiasz miał szczęście, że wybrał takiego człowieka na posła do Babilonu, a Jeremiasz mógł bezpiecznie powierzyć mu tę wiadomość. Prawdziwym zaszczytem wielkich ludzi jest to, że są ludźmi spokojnymi, a władcy wykazują się mądrością, gdy powierzają takim osobom odpowiedzialne stanowiska.

Po trzecie, Serajasz miał odczytać to proroctwo swoim rodakom, którzy już przebywali na wygnaniu. Gdy dotarł do Babilonu i zobaczył, jak wspaniałe, rozległe, potężne i bogate jest to miasto oraz jak dobrze zostało umocnione, mógł ulec pokusie, by sądzić, że przetrwa na zawsze. Jeremiasz chciał, aby Serajasz i jego towarzysze odczytali te słowa ku pokrzepieniu wygnańców, by mogli przez wiarę dostrzec kres tych groźnych potęg i dodawać sobie nawzajem otuchy tą nadzieją. Babilon mógł wydawać się niezniszczalny, ale Bóg już zapowiedział jego upadek.

Po czwarte, Serajasz miał uroczyście potwierdzić prawdziwość tego, co przeczytał (Księga Jeremiasza 51:62). Miał zwrócić się ku Bogu i powiedzieć: „Panie, Ty ogłosiłeś wyrok przeciw temu miejscu, aby je zniszczyć”. Przypomina to słowa anioła o zagładzie Babilonu opisanego w Nowym Testamencie: „To są prawdziwe słowa Boga” (Apokalipsa św. Jana 19:9) oraz „Te słowa są wiarygodne i prawdziwe” (Apokalipsa św. Jana 21:5). Nawet jeśli Babilon wciąż wyglądał na kwitnący, Serajasz miał uwierzyć proroctwu i oczekiwać jego upadku. Miał ufać, że Bóg, który wszystko wie, może także wszystko uczynić. Bóg już wydał wyrok na Babilon i wyrok ten miał zostać wykonany. Dlatego wygnańcy nie mieli zazdrościć Babilonowi jego splendoru ani bać się jego potęgi. Czytając o tym świecie, o jego całym blasku i pochlebnych obietnicach, powinniśmy pamiętać, że jego obecna postać przemija i wkrótce zostanie unicestwiona, a on sam na zawsze opustoszeje. Wtedy nauczymy się patrzeć na niego ze świętą pogardą. Po przeczytaniu słowa Bożego słusznie jest zwrócić się do Pana i z pokorą wyznać, że to, co przeczytaliśmy, jest prawdziwe, sprawiedliwe i dobre.

Po piąte, Serajasz miał przywiązać kamień do księgi i wrzucić ją do Eufratu jako znak potwierdzający tę wiadomość. Miał powiedzieć: „Tak Babilon zatonie i już się nie podniesie, bo jego mieszkańcy zostaną wyczerpani i całkowicie pokonani przez nieszczęście, które na nich sprowadzam” (Księga Jeremiasza 51:53, 64). W tym znaku kamień ściągał księgę na dno. W rzeczywistości jednak zapisany wyrok Boga miał pogrążyć Babilon, który wydawał się twardy jak kamień. Podobny znak zapowiadał upadek Babilonu opisanego w Nowym Testamencie, choć ukazano go w bardziej wymowny sposób: potężny anioł wrzucił do morza wielki kamień młyński i powiedział: „Tak zostanie strącony Babilon” (Apokalipsa św. Jana 18:21). Ci, którzy podlegają gniewowi i przekleństwu Boga, upadają bez możliwości powrotu.

Końcowe słowa rozdziału zamykają wizję i proroctwo: „Dotąd sięgają słowa Jeremiasza”. Nie oznacza to, że proroctwo przeciw Babilonowi było ostatnim proroctwem Jeremiasza. Zostało datowane na czwarty rok panowania Sedekiasza (Księga Jeremiasza 51:59), na długo przed zakończeniem służby Jeremiasza. Umieszczono je tutaj na końcu, ponieważ było ostatnim z jego proroctw przeciw narodom, które miało się wypełnić (Księga Jeremiasza 46:1). Następny rozdział zawiera wyłącznie relację historyczną. Niektórzy uważają, że został dodany przez kogoś innego.