Księga Jeremiasza 8 – znaczenie, tematy i zastosowanie

W owym czasie – wyrocznia Pana – wydobędą z ich grobów kości królów judzkich, kości ich przywódców, kości proroków, kości mieszkańców Jerozolimy.

I rozrzucę je przed słońcem, księżycem oraz całym wojskiem niebieskim, których oni kochali, którym służyli, za którymi chodzili, których szukali, którym oddawali pokłony. Nikt ich nie pozbiera ani nie pogrzebie, lecz staną się nawozem na powierzchni ziemi.

Wszyscy pozostali będą wybierać raczej śmierć niż życie, ilu ich tylko zostanie z tego przewrotnego plemienia we wszystkich miejscach, po których ich rozproszę – wyrocznia Pana Zastępów.

I powiedz im: To mówi Pan: Czy nie podnosi się ten, kto upadnie? Albo czy nie zawraca ten, kto zabłądzi?

Dlaczego więc buntuje się ten lud jerozolimski i trwa bez końca w odstępstwie? Trzyma się kurczowo kłamstwa i nie chce się nawrócić?

Uważnie obserwowałem i słuchałem: nie mówią, jak trzeba. Nikt nie żałuje swojej przewrotności, mówiąc: Co uczyniłem? Każdy biegnie dalej swoją drogą jak koń cwałujący do bitwy.

Nawet bocian w przestworzach zna swoją porę, synogarlica, jaskółka i żuraw zachowują czas swojego przylotu. Mój naród jednak nie zna Prawa Pańskiego.

Jak możecie mówić: Jesteśmy mądrzy i mamy Prawo Pańskie? Prawda, lecz kłamliwe pióro pisarzy obróciło je w kłamstwo.

Mędrcy będą zawstydzeni, przestraszą się i zostaną pojmani. Istotnie, odrzucili słowo Pańskie, a na co im się przyda mądrość?

Dlatego dam ich żony innym, ich pola zdobywcom. Bo od najmniejszego do największego wszyscy są chciwi zysku. Od proroka do kapłana – wszyscy hołdują kłamstwu.

Podleczają rany córki mojego narodu pobieżnie, mówiąc: Pokój, pokój, a tymczasem nie ma pokoju.

Powinni się wstydzić, że popełniali obrzydliwość; odrzucili jednak wszelki wstyd i nie potrafią się rumienić. Dlatego upadną wśród tych, którzy będą padać, runą w czasie, gdy ich nawiedzę – mówi Pan.

Chciałem zebrać u nich żniwo – wyrocznia Pana; nie ma winogron w winnicy ani fig na drzewie figowym, i liście zwiędły.

Po co my siedzimy? Zgromadźcie się i chodźcie do miast warownych, aby tam zginąć. Bo Pan, Bóg nasz, dopuszcza na nas zagładę i daje nam do picia zatrutą wodę, ponieważ zgrzeszyliśmy przeciw Panu.

Oczekujemy pokoju – ale nie ma nic dobrego; czasu uleczenia – ale oto przerażenie!

Od Dan daje się słyszeć parskanie ich koni; na odgłos rżenia ich rumaków drży cała ziemia. Przybywają, by pochłonąć kraj i jego zasoby, miasto i jego mieszkańców.

Tak, bo wysyłam przeciw wam jadowite węże, których nie można zaklinać; będą was kąsać – wyrocznia Pana –

i to bez możliwości uleczenia. Ogarnia mnie smutek, moje serce trawi niemoc.

W Księdze Jeremiasza 8:18 prorok wyraża głęboki smutek i bezradność wobec cierpienia swojego ludu. „Bez możliwości uleczenia” wskazuje na sytuację, w której nie widać ratunku, …

Ale słuchaj! Krzyk Córy mojego ludu z dalekiej ziemi: Czy nie ma Pana na Syjonie? Czy nie ma tam Jego króla? – Dlaczego Mnie obrazili swoimi posągami, marnymi obcymi bożkami?

– Minęły żniwa, skończyła się letnia pora, a my nie jesteśmy wybawieni.

Jestem złamany załamaniem się Córy mojego ludu, jestem okryty żałobą i ogarnęło mnie przerażenie.

Czy nie ma już balsamu w Gileadzie, czy nie ma tam lekarza? Dlaczego więc nie zabliźnia się rana Córy mojego ludu?

Któż uczyni moją głowę źródłem wody, a moje oczy fontanną łez, bym mógł dniem i nocą opłakiwać zabitych Córy mojego ludu?