Księga Jeremiasza 48 – znaczenie, tematy i zastosowanie

O Moabie. To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Biada, bo Nebo jest spustoszone, Kiriataim jest zdobyte, Cytadela została okryta hańbą i napełniona przerażeniem.

Nie ma już sławy Moabu, w Cheszbon obmyślają przeciw niemu zgubę: Chodźmy, wytępmy go spośród narodów! Także ty, Madmen, ulegniesz zagładzie – za tobą pójdzie miecz.

Słuchaj! Krzyk z Choronaim, spustoszenie i wielka klęska.

Moab jest pokonany! Słychać krzyk aż do Soar.

Górska droga do Luchit – wchodzą nią wśród płaczu. Na stromej drodze z Choronaim słychać okrzyk klęski:

Uciekajcie! Ratujcie swoje życie! Stańcie się jak tamaryszek na pustyni!

Tak, ponieważ pokładałaś ufność w swoich twierdzach i w swoich skarbach, także ty będziesz zdobyta. Kemosz pójdzie na wygnanie wraz ze swoimi kapłanami i przywódcami.

Niszczyciel przyjdzie do każdego miasta, żadne miasto nie ocaleje. Dolina ulegnie spustoszeniu i Równina zostanie zniszczona, jak to zapowiedział Pan.

Dajcie skrzydła Moabowi, by szybko uleciał. Jego miasta zostaną spustoszone, tak że nikt w nich nie zamieszka.

Przeklęty ten, kto wypełnia dzieło Pańskie niedbale! Przeklęty ten, który powstrzymuje swój miecz od krwi!

Moab cieszył się spokojem od swojej młodości, spoczywał bezpiecznie na swoich drożdżach. Nie był przelewany z naczynia do naczynia ani nie szedł na wygnanie. Dlatego też zachował swój smak, a jego zapach nie uległ zmianie.

Dlatego więc nadchodzą dni – wyrocznia Pana – kiedy poślę piwnicznych i przeleją go, opróżnią jego naczynia, a jego dzbany potłuką.

I Moab będzie się wstydzić Kemosza, tak jak dom Izraela wstydził się Betel, w którym pokładał nadzieję.

Jak możesz mówić: Jesteśmy bohaterami, prawdziwymi wojownikami?

Niszczyciel Moabu nadchodzi ku niemu, jego najlepsi wojownicy idą na stracenie – wyrocznia Króla – Pan Zastępów ma On na imię.

Zbliżył się upadek Moabu, jego nieszczęście nadchodzi bardzo szybko.

Opłakujcie go, wszyscy jego sąsiedzi, i wszyscy, którzy znacie jego imię! Mówcie: Jakże została złamana tak twarda laska? Różdżka tak wspaniała?

Zejdź ze swojej chwały i usiądź wśród spalonej ziemi, mieszkanko Dibonu! Nadszedł przeciw tobie niszczyciel Moabu, niszczy twoje twierdze.

Stań na drodze i patrz, ty, która mieszkasz w Aroerze! Zapytaj uciekiniera i zbiega; powiedz: Co się stało?

Moab został okryty hańbą, bo się załamał! Wyjcie i krzyczcie, głoście nad Arnonem, że Moab jest spustoszony.

Sąd nadchodzi na kraj Równiny, na Cholon, na Jahsa i na Mefaat,

na Dibon, na Nebo, na Bet-Diblataim,

na Kiriataim, na Bet-Gamul i na Bet-Meon,

na Kerijjot, na Bosra i na wszystkie miasta kraju Moabu, dalekie i bliskie.

Róg Moabu został odcięty, a jego ramię złamane, wyrocznia Pana.

Upójcie go, bo podniósł się przeciw Panu. Niech Moab upadnie w to, co zwymiotował, i stanie się pośmiewiskiem!

Czy może Izrael nie był dla ciebie przedmiotem drwin? Czy złapałaś go wśród złodziei, że potrząsasz głową, ilekroć o nim mówisz?

Opuszczajcie miasta i mieszkajcie wśród skał, mieszkańcy Moabu, stańcie się podobni do gołębicy, która gnieździ się na ścianach gardzieli urwiska.

Słyszeliśmy o dumie Moabu, o jego wielkiej wyniosłości, o jego zarozumiałości i bucie, o chełpliwości oraz o pysze jego serca.

Znam dobrze jego zarozumiałość – wyrocznia Pana – nieprawdziwość jego słów, nieszczerość tego, co czynią.

Dlatego podnoszę lament nad Moabem i nad całym Moabem będę krzyczał, nad ludźmi z Kir-Cheres będę biadał.

Płaczę nad tobą bardziej niż nad Jezer, winnico Sibmy! Twoje odrośle sięgają aż do morza, dochodzą aż do Jazer. Na twoje jesienne zbiory i na twoje winobranie napadł niszczyciel.

Ustała radość i uciecha w sadzie i w ziemi Moab. Skończyło się wino w tłoczniach, nikt go nie wytłacza; radosna pieśń nie jest już pieśnią wesela.

Podnosi się krzyk z Cheszbonu do Eleale, aż do Jahas krzyczą, z Soar do Choronaim i do Eglat Szeliszijja. Nawet wody Nimrim stają się miejscem odludnym.

Sprawię, że nikt już nie będzie w Moabie – wyrocznia Pana – wynosił na wyżyny i składał ofiary swoim bogom.

Dlatego też moje serce żali się nad Moabem jak flet, moje serce żali się nad ludźmi z Kir-Cheres jak flet, ponieważ stracili całe zebrane dobro.

Bo wszystkie głowy są ostrzyżone, każda broda obcięta, na wszystkich rękach są nacięcia, a na biodrach worki pokutne.

Na wszystkich dachach Moabu i na jego placach tylko powszechne narzekanie. Zmiażdżyłem bowiem Moab jak bezużyteczne naczynie – wyrocznia Pana.

Jak bardzo jest złamany! Narzekajcie! Jak haniebnie Moab uciekł! Moab stał się więc przedmiotem drwin i postrachem wszystkich swoich sąsiadów.

To bowiem mówi Pan: Oto unosi się jak orzeł i rozpościera swoje skrzydła nad Moabem.

Miasta są zdobyte, twierdze zajęte, a serce dzielnych Moabu będzie tego dnia jak serce rodzącej kobiety.

Moab zostanie zniszczony, przestanie być narodem, bo wynosił się ponad Pana.

Popłoch, przepaść, pułapka – przyjdą na ciebie, który zamieszkujesz Moab – wyrocznia Pana.

Ten, kto ucieknie przed grozą, wpadnie w przepaść; wydobywając się z przepaści, zostanie schwytany w pułapkę. Naprawdę sprowadzę to na Moab, w roku ich kary – wyrocznia Pana.

W cieniu Cheszbonu zatrzymają się wycieńczeni uchodźcy; lecz ogień wyjdzie z Cheszbonu, a płomień z pola Gichon: pochłonie on bok Moabu i czaszkę tych, którzy czynią wrzawę.

Biada tobie, Moabie! Jesteś zgubiony, narodzie Kemosza, bo twoi synowie będą wzięci do niewoli, a twoje córki pójdą na wygnanie.

Zmienię jednak los Moabu w przyszłości – wyrocznia Pana. Dotąd sąd na Moabem.