Księga Jeremiasza 48:1 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach widzimy najpierw, kto sprowadza zagładę na Moab. Jest nim Pan Zastępów, Bóg Izraela, Ten, który dowodzi wszystkimi wojskami (Księga Jeremiasza 48:1). Będzie bronił sprawy swojego ludu przeciw narodowi, który od dawna mu zagrażał, i ukarze Moab za krzywdy wyrządzone Izraelowi w przeszłości. Izraelowi zakazano nękać Moab (Księga Powtórzonego Prawa 2:9), dlatego sąd nad Moabem nazwano dziełem samego Boga (Księga Jeremiasza 48:10). To, co uczyni, dokładnie odpowie Jego słowu (Księga Jeremiasza 48:8).

Po drugie, widzimy, kto wykona ten wyrok. Przyjdą napastnicy uzbrojeni w miecze, które będą ich ścigać (Księga Jeremiasza 48:2). Bóg mówi, że pośle przeciw Moabowi wędrowców: ludzi, którzy będą wyglądać jak podróżni z daleka, jakby zabłądzili, a jednak to Moab sprawią, że będzie błąkał się bez celu. Jednych zmuszą do ucieczki, innych uprowadzą do niewoli. Napastnicy obiorą sobie za cel Cheszbon, jedno z głównych miast Moabu, i będą dążyć do zniszczenia całego królestwa. Słowa: „Chodźcie, wymażmy go spośród narodów” (Księga Jeremiasza 48:2) znaczą, że nie przyjdą jedynie po łupy, lecz by obrócić Moab w ruinę.

Prorok, przemawiając w imieniu Boga, wzywa, by dzieło zostało wykonane do końca (Księga Jeremiasza 48:10). „Przeklęty, kto niedbale wykonuje dzieło Boga” — czyli robi to lekkomyślnie albo tylko połowicznie. To krwawe i niszczycielskie działanie, sprzeczne z ludzkim odruchem miłosierdzia, a jednak jest dziełem Boga i nie wolno wykonywać go bez przekonania. Babilończycy, z woli Boga, choć skrycie przez Niego prowadzeni, zostali wyznaczeni do zniszczenia Moabu, nie powinni więc oszczędzać jego mieszkańców. Gdyby nierozważnie powstrzymali swój miecz, ściągnęliby sąd na siebie, jak Saul, który oszczędził Amalekitów, oraz Achab, który wypuścił Ben-Hadada. Za jego życie zapłaciliby własnym.

To samo ostrzeżenie dotyczy wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób służą Bogu. „Przeklęty, kto niedbale albo lekkomyślnie wykonuje dzieło Boga” — udając, że Mu służy, a tak naprawdę służąc własnym interesom, albo wykonując Jego dzieło tylko na tyle, na ile pasuje ono do własnych planów. To także przestroga przed lenistwem w służbie Bogu, przed wkładaniem w nią zbyt mało wysiłku i troski, by wykonać ją dobrze (Księga Malachiasza 1:14). Tacy ludzie nie powinni się łudzić, bo Boga nie da się oszukać.

Po trzecie, widzimy smutne skutki tego sądu. Miasta zostaną zrujnowane, złupione i zburzone (Księga Jeremiasza 48:1–2). Opustoszeją i staną się pustkowiem, w którym nikt nie będzie mieszkał (Księga Jeremiasza 48:9). Żadne miasto nie ocaleje. Najsilniejsze nie zdoła się obronić, a najpiękniejsze nie wzbudzi litości w najeźdźcach. Zniszczona zostanie także sama ziemia: dolina przepadnie, a równina zostanie spustoszona (Księga Jeremiasza 48:8). Zginą zboże i stada, które niegdyś wypełniały pola — zostaną zjedzone, stratowane albo uprowadzone.

Nie ocaleją nawet ludzie najbardziej poważani. Kapłani i książęta wspólnie pójdą do niewoli. Ruina dosięgnie także Kemosza, boga, którego czcił Moab i w którym pokładał ufność, że go ochroni. Jego świątynie spłoną, a jego posąg zostanie uprowadzony wraz z pozostałymi łupami. Ten sąd przyniesie wielki wstyd i zamęt. Kiriataim okryje się hańbą, podobnie jak Misga. Gdy zapowiadana klęska spadnie na Moab, przestanie on chełpić się Cheszbonem i potęgą swoich miast (Księga Jeremiasza 48:2). Zawstydzi się także Kemosza (Księga Jeremiasza 48:13), swoich modlitw do niego i całej ufności, jaką w nim pokładał.

Przypomina to wstyd Izraela związany z Betel, gdzie lud pokładał ufność w złotym cielcu, który nie zdołał ocalić go przed Asyryjczykami. Kemosz okaże się równie bezsilny wobec Babilończyków. Ci, którzy nie pozwalają, by słowo Boga uświadomiło im wstyd związany z bałwochwalstwem, zostaną pouczeni przez Jego sądy. Bolesne doświadczenie pokaże im, że bogowie, którym służyli, nie mogą im pomóc.

Zabrzmi też wielki lament — krzyk z powodu grabieży i zagłady (Księga Jeremiasza 48:3). „Biada, Moab został zniszczony!” (Księga Jeremiasza 48:4). Przywódcy uciekną z miast, by ratować siebie, a krzyk podniosą nawet zwykli ludzie, a może dzieci, których płacz w takiej chwili szczególnie rozdziera serce. Czy wejdziesz na wzgórza, czy zejdziesz w doliny, wszędzie znajdziesz tylko płacz. Cały kraj zaleje się łzami. Usłyszy go nawet nieprzyjaciel, chociaż zwykle taki krzyk tłumi się ze strachu, by go nie zachęcić. Cierpienie będzie jednak zbyt wielkie, by dało się je ukryć.

Zapanuje też wielka panika. Ludzie będą wołać do siebie: „Uciekajcie, ratujcie życie!” (Księga Jeremiasza 48:6). Będą musieli uciekać jak najszybciej, nawet jeśli zostawią cały dobytek. Mogą ocaleć jedynie jak samotny krzew na pustkowiu. Nie powinni próbować ratować majątku, jeśli mogłoby ich to kosztować życie (Ewangelia Mateusza 24:16–18). Niech szukają schronienia gdziekolwiek, nawet na pustkowiu, byle ocalić życie. Niebezpieczeństwo nadejdzie nagle i szybko, dlatego Moab powinien otrzymać, niejako, skrzydła (Księga Jeremiasza 48:9). O nic lepszego nie mógłby prosić: „Gdybyśmy tylko mieli skrzydła jak gołębica!”. Bez skrzydeł nie będzie ucieczki.

Wreszcie poznajemy grzechy, za które Bóg sądzi Moab. Jednym z nich było poczucie bezpieczeństwa i ufność pokładana w bogactwie i sile, we własnych dziełach i skarbach (Księga Jeremiasza 48:7). Moabici trudzili się, by umacniać miasta, budować obronne fortyfikacje i napełniać skarbce. Uważali więc, że byli gotowi na wojnę i nikt nie odważyłby się ich zaatakować. Ufają bogactwu i zuchwaleją w grzechu (Księga Psalmów 52:7). Dlatego Bóg pośle wroga dość silnego, by przełamał ich obronę i ograbił ich z majątku, aby przekonali się, jak złudna jest taka ufność.

Tracimy pociechę, jaką dają nam rzeczy stworzone, gdy pokładamy w nich ufność należną wyłącznie Bogu. Trzcina złamie się, jeśli się na niej oprzemy. Człowiek, naród ani żadna rzecz nie uniesie ciężaru naszej nadziei, jeśli nigdy nie miała jej dźwigać.

Moab upadł także dlatego, że nie wykorzystał dobrze lat pokoju i pomyślności (Księga Jeremiasza 48:11). Od dawna żył bez większych zmartwień. Był starym królestwem, starszym niż Izrael, i cieszył się długim spokojem, choć jego ziemie były niewielkie i otaczały je potężne narody. Lud Boga od młodości doświadczał ucisku (Księga Psalmów 129:1–2), Moab zaś od młodości żył w spokoju.

Obraz ten przedstawia wino, którego nigdy nie przelewano z naczynia do naczynia. Osiada ono na mętach, czyli gęstym osadzie na dnie, i zachowuje swoją moc, bo nie zostało poruszone ani przefiltrowane. Podobnie Moab nie przechodził trudnych przemian, nie zaznał wstrząsów ani niewoli, które często dotykały Izraela. Mimo to był niegodziwym, bałwochwalczym narodem i sprzymierzał się przeciw ludowi Boga, któremu On zapewniał ochronę (Księga Psalmów 83:3, 6). Wielu ludzi trwa w jawnym grzechu, ciesząc się niezmienną pomyślnością.

Moab od dawna był też zepsuty i nigdy się nie poprawił. Osiadł na swoich mętach — poczuł się bezpieczny i oddał się zmysłowym przyjemnościom, które dawał mu dobrobyt. Spoczął w pomyślności i czerpał z niej siłę, tak jak wino czerpie ją z osadu. Jego smak i zapach się nie zmieniły: pozostał tym samym złym narodem, którym był od początku.

Często tak właśnie dzieje się z niegodziwymi. Gdy nieustannie cieszą się spokojem w życiu zewnętrznym, nie dziwi, że nie zmieniają się wewnętrznie. Ponieważ ich pomyślność nie ustaje, nie boją się Boga, a ich serca i życie pozostają niezmienione (Księga Psalmów 55:19).