Księga Jeremiasza 4 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Jeżeli chcesz powrócić, Izraelu, – wyrocznia Pana – możesz powrócić do Mnie; a jeżeli oddalisz swoje bóstwa, nie musisz błąkać się z dala ode Mnie.

A jeżeli będziesz przysięgał: Na życie Pana zgodnie z prawdą, słusznie i sprawiedliwie, narody będą sobie błogosławić przez ciebie i będą się tobą chlubić.

Bo tak mówi Pan do ludzi z Judy i mieszkańców Jerozolimy: Wykarczujcie swoje karczowiska i nie rzucajcie nasienia w ciernie.

Obrzeżcie się ze względu na Pana i odrzućcie napletki waszych serc, mężowie Judy i mieszkańcy Jerozolimy, bo inaczej mój gniew wybuchnie jak płomień i będzie płonął, a nikt nie będzie mógł go ugasić z powodu waszych przewrotnych uczynków.

Opowiadajcie w Judzie, ogłoście w Jerozolimie! Dmijcie w trąby w kraju, wołajcie głośno i mówcie: Zbierajmy się i udajmy do warownych miast!

Wznieście znak w kierunku Syjonu! Uciekajcie! Nie zatrzymujcie się! Bo sprowadzę nieszczęście z północy i wielkie zniszczenie.

Lew wyruszył ze swojego legowiska i niszczyciel narodów jest w drodze. Opuścił swoją siedzibę, by zamienić twój kraj w pustynię. Twoje miasta zostaną zburzone i pozbawione mieszkańców.

Dlatego włóżcie szaty pokutne, podnieście lament i zawodzenie, bo wielki gniew Pański nie odwrócił się od nas.

W tych dniach – wyrocznia Pana – zabraknie królowi odwagi, zabraknie jej też dostojnikom, kapłanów ogarnie osłupienie, a prorocy oniemieją.

I powiedzą: Ach, Panie Boże, naprawdę zupełnie zwiodłeś ten lud i Jerozolimę, gdy mówiłeś: Będziecie mieli pokój. Tymczasem mamy miecz na gardle.

W tym czasie będzie się mówić do tego ludu i do Jerozolimy: Palący wiatr z wyżyn przychodzi z pustyni na drogę Córy mojego ludu; jednak nie po to, by przesiewać czy oczyszczać.

Przyjdzie silny wiatr na mój rozkaz. Teraz Ja także ogłoszę wyrok na nich.

Oto nadciąga on jak obłoki, a jego rydwany jak huragan, jego konie są szybsze niż orły. Biada nam, bo jesteśmy zgubieni.

Oczyść swoje serce z nieprawości, Jerozolimo, abyś została ocalona! Do kiedy będziesz podtrzymywać w sobie swoje grzeszne myśli?

Bo od strony Dan rozprzestrzenia się wieść, a z gór Efraima przychodzi zapowiedź klęski.

Ogłoście narodom: Oto są! Dajcie znać do Jerozolimy! Nieprzyjaciele przybywają z odległego kraju i podnoszą wrzawę przeciw miastom Judy!

Jak strażnicy pól otaczają ją dokoła, bo zbuntowała się przeciw Mnie – wyrocznia Pana.

Twoje postępowanie i twoje czyny sprowadziły to na ciebie. Twoja nieprawość – jakże jest gorzka, skoro ogarnia nawet twoje serce!

Moje łono, moje łono! Muszę wić się w boleściach! Ściany mojego serca! Burzy się we mnie serce – nie mogę milczeć! Bo usłyszałem dźwięk trąbki, wojenną wrzawę.

Klęska za klęską – wieść niesie, bo cała ziemia uległa spustoszeniu. Natychmiast zostały zburzone moje namioty, w mgnieniu oka – moje szałasy.

Do kiedy mam oglądać wojenne godła i słuchać dźwięku trąb?

Tak, mój naród jest niemądry, nie uznają Mnie. Są dziećmi bez rozwagi, nie mają wcale rozsądku. Są mądrzy w popełnianiu nieprawości, lecz nie umieją czynić dobrze.

Spojrzałem na ziemię – oto zupełny bezład; na niebo – nie ma jego światła.

Spojrzałem na góry – oto drżą, wszystkie wzgórza się chwieją.

Spojrzałem – oto nie ma ludzi i uciekły wszystkie ptaki przestworzy.

Spojrzałem – oto urodzajna ziemia stała się pustynią, wszystkie miasta uległy zniszczeniu przed Panem, wobec Jego palącego gniewu.

Bo to mówi Pan: Cały kraj będzie spustoszony, ale nie dopełnię zagłady.

Dlatego ziemię ogarnie smutek, a ciemność – niebieskie przestworza. Bo jak powiedziałem, tak postanowiłem – nie będę żałował ani nie odstąpię od tego.

Na wołanie: Jeźdźcy i łucznicy! każde miasto rzuca się do ucieczki: uciekają w leśny gąszcz, wdrapują się na skały; wszystkie miasta są opuszczone, nie ma w nich żadnego mieszkańca.

A ty, pohańbiona, co zamierzasz uczynić? Chociaż włożysz purpurę, chociaż ozdobisz się złotymi klejnotami, a oczy poszerzysz szminką, na próżno się upiększasz. Zalotnicy pogardzają tobą, czyhają na twoje życie.

Tak, słyszę głos jak rodzącej w bólach, pełen trwogi jęk jak kobiety rodzącej po raz pierwszy. To głos Córy Syjonu, która wzdycha i wyciąga dłonie: Ach, biada mi, bo wycieńczona popadam we władzę morderców.