Księga Jeremiasza 4:3 – znaczenie i zastosowanie

Prorok zwraca się teraz w imieniu Boga do mieszkańców własnego kraju. Wcześniej przemawiał na północ (Księga Jeremiasza 3:12), by dodać otuchy tym, którzy już przebywali na wygnaniu i ukorzyli się pod ręką Boga. Teraz zwraca się do mężczyzn z Judy i Jerozolimy, którzy wciąż cieszą się dostatkiem, aby ich ostrzec i obudzić. W tych wersetach wzywa ich do nawrócenia i zmiany postępowania, bo tylko tak mogą uniknąć straszliwego sądu, który ma na nich spaść.

Najpierw mówi im, co mają zrobić. Powinni zatroszczyć się o swoje serca tak, jak rolnik troszczy się o pole, z którego chce zebrać plon: muszą skruszyć twardą ziemię. Wezwanie, by zaorali nieuprawiany ugór, oznacza, że mają przygotować ziemię pod zasiew, zamiast siać między cierniami (Księga Jeremiasza 4:3). Innymi słowy, mają przygotować serca na przyjęcie Bożego miłosierdzia i usunąć to, co je od niego odgradza. Wtedy mogą oczekiwać, że Bóg pobłogosławi ich wysiłki.

Serce, które nie uznaje swego grzechu i nie jest pokorne, przypomina nieuprawiany ugór. To wciąż nasze własne pole, za które odpowiadamy, lecz leży odłogiem, nie wydaje plonu i zarasta cierniami oraz chwastami, które wyrastają z grzesznego serca. Jeśli łaska go nie odnowi, deszcz i słońce pójdą na marne (List do Hebrajczyków 6:7–8). Dlatego musimy pozwolić, by ta twarda ziemia została skruszona. Służy temu badanie własnych serc i pozwolenie, by Słowo Boże przeniknęło nas i oddzieliło to, co pomieszane, niczym pług (List do Hebrajczyków 4:12). Musimy też rozdzierać serca, okazując prawdziwy żal za grzech (Księga Joela 2:13), i wyrywać z korzeniami grzechy, które tłumią nasze wysiłki i niweczą nasze nadzieje jak ciernie (Księga Ozeasza 10:12).

Po drugie, mają uczynić dla swoich dusz to, co niegdyś uczyniono dla ich ciał, gdy weszli z Bogiem w przymierze, uroczyste zobowiązanie (Księga Jeremiasza 4:4). Obrzezanie się dla Pana oznacza usunięcie napletka z serca. Mówiąc wprost, chodzi o uśmiercenie grzechów ciała i jego pragnień. Trzeba odrzucić tę dodatkową warstwę nieprawości, która przeszkadza przyjąć Słowo Boże z pokornym sercem (List Jakuba 1:21). Nie należy chlubić się zewnętrznym znakiem obrzezania ani na nim poprzestawać, bo znak na ciele nic nie znaczy, jeśli brakuje tego, co symbolizuje. Był on znakiem oddania Bogu, dlatego wewnętrzna rzeczywistość powinna odpowiadać zewnętrznemu wyznaniu wiary. Trzeba oddać się Panu całkowicie, by naprawdę należeć do Niego jako Jego szczególny lud. Obrzezanie wiązało się także z obowiązkiem przestrzegania prawa, należy więc ponownie podjąć to zobowiązanie. Było pieczęcią sprawiedliwości, która pochodzi z wiary, dlatego trzeba uchwycić się tej sprawiedliwości i w ten sposób obrzezać się dla Pana.

Prorok ostrzega ich także przed niebezpieczeństwem, którego mają się starać uniknąć. Muszą się nawrócić i zmienić postępowanie, bo inaczej gniew Boga wybuchnie jak ogień, a jest już gotowy zapłonąć. Jego gniew przypomina ogień, który wyszedł od Pana i strawił ofiary, oraz ogień nieustannie podtrzymywany na ołtarzu, którego nie wolno było zgasić. Tak objawia się gniew Boga wobec zatwardziałych grzeszników z powodu ich złych czynów. Bardziej niż czegokolwiek innego powinniśmy lękać się gniewu Boga, bo jest źródłem i gorzkim sednem wszystkich obecnych utrapień, a w przyszłości stanie się pełnią wiecznego cierpienia. To nasze złe czyny rozpalają ten ogień. Gdy widzimy, jak blisko jesteśmy, by znaleźć się pod gniewem Boga, powinniśmy otrząsnąć się i z całą troską służyć Bogu, a także zadbać o to, by Jego łaska nas oczyściła i odmieniła.