Księga Jeremiasza 4:1 – znaczenie i zastosowanie

Kiedy Bóg wezwał odstępującego od Niego Izraela, by powrócił (Księga Jeremiasza 3:22), lud odpowiedział od razu: „Wrócimy”. Teraz Bóg odnosi się do tej odpowiedzi i jasno wskazuje, co mają zrobić.

Jeśli mówią: „Wrócimy”, powinni naprawdę wrócić do Boga. Nie wystarczy odwrócić się od bożków — trzeba na nowo oddawać cześć Bogu Izraela we właściwy sposób. Powinni też zrobić to szybko, bez odkładania na później. Jeśli naprawdę zamierzają wrócić, niech to uczynią. Dobry początek nie wystarczy, jeśli nie prowadzi do działania.

Muszą również porzucić każdy grzech. Mają usunąć swoje obrzydliwości sprzed oblicza Boga, czyli z każdego miejsca, bo wszędzie widzi On wszystko. Dotyczy to zwłaszcza świątyni, nad którą szczególnie czuwał, by zachować ją w czystości. Ich kult bożków nie tylko był jawny, lecz także obrażał Boga. Grzech trzeba usunąć również z serca, bo jeśli w nim pozostaje, nadal znajduje się przed obliczem Boga.

Nie mogą też powracać do grzechu. Niektórzy rozumieją te słowa jako wezwanie: „Nie błąkajcie się już za tymi bożkami”. Jeśli usuną swoje obrzydliwości i do nich nie wrócą, wszystko będzie dobrze.

Muszą także oddać Bogu cześć należną Jego imieniu (Księga Jeremiasza 4:2). Mają mówić: „Na życie Pana”. Istnienie Boga powinno być dla nich najpewniejszą prawdą, a Jego sąd najwyższą instancją, do której się odwołują. Przysięga, czyli uroczyste zobowiązanie, jest aktem czci i powinna oddawać Bogu chwałę na trzy sposoby.

Po pierwsze, mają przysięgać tylko na prawdziwego Boga, a nie na stworzenia ani fałszywych bogów. Mają przysięgać na Boga żywego, a nie na martwe bożki, i tylko na Niego — nie na Pana wraz z Milkomą, pogańskiego boga (Księga Zachariasza 1:5). Po drugie, mają przysięgać wyłącznie na to, co prawdziwe, zgodne z prawdą i sprawiedliwością. Nie wolno im mówić tego, co fałszywe, czego nie wiedzą, co jest niepewne ani czego nie zamierzają dotrzymać. Źle jest powiedzieć nieprawdę lub postąpić niesprawiedliwie, ale jeszcze gorzej poprzeć to przysięgą.

Po trzecie, mają przysięgać uroczyście i roztropnie, kiedy zostaną do tego zgodnie z prawem wezwani, a nie w swobodnej rozmowie. Lekkomyślne przysięganie obraża Boga tak samo, jak uroczysta przysięga oddaje Mu cześć (Księga Powtórzonego Prawa 10:20; Ewangelia Mateusza 5:34, 37).

Bóg zachęca ich również, by wytrwali w tym dobrym postanowieniu. Jeśli rozproszeni Izraelici naprawdę do Niego powrócą, sami dostąpią błogosławieństwa. Te słowa mogą znaczyć: „Jeśli do Mnie powrócicie, zostaniecie sprowadzeni z powrotem”, czyli odzyskają swoją ziemię po wygnaniu, zgodnie z dawną obietnicą (Księga Powtórzonego Prawa 4:29; Księga Powtórzonego Prawa 30:2). Mogą też znaczyć: „Wtedy znajdziecie we Mnie odpocznienie”, nawet jeśli pozostaną w kraju swojego wygnania.

Staną się też błogosławieństwem dla innych. Gdy powrócą do Boga, pomogą zwrócić się ku Niemu również tym, którzy Go dotąd nie znali. Jeśli uznają żyjącego Pana, wpłyną na otaczające ich narody, by szukały w Nim błogosławieństwa, szczęścia w Jego przychylności i uznały, że wielką rzeczą jest bać się Go. Będą szukać błogosławieństwa u Boga prawdy, a nie u fałszywych bogów. Z radością zwiążą się z Nim i będą się Nim chlubić. Uczynią Go swoją chlubą i będą się cieszyć z dobrej zmiany, której dokonali. Ci, którzy porzucają grzech i wracają do Boga, mogą początkowo się wahać, lecz gdy odwracają się od grzechu, cieszą się, że to zrobili.