Księga Jeremiasza 52:31 – znaczenie i zastosowanie

Opis przywrócenia Jojachina do łask na wygnaniu pojawił się już wcześniej (2 Księga Królewska 25:27-30). Czytamy tam, że stało się to dwudziestego siódmego dnia dwunastego miesiąca, a tutaj podano dzień dwudziesty piąty. W tej sprawie różnica dwóch dni niewiele zmienia. Być może rozkaz uwolnienia Jojachina wydano dwudziestego piątego, ale przed króla przyprowadzono go dopiero dwudziestego siódmego.

Można tu dostrzec kilka ważnych prawd. Po pierwsze, nowi władcy wprowadzają nowe porządki. Nabuchodonozor przez długi czas więził tego nieszczęsnego księcia. Choć jego syn odnosił się do więźnia życzliwie, za życia ojca nie mógł wyjednać dla niego żadnej łaski. Przypomina to Jonatana, który nie zdołał skłonić Saula, by pomógł Dawidowi. Kiedy jednak umarł stary, uparty król, jego syn okazał Jojachinowi łaskę i uczynił go swoim szczególnym gościem. Dzieci często naprawiają to, co zrobili ich ojcowie, a dobrze jest, gdy robią to na lepsze.

Po drugie, świat nieustannie się zmienia. Jojachin najpierw był królem, potem stracił tron i trafił do więzienia, a teraz znów otrzymał zaszczytne miejsce, choć nie odzyskał prawdziwej władzy (Księga Jeremiasza 52:32). Niegdyś jego królewskie szaty zamieniono na więzienne, a teraz znów przywrócono mu królewskie szaty. Tak wygląda życie na tym świecie: radość i smutek przeplatają się ze sobą. Dzięki temu możemy uczyć się radować, nie przywiązując się kurczowo do radości, i płakać, nie popadając w rozpacz.

Po trzecie, nawet gdy noc utrapienia trwa bardzo długo, nie wolno tracić nadziei na nadejście poranka. Jojachin przez trzydzieści siedem lat był więziony, zamknięty i upokarzany. Trafił do niewoli, mając osiemnaście lat. Być może tak przywykł do uwięzienia, że niemal zapomniał, czym jest wolność; a może po tak długim oczekiwaniu wolność smakowała mu jeszcze bardziej. Osoby, których utrapienia trwają długo, mogą nabrać otuchy z tego przykładu: widzenie przemówi we właściwym czasie i na końcu przyniesie pocieszenie. Dopóki trwa życie, jest nadzieja. Choć teraz dzieje się źle, nie zawsze tak będzie.

Po czwarte, Bóg może sprawić, że Jego lud znajdzie łaskę w oczach swoich prześladowców, i przemienić zatwardziałe serca, wzbudzając litość. Jak czytamy w Księdze Psalmów 106:46, sprawił, że ci, którzy wzięli Izraelitów do niewoli, zaczęli się nad nimi litować. Bóg może sprawić, że ludzie, którzy wcześniej mówili ostro, zaczną mówić życzliwie, a ci, którzy żywili się kosztem Jego ludu, sami zaczną go karmić. Dlatego uciśnieni powinni zachować nadzieję i spokojnie czekać na zbawienie od Pana. Nasz czas jest w ręku Boga, bo w Jego ręku są także serca wszystkich, z którymi mamy do czynienia.

Na koniec, gdy przyglądamy się razem proroctwom i wydarzeniom opisanym w tej księdze, dostrzegamy kilka ogólnych prawd. Nie jest niczym nowym, że wspólnoty i ludzie otaczani czcią ulegają zepsuciu. Grzech prowadzi do zguby tych, którzy się go trzymają. Jeśli człowiek się od niego nie odwróci i go nie porzuci, grzech nieuchronnie skończy się zgubą. Zewnętrzne przywileje i religijność nie usprawiedliwiają grzechu ani nie chronią przed sądem. Przeciwnie, zwiększają zarówno winę, jak i karę. Żadne słowo Boga nie zawiedzie, bo wydarzenia zawsze potwierdzą Jego zapowiedź. Ludzka niewiara nie może uczynić bezskutecznymi ani Bożych ostrzeżeń, ani Jego obietnic. W tym opisie wyraźnie widać Bożą sprawiedliwość i prawdomówność, co powinno ostrzec i zawstydzić wszystkich, którzy szydzą z Jego gróźb. Nikt nie powinien dać się zwieść: z Boga nie można szydzić.