Księga Jeremiasza 2:9 – znaczenie i zastosowanie

Prorok wykazał już, jak wielką niewdzięcznością było odwrócenie się ludu od Boga. Teraz pokazuje, jak niestałe i nierozsądne było jego postępowanie (Księga Jeremiasza 2:9). Bóg mówi: „Będę się z wami jeszcze spierał”. Zanim ukarze grzeszników, najpierw przedstawia im swoje racje, aby doprowadzić ich do nawrócenia.

O złu grzechu powiedziano już wiele, ale wciąż można powiedzieć jeszcze więcej. Gdy jeden zarzut zostanie udowodniony, trzeba przedstawić następny. Możemy dużo mówić w obronie Boga, a mimo to wciąż mieć coś do dodania (Księga Hioba 36:2). Ci, którzy starają się przekonać grzeszników o ich winie, muszą używać wielu argumentów i konsekwentnie wracać do sprawy.

Bóg już wcześniej spierał się z ich przodkami i pytał, dlaczego poszli za marnością i sami stali się marni (Księga Jeremiasza 2:5). Teraz przemawia do tych, którzy nadal szli tą samą pustą drogą, odziedziczoną po ojcach, a także do ich dzieci i kolejnych pokoleń. Ci, którzy odwracają się od Boga, powinni wiedzieć, że jest On gotów uczciwie przedstawić im swoje racje, aby okazało się, że ma słuszność, gdy przemawia. Stawia nam te same zarzuty, które sami powinniśmy postawić sobie.

Po pierwsze, pokazuje, że postępowali wbrew zwyczajom wszystkich narodów. Ich sąsiedzi byli wierniejsi swoim fałszywym bogom, niż Izrael był wierny prawdziwemu Bogu. Izrael chciał upodobnić się do innych narodów, a jednak pod tym względem się od nich różnił. Bóg wzywa ich, by wskazali naród, który zmienił swoich bogów (Księga Jeremiasza 2:10–11). Mogli zajrzeć do dawnych kronik albo przyjrzeć się ówczesnemu życiu mieszkańców wysp Kitim, leżących na zachód od nich, czy ludu Kedaru na południowym wschodzie, a i tak nie znaleźliby przykładu narodu, który porzucił swoich bogów.

Bogowie tych narodów nie okazywali im żadnej życzliwości, bo w rzeczywistości nie byli bogami. Mimo to ludzie nadal się ich trzymali. Tak bardzo szanowali wybór swoich przodków, że nie zamieniliby drewnianych i kamiennych bogów na bogów ze srebra i złota, a tym bardziej na Boga żywego i prawdziwego. Nie należy ich za to chwalić, ale ich stałość zawstydza Izrael. Tylko Izrael miał wszelkie powody, by pozostać przy swoim Bogu, a jednak tylko on Go porzucił. Ludziom trudno odejść od religii, w której zostali wychowani, nawet jeśli jest nierozumna i fałszywa. Wierność bałwochwalców powinna zawstydzić chrześcijan, gdy stają się obojętni i chwiejni.

Po drugie, Bóg pokazuje, że postępowali wbrew zdrowemu rozsądkowi. Zmiana bywa czasem mądra, lecz oni zmienili na gorsze i dokonali złego wyboru. Opuścili Boga, który był ich chwałą. To On nadawał im prawdziwą godność i czynił ich godnymi szacunku. Mogli słusznie chlubić się Nim z pokorną ufnością, bo sam jest Bogiem pełnym chwały i chwałą tych, którzy do Niego należą. Był szczególną chwałą Izraela, ponieważ Jego chwała często ukazywała się nad przybytkiem, ich świętym namiotem.

Zwrócili się jednak ku bogom, którzy nie mogli im pomóc. Bożki nie przynoszą pożytku tym, którzy je czczą. Bałwochwalstwo zamienia chwałę Boga w hańbę (List do Rzymian 1:23), a hańbą okrywa także samych czcicieli. Znieważając Boga, znieważają własne dusze i działają na własną niekorzyść. Nic, ku czemu ludzie zwracają się po odejściu od Boga, nie przyniesie im prawdziwego dobra. Może przez jakiś czas schlebiać, ale nie będzie dla nich źródłem pożytku.

Następnie wezwane zostają same niebiosa, by zdumiały się nad tym grzechem i szaleństwem (Księga Jeremiasza 2:12–13). „Zdumiejcie się nad tym, niebiosa”. Ziemia jest tak pełna zepsucia, że zdaje się już na nie nie reagować, niech więc zdumieją się niebiosa. Niech słońce zarumieni się ze wstydu na widok takiej niewdzięczności i niech zadrży przed oświetlaniem tak niewdzięcznego ludu. Ci sami ludzie oddawali cześć słońcu, księżycowi i gwiazdom, ale te ciała niebieskie, gdyby mogły przemówić, wolałyby pogrążyć się w ciemności, niż stać się pretekstem do bałwochwalstwa. Niektórzy uważają, że chodzi tu o aniołów w niebie. Skoro radują się, gdy grzesznicy wracają do Boga, można przypuszczać, że ze zdumieniem i przerażeniem patrzą, gdy dusze się od Niego odwracają.

Postępowanie tego ludu wobec Boga było szokujące, odrażające i prowadziło do strasznych skutków. Szokowało, bo ludzie uważający się za rozumnych mogli postępować tak nierozsądnie. Było odrażające, bo stanowiło niegodziwą zniewagę wobec Stwórcy, którego czci każda dobra osoba powinna bronić. Było też przerażające ze względu na konsekwencje. Ludzie ci sami wykluczyli się z Bożej łaski i przychylności, powinni więc drżeć na myśl o Jego gniewie i przekleństwie.

Na czym dokładnie polegało to zło? Mój lud, którego uczyłem i nad którym powinienem sprawować władzę, dopuścił się dwóch wielkich nieprawości. Okazał niewdzięczność i nierozum, sprzeciwiając się zarówno swojemu obowiązkowi, jak i własnemu dobru. Po pierwsze, znieważył Boga, odwracając się do Niego plecami, jakby nie był wart ich uwagi. „Opuścili Mnie, źródło żywej wody”. W Bogu jest pełnia i niewyczerpane źródło wszelkiego pocieszenia i pomocy, których potrzebujemy, a On daje je darmo. Jest źródłem życia (Księga Psalmów 36:9). Cała nasza prawdziwa siła i wszystkie najlepsze dary pochodzą od Niego. Opuścić Go oznacza w istocie zaprzeczyć tej prawdzie i odmówić uczczenia Jego dobroci miłością i uwielbieniem.

Po drugie, sami wyrządzili sobie krzywdę. Porzucili własne dobro i wybrali zwodniczą marność. Z wielkim trudem kopali cysterny, czyli zbiorniki na wodę, lecz okazywały się popękane i nieszczelne, niezdolne zatrzymać wody. Kiedy przychodzili się napić, znajdowali jedynie błoto, szlam i stęchłą, brudną wodę. Tak samo jest z bożkami i każdym fałszywym schronieniem. Jeśli uczynimy bożkiem jakąś rzecz stworzoną, bogactwo, przyjemność lub zaszczyt i zaczniemy oczekiwać od tego szczęścia, które może dać tylko Bóg, odkryjemy, że jest to puste. Możemy ciężko pracować, by to stworzyć i napełnić, ale w najlepszym razie zbiornik pomieści niewiele wody, która szybko stanie się stęchła i cuchnąca.

Co więcej, przypomina on popękaną cysternę, która podczas upału rozszczelnia się, przez co woda wycieka właśnie wtedy, gdy jest najbardziej potrzebna (Księga Hioba 6:15). Cysterna to zbiornik służący do przechowywania wody. Pęknięta nie może zatrzymać tego, do czego została przeznaczona.

Trzymajmy się więc całym sercem wyłącznie Pana. Dokąd indziej moglibyśmy pójść? To On ma słowa, które prowadzą do życia wiecznego.