Księga Jeremiasza 49:7 – znaczenie i zastosowanie

Edomici są kolejnym narodem, który nad którym Jeremiasz zapowiada Boży sąd. Od dawna byli wrogami ludu Bożego, ale teraz zbliża się dla nich chwila rozliczenia. To ostrzeżenie nie dotyczy wyłącznie Edomu. Niesie też pociechę ludowi Bożemu, którego cierpienie potęgowała radość Edomitów z jego upadku (Księga Psalmów 137:7).

Wiele słów z proroctwa o Edomie pochodzi z proroctwa Abdiasza, które również dotyczy Edomu. To zrozumiałe, ponieważ wszystkich proroków prowadził jeden Duch, dlatego ich przesłania w tak niezwykły sposób są ze sobą zgodne. Jeremiasz zapowiada tu dwie główne rzeczy.

Po pierwsze, ziemia Edomu zostanie zniszczona i opustoszeje. Bóg sprowadzi na Edomitów nieszczęście, na które zasłużyli dawnymi grzechami, a jego nadejście jest bliskie (Księga Jeremiasza 49:8). Gdy Bóg wezwie ich do rozliczenia, będą uciekać przed mieczem, wycofywać się z walki i ukrywać w głębokich jaskiniach. Zdobywca zabierze wszystko, co do nich należy. Zwykli zbieracze winogron zostawiają trochę owoców, a nawet złodzieje wiedzą, kiedy przestać, lecz ci, którzy zniszczą Edom, nie będą mieli dość (Księga Jeremiasza 49:9–10).

Edom zostanie doszczętnie ogołocony. Najeźdźcy wytropią nawet ukryte skarby i przeszukają miejsca, w których Edomici sądzili, że ich bogactwo jest bezpieczne. Nic, co posiadają, ani nikt z ich rodzin nie będzie bezpieczny. Nie zdołają się ukryć, a ich dzieci również zostaną uprowadzone. Sąsiedzi Edomu, Moabici i Filistyni, którzy mogliby udzielić mu pomocy albo schronienia, także zostaną złamani i nie będą w stanie pomóc.

Jeremiasz mówi, że nie będzie nikogo, kto powie: „Zostaw swoje osierocone dzieci, a ja je zachowam przy życiu” (Księga Jeremiasza 49:11). Nie zostanie żaden krewny, przyjaciel ani ktoś, kto mógłby zatroszczyć się o pozostawione wdowy i dzieci. Edom zniknie, a nie będzie nikogo, kto zaopiekowałby się sierotami. Gdy ojciec zostaje zabrany, pociechę może dać świadomość, że powierza swoją rodzinę opiece zaufanego przyjaciela. Edomici nie będą jednak mogli liczyć na taką pomoc, ponieważ wszystkich dotknie to samo nieszczęście.

Według dawnego przekładu chaldejskiego te słowa są Bożą obietnicą daną Jego własnemu ludowi, który w obliczu sądu zostanie odróżniony od Edomu. Sens tego przekładu jest taki, że Izrael nie pozostanie bez opieki, ponieważ sam Bóg zachowa jego dzieci i zatroszczy się o wdowy. Cokolwiek stanie się z wdowami i sierotami Edomu, Bóg zaopiekuje się wdowami i sierotami swojego ludu. To głęboka pociecha dla wierzących. Gdy zbliża się śmierć, mogą z wiarą powierzyć swoją rodzinę Bogu i zaufać, że On będzie jej strzegł, nawet jeśli nie mogą zapewnić jej wielkiego powodzenia w sprawach doczesnych.

Edom może oczekiwać jedynie zagłady i hańby, ponieważ Bóg już wydał wyrok. Przysiągł na samego siebie, że miasta Edomu zostaną zniszczone i na zawsze pozostaną ruinami (Księga Jeremiasza 49:13). Edomici niegdyś wydawali się potężni, ale Bóg uczyni ich małymi pośród narodów. Ci, którzy gardzili ludem Bożym, sami staną się przedmiotem pogardy (Księga Jeremiasza 49:15; Księga Abdiasza 1:2). Ich upadek będzie tak wielki, że ludzie będą zdumieni na jego widok, a Edom stanie się przestrogą i postrachem (Księga Jeremiasza 49:17). Zostanie upodobniony do Sodomy i Gomory: spustoszenie będzie tak przerażające, że nikt nie zechce tam mieszkać ani nawet przebywać w pobliżu ruin (Księga Jeremiasza 49:18).

Po drugie, wykonawcy tej zagłady będą odważni i potężni. Przyjdą z upoważnienia samego Boga. Jeremiasz mówi, że usłyszał wieść od Pana i że wysłannik został posłany do narodów, aby zgromadzić je przeciw Edomowi (Księga Jeremiasza 49:14). Boży zamiar jest nieodwołalny. Jego plan przeciw Edomowi został ustalony i nikt nie może mu się oprzeć (Księga Jeremiasza 49:20). Bóg postanowił spustoszyć Edom, a moc, której do tego użyje, zadziała szybko i z siłą.

Wskazuje to na Nabuchodonozora. Przyjdzie jak lew, groźny i wygłodniały, niczym lew wypłoszony z kryjówki przez wezbrane wody Jordanu (Księga Jeremiasza 49:19). Z rykiem ruszy, by pożreć wszystko na swojej drodze. Uderzy na twierdze i warownie Edomitów, a Bóg mówi, że sprowadzi go nagle na ich ziemię, tak że nie będą przygotowani. Bóg wybierze człowieka odpowiedniego do tego zadania, człowieka, który się do niego nadaje. Gdy Bóg ma dzieło do wykonania, wie, jak znaleźć właściwe narzędzia.

Nikt nie może rzucać Bogu wyzwania ani wyznaczać Mu czasu działania. Gdy zsyła sąd, nikt nie zdoła Mu się oprzeć, tak jak żaden pasterz nie mógłby powstrzymać lwa wypuszczonego na stado. Jeśli Bóg postanowi zniszczyć Edom i wygnać jego mieszkańców z ich ziemi, wystarczy do tego nawet najsłabszy żołnierz z armii Nabuchodonozora (Księga Jeremiasza 49:20). Nawet najniższy rangą sługa w tym obozie przyczyni się do tego, że Edomici uciekną lub się poddadzą, a ich domy opustoszeją. Bóg potrafi dokonywać wielkich dzieł za pomocą najmniej spodziewanych środków. Gdy armia chaldejska wystąpi przeciw Edomowi, do dzieła zostanie użyty każdy, a nawet najniższy rangą żołnierz będzie miał udział w jego upadku.

Nabuchodonozor przyjdzie nie tylko jak lew, król zwierząt, lecz także jak orzeł, król ptaków (Księga Jeremiasza 49:22). Gwałtownie i z impetem spadnie na swoją zdobycz, a nad Bosrą, głównym miastem Edomu, rozpostrze skrzydła, by je zagarnąć, jak zapowiedziano też w Księdze Jeremiasza 48:40. Serca dzielnych wojowników natychmiast osłabną, gdy zobaczą, że nie mogą oprzeć się temu wrogowi.

Edomici zaufali swojej mądrości, ale nie przyniesie im ona żadnego pożytku. Właśnie od tego zaczyna się proroctwo przeciw Edomowi (Księga Jeremiasza 49:7). Naród ten od dawna słynął z mędrców, a jego przywódców uważano za biegłych w polityce. Teraz jednak będą podejmować tak złe decyzje i tak ponosić porażki w każdym planie, że ludzie zaczną się zastanawiać: „Co się stało z Edomitami? Czy w Temanie nie ma już mądrości? Czy mędrcy ze wschodniej krainy (Pierwsza Księga Królewska 4:30) stali się głupcami? Czy ci, których uważano za tak rozsądnych, są teraz bezradni? Czy ludzie rozumni utracili zdolność udzielania rad?”. Tak się dzieje, gdy Bóg postanawia obalić jakiś naród, bo tych, których zamierza zgładzić, pozbawia mądrości (Księga Hioba 12:20). Czy ich mądrość przygasła? Czy osłabła? Czy stała się bezużyteczna? Gdy Bóg wystąpi przeciw nim, ostatecznie im nie pomoże.

Edomici zaufali także swojej sile, ale ona również ich nie ocali (Księga Jeremiasza 49:16). Byli postrachem wszystkich sąsiadów. Wszyscy się ich bali i ustępowali im, co napełniło ich pychą i nadmierną pewnością siebie. Skoro żaden z okolicznych narodów nie śmiał rzucić im wyzwania, sądzili, że nie odważy się na to żaden naród na świecie. Znaczna część ich ziemi była górzysta i pełna wąskich przełęczy, a oni uważali, że zdołają obronić te miejsca przed każdym napastnikiem. Zawiodła ich jednak zarówno groźna reputacja, jak i przekonanie, że do ich kraju nie da się dotrzeć. Nie byli tak silni, jak się wydawali, ani tak bezpieczni, jak sądzili. Choć we własnych oczach zajmowali wysoką i bezpieczną pozycję, Bóg miał ich poniżyć, bo żadna mądrość ani siła nie może się ostać przeciw Panu (Księga Abdiasza 1:3–4, 1:8).

Ich zagłada była nieuchronna i miała się dokonać na oczach wszystkich. Bóg ją postanowił (Księga Jeremiasza 49:12). Powiedział, a nawet przysiągł, że Edomici nie unikną kary, lecz będą musieli wypić kielich napełniający trwogą (Księga Jeremiasza 49:13). Ten kielich otrzymały już wszystkie okoliczne narody, nawet niektóre mniej winne niż Edom. Niektóre narody nie były tak wrogie Izraelowi jak Edom, a nawet wśród Izraelitów, szczególnego ludu Bożego, było wielu, którzy przestrzegali Jego przykazań i mogli oczekiwać miłosierdzia. A jednak oni także musieli wypić ten gorzki kielich. Czy Edomici mogli więc liczyć na to, że go unikną? Nie, oni również z pewnością go wypiją. Jeśli Bóg karze mniej winnych, bardziej winni głupio postępują, sądząc, że ujdzie im to na sucho. A gdy sąd zaczyna się od domu Bożego, dosięga również tych, którzy są na zewnątrz.

To, co spotka Edom, zobaczy cały świat (Księga Jeremiasza 49:21). Zadrży ziemia, a wszystkie narody poruszy odgłos upadku Edomu. Wieść o nim napełni je trwogą. Krzyk będzie słyszalny aż po Morze Czerwone, które oblewało Edom. Radosne okrzyki zwycięzców i krzyki pokonanych będą tak głośne, a wieść o zagładzie Idumei rozniesie się tak daleko, że usłyszą ją nawet statki na Morzu Czerwonym i poniosą tę wiadomość aż na najdalsze wybrzeża (Pierwsza Księga Królewska 9:26). Gdy upadają ci, którzy hałaśliwie chełpili się swoją pychą i potęgą, ich zagłada wywołuje jeszcze większy rozgłos.