Księga Jeremiasza 49:28 – znaczenie i zastosowanie

Proroctwo zapowiada zagładę, którą Nebukadnesar i jego wojsko sprowadzą na lud Kedar, wywodzący się od Kedara, syna Ismaela, i zamieszkujący część Arabii Skalistej. Mowa jest także o mniejszych królestwach Chazoru, które się z nim sprzymierzyły. Być może mieszkali tam ludzie, którzy niegdyś byli Kananejczykami. Niektórzy uważają, że pochodzili ze starożytnego królestwa Chazor w północnym Kanaanie, gdzie królem był Jabin. Po wyparciu z tamtych stron mieli osiedlić się na pustyniach Arabii i dołączyć do Kedarytów.

Najpierw warto przyjrzeć się ich ówczesnemu sposobowi życia. Mieszkali w namiotach, a nie w otoczonych murami miastach. Nie mieli warownych miejscowości, bram ani rygli (Księga Jeremiasza 49:20; Księga Jeremiasza 49:31). Byli pasterzami, więc ich bogactwem nie były pieniądze ani zapasy towarów, lecz stada i wielbłądy. Nie mieli wojska, bo nie obawiali się najazdu. Nie mieli też kupców, ponieważ żyli z dala od innych narodów i zadowalali się tym, co dawała im własna ziemia.

A jednak na swój sposób byli naprawdę bogaci. Choć nie prowadzili handlu i nie gromadzili skarbów, nazwano ich zamożnym narodem (Księga Jeremiasza 49:31). Mieli wszystko, czego potrzebowali do życia, i to im wystarczało. Naprawdę bogaty jest ten, kto ma dość i wie, kiedy powiedzieć sobie: „Wystarczy”. Nie trzeba szukać bogactwa królów ani kupców, by znaleźć ludzi żyjących dostatnio. Bogaci mogą być także pasterze mieszkający w namiotach.

Żyli też bez większych trosk. Nie obawiali się o swój los. Ich bogactwo nie było takie, by wzbudzać zazdrość u innych, a ci, którzy by go pragnęli, mogli żyć spokojnie tak jak oni. Dlatego nikogo się nie bali. Ludzie, którzy postępują uczciwie i nie krzywdzą innych, często mogą żyć bezpiecznie nawet bez bram i rygli.

Wtedy jednak król Babilonu zwrócił się przeciwko nim. Zaplanował najazd i powziął zamiar ich podbicia (Księga Jeremiasza 49:30). Ten dumny władca nie chciał pozostawić niepokonanych nawet mieszkańców namiotów, skoro zdobył już tyle potężnych miast. Dziwne, że tak wielki orzeł miałby się rzucić na tak małą zdobycz, ale chciwość i żądza władzy sięgają po wszystko, co znajdzie się w zasięgu. Człowiek może unikać zła, a mimo to cierpieć z powodu przemocy innych. Samo niekrzywdzenie nikogo nie zawsze chroni przed Nebukadnesarem.

Nebukadnesar postępował niegodziwie, jednak Bóg sprawiedliwie zarządził ten wyrok. Ludzie ci żyli spokojnie pośród sąsiadów, jak wielu innych, a jednak byli winni przed Bogiem. Bóg zesłał na nich sąd za ich grzechy, mówiąc: „Wstańcie, ruszcie na Kedar i złupcie mieszkańców Wschodu” (Księga Jeremiasza 49:28). Chaldejczycy mieli działać z chciwości i żądzy władzy, ale Bóg posłużył się nimi, by skarcić niewdzięczny lud i ostrzec beztroski świat przed nadmiernym poczuciem bezpieczeństwa. Powiedział Chaldejczykom, by ruszyli przeciwko zamożnemu narodowi żyjącemu bez trosk i wzbudzili w nim strach (Księga Jeremiasza 49:31). Nikt nie powinien uważać, że jego siła jest tak wielka, iż nic nie może jej zachwiać.

Najazd miał napełnić ich wielkim lękiem i pozostawić kraj w ruinie. Ich krzyki miały zaalarmować całą okolicę, a panika ogarnąć wszystko. Wołali, że ze wszystkich stron otacza ich groza, bo wróg zamknął ich w okrążeniu. Sam strach miał skłonić ich do ucieczki, a nikomu nie starczyłoby odwagi, by stawić opór. Wrogowie mieli szerzyć wokół nich przerażenie i wrzawą wypędzić ich z namiotów (Księga Jeremiasza 49:29).

Gdy tylko rozległby się pierwszy alarm, uciekaliby i ukrywali się jak najdalej, w odludnych, trudno dostępnych miejscach, tak jak Edomici (Księga Jeremiasza 49:8). Ich lęk okazałby się uzasadniony, bo nieszczęście nadeszłoby ze wszystkich stron (Księga Jeremiasza 49:32). Nic dziwnego, że groza ogarnia człowieka z każdej strony, gdy z każdej strony nadciągają wrogowie.

Ich dobytek stałby się łupem Chaldejczyków. Najeźdźcy zabraliby zasłony i naczynia, choć były to zwykłe, proste rzeczy, a sami mieli lepsze. Zagarnięliby je ze złośliwości, po prostu po to, by je zniszczyć. Zabraliby ich namioty i stada (Księga Jeremiasza 49:29), a wielbłądy stałyby się łupem tych, którzy przybyliby po nie i po nic więcej (Księga Jeremiasza 49:32).

Nie ma wzmianki o tym, by kogokolwiek z nich zabito. Nie stawiali oporu, a ich namioty i stada jakby przyjęto w zamian za ich życie. Zostali jednak wypędzeni i rozproszeni. Choć mieszkali na odległych krańcach, z dala od głównych szlaków, i sądzili, że są poza niebezpieczeństwem, rozproszono ich na wszystkie strony świata. Ustronne położenie i życie w ukryciu nie zawsze chronią człowieka. Wielu ludzi, którzy starają się trzymać z dala od świata, zostaje wciągniętych w jego sprawy przez nieoczekiwane wydarzenia. Ci, którzy żyją spokojnie, mogą podzielić los tych, którzy żyją na widoku i są narażeni na niebezpieczeństwo.

Ich ziemia także miała opustoszeć. Leżała z dala od głównych szlaków i nie było na niej miast ani pól, które przyciągnęłyby osadników, więc nikt nie chciał zająć ich miejsca. Chazor miał zatem na zawsze stać się ruiną (Księga Jeremiasza 49:33). Gdy usuwani są ludzie wpływowi, przyzwyczajeni do wystawnego życia, inni często spieszą, by zająć ich miejsce. Kiedy jednak wypędzeni zostają ludzie skromni i spokojni, mało kto chce zamieszkać tam, gdzie oni, bo żyli tak prosto.