Księga Jeremiasza 49:23 – znaczenie i zastosowanie

Syria leżała na północ od Kanaanu, tak jak Edom na południe. Teraz mowa o nadchodzącej zagładzie tego królestwa, które często niepokoiło lud Boży. Damaszek był jego stolicą, a jego upadek zapowiada upadek całego królestwa. Wymienione są także Chamat i Arpad, dwa inne ważne miasta (Księga Jeremiasza 49:23), a na zniszczenie skazane są również pałace Ben-Hadada, które zbudował (Księga Jeremiasza 49:27; zob. też Księga Amosa 1:4).

Niektórzy uważają, że imię Ben-Hadad, czyli „syn Hadada”, było imieniem królewskim często używanym przez królów Syrii, podobnie jak faraon przez władców Egiptu. Nazwa mogła też pochodzić od ich bożka albo od wcześniejszego króla, od którego wywodzili się późniejsi władcy.

Sąd nad Damaszkiem zaczyna się od wielkiego strachu i poczucia bezradności. Mieszkańcy słyszą złą wiadomość: król Babilonu i całe jego wojsko nadciągają przeciwko nim, a ich ogarnia zamęt. Nie wiedzą, co zrobić, by się ocalić. Ich serca topnieją, tracą odwagę i są jak wzburzone morze, które nie może się uspokoić (Księga Izajasza 57:20), albo jak żeglarze podczas morskiej burzy (Księga Psalmów 107:26). Smutek, który zaczyna się w mieście, dociera nawet do krain nadmorskich (Księga Jeremiasza 49:23).

Zobacz, jak łatwo Bóg może odebrać ducha narodom, które niegdyś słynęły z odwagi. Damaszek traci siły (Księga Jeremiasza 49:24). Miasto, które sądziło, że zdoła stawić czoła najpotężniejszemu wrogowi, teraz rzuca się do ucieczki. Opór wobec tego, co je czeka, jest równie daremny jak próba opierania się bólom przez rodzącą kobietę. Nie może przed nimi uciec, może jedynie je znosić.

Damaszek był miastem sławy (Księga Jeremiasza 49:25), nie dlatego, że oddawano chwałę Bogu, lecz dlatego, że podziwiali je wszyscy, którzy je odwiedzali. Był także miastem radości, pełnym przyjemności i wesela. Niektórzy odczytują te słowa jako „miasto mojej radości”, jak gdyby sam prorok lubił kiedyś je odwiedzać. Możliwe też, że są to słowa króla opłakującego miasto, które kochał. Teraz jednak wszystko to pochłaniają strach i smutek.

Ludzie oszukują samych siebie, gdy pokładają szczęście w ziemskich przyjemnościach. Bóg w swojej opatrzności może szybko je przyćmić i położyć im kres. Może zamienić miasto sławy w miejsce hańby, a miasto radości w źródło grozy dla jego mieszkańców.

Sąd kończy się rzezią i pożogą. Młodzi mężczyźni, którzy powinni byli bronić miasta, giną od miecza na jego ulicach, a wszyscy wojownicy, silni i wyszkoleni żołnierze, zostają wybici (Księga Jeremiasza 49:26). Potem miasto zostaje spalone na popiół (Księga Jeremiasza 49:27). Napastnicy podkładają ogień przy murze, lecz płomienie rozprzestrzeniają się i pochłaniają wszystko, szczególnie pałace Ben-Hadada, gdzie niegdyś knuto tyle zła przeciwko Izraelowi, ludowi Bożemu. Za to spotyka je teraz kara.