Księga Jeremiasza 49:34 – znaczenie i zastosowanie

Proroctwo datuje się na początek panowania Sedekiasza. Prawdopodobnie pozostałe wcześniejsze proroctwa przeciwko narodom również zostały wypowiedziane w tym samym czasie. Elamici byli Persami, potomkami Elama, syna Sema (Księga Rodzaju 10:22). Niektórzy uważają, że chodzi tu tylko o tę część Persji, która leżała blisko Judei i nazywała się Elymais, a graniczyła z Medią. Elamici występowali przeciwko ludowi Bożemu i walczyli z nim, uzbrojeni w kołczany (Księga Izajasza 22:6), dlatego zostali wymienieni tutaj razem z innymi narodami.

Proroctwo ogólnie zapowiada, że Bóg sprowadzi na nich nieszczęście, a nawet dotknie ich swoim strasznym gniewem. To samo w sobie jest wystarczającym nieszczęściem, bo zawiera w sobie każde inne (Księga Jeremiasza 49:37). Szczególnie zaś zostanie złamana ich potęga i stanie się bezużyteczna. Elamici słynęli z łucznictwa, lecz Bóg zapowiada: „Złamię łuk Elamu” (Księga Jeremiasza 49:35). Zniszczy ich broń, a wraz z nią zniknie główna część ich siły. Bóg często dopuszcza, by zawiodło właśnie to, czemu najbardziej ufamy, i to, co wydawało się naszą największą siłą, staje się najmniejszym wsparciem.

Lud Elamu również zostanie rozproszony. Wrogowie nadejdą ze wszystkich stron i uprowadzą część jego mieszkańców do swoich krajów. Inni uciekną w różnych kierunkach, by ratować życie, tak że nie będzie narodu, w którym nie znaleźliby się wygnańcy z Elamu (Księga Jeremiasza 49:36). Nawałnica nadejdzie z czterech stron świata, raz z jednej, raz z drugiej, miotając nimi na wszystkie strony. Nie wiemy, skąd może nadejść nieszczęście, lecz jeśli Bóg otacza nas swoją przychylnością, jesteśmy bezpieczni i możemy odpoczywać bez względu na kierunek, z którego wieje burza. Strach popchnie Elamitów do innych krajów, a oni będą drżeć przed wrogami. Bóg jednak zapowiada: „Poślę za nimi miecz” (Księga Jeremiasza 49:37). Bóg może sprawić, że Jego sąd dosięgnie tych, którzy sądzą, że ucieczką zdołają mu umknąć. Zło wciąż ściga grzeszników.

Książęta Elamu zostaną zgładzeni, a rządy całkowicie się zmienią (Księga Jeremiasza 49:38). Bóg mówi: „Ustanowię swój tron w Elamie”. Może chodzić o tron Nabuchodonozora, króla Babilonu, albo Cyrusa, który rozpoczął swoje podboje od Elymais. Słowa te mogą też wskazywać na tron sądu samego Boga. W takim razie Bóg pokazałby Elamitom, że sprawuje władzę i sądzi ziemię, a królowie i władcy odpowiadają przed Nim. Dawniej sławny był król Elamu, taki jak Kedorlaomer, wspomniany w Księdze Rodzaju 14:1. Był potężnym władcą swoich czasów, któremu służyły okoliczne narody. Dla Boga jednak król Elamu nie różni się od żadnego innego człowieka. Gdy Bóg ustanowi swój tron w Elamie, usunie tamtejszego króla i książąt, a na ich miejsce wyniesie, kogo zechce.

Ruina Elamu nie będzie jednak trwała wiecznie (Księga Jeremiasza 49:39). Bóg zapowiada, że w późniejszych czasach sprowadzi wygnańców z Elamu z powrotem. Gdy Cyrus podbił Babilon i podporządkował imperium Persom, Elamici prawdopodobnie powrócili z godnością z krain, do których zostali rozproszeni, i ponownie osiedlili się w swojej ojczyźnie. Pełne i najważniejsze spełnienie tej obietnicy miało jednak nastąpić w czasach Mesjasza. Wtedy Elamici znaleźli się wśród tych, którzy po zesłaniu Ducha Świętego słyszeli w swoim języku o wielkich dziełach Boga (Dzieje Apostolskie 2:9, 2:11). To najwspanialszy rodzaj uwolnienia z niewoli. Jeśli Syn Cię wyzwoli, zyskasz prawdziwą wolność.