Księga Ezechiela 34 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Pan skierował do mnie te słowa:

Synu człowieczy, prorokuj o pasterzach Izraela, prorokuj i powiedz im, pasterzom: Tak mówi Pan Bóg: Biada pasterzom Izraela, którzy sami siebie pasą! Czy pasterze nie powinni paść owiec?

Nakarmiliście się mlekiem, ubraliście się w wełnę, zabiliście tłuste zwierzęta, jednak owiec nie paśliście.

Słabej nie wzmacnialiście, o zdrowie chorej nie dbaliście, skaleczonej nie opatrywaliście, zabłąkanej nie sprowadzaliście z powrotem, zagubionej nie odszukiwaliście, a z przemocą i okrucieństwem obchodziliście się z nimi.

Rozproszyły się moje owce, bo nie miały pasterza i stały się żerem wszelkiego dzikiego zwierzęcia. Rozproszyły się,

błądzą moje owce po wszystkich górach i po każdym wysokim pagórku; i po całej krainie były moje owce rozproszone, a nikt się o nie nie pytał i nikt ich nie szukał.

Dlatego wy, pasterze, słuchajcie słowa Pańskiego:

Wyrocznia Pana Boga: Przecież moje owce stały się łupem i moje owce służyły za żer wszelkiemu dzikiemu zwierzęciu, bo nie było pasterza, pasterze zaś nie szukali moich owiec, bo pasterze sami siebie paśli, a nie paśli moich owiec,

dlatego wy, pasterze, słuchajcie słowa Pańskiego.

Tak mówi Pan Bóg: Oto jestem przeciw pasterzom. Z ich ręki zażądam moich owiec, położę kres ich pasterzowaniu, a pasterze nie będą paść samych siebie; wyrwę moje owce z ich paszczy, nie będą już one służyć im za żer.

Bo tak mówi Pan Bóg: Oto Ja sam będę szukał moich owiec i będę się o nie troszczył.

Jak pasterz dokonuje przeglądu swojej trzody, gdy znajdzie się wśród rozproszonych owiec, tak Ja dokonam przeglądu moich owiec i uwolnię je ze wszystkich miejsc, dokąd się rozproszyły w dni ciemne i mroczne.

Wyprowadzę je spośród narodów i zgromadzę je z krajów, sprowadzę je z powrotem do ich ziemi i będę je pasł na górach izraelskich, w dolinach i we wszystkich zamieszkałych miejscach kraju.

Na dobrym pastwisku będę je pasł, na wyżynach Izraela ma być ich pastwisko. Wtedy będą one leżały na dobrym pastwisku, na tłustym pastwisku będą się paść na górach izraelskich.

Ja sam będę pasł moje owce i Ja sam będę je układał na legowisko – wyrocznia Pana Boga.

Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie.

Do was zaś, moje owce, tak mówi Pan Bóg: Oto Ja osądzę poszczególne owce, barany i kozły.

Czy to dla was może za mało, że spasacie najlepsze pastwisko, by resztę swojego pastwiska zdeptać swoimi stopami, że pijecie czystą wodę, by resztę zmącić stopami?

A moje owce muszą spasać to, co wy zdeptaliście waszymi stopami, i pić to, co zmąciliście waszymi stopami.

Dlatego Pan Bóg tak mówi do nich: Oto Ja sam będę prowadził sąd pomiędzy owcą tłustą a owcą chudą.

Ponieważ wszystkie słabe zwierzęta odpychaliście bokiem i plecami i popychaliście je swoimi rogami, tak że je przepędzaliście,

dlatego chcę pomóc moim owcom, by już więcej nie stawały się łupem; osądzę poszczególne owce.

I ustanowię nad nimi jednego pasterza, który będzie je pasł, mojego sługę, Dawida. On będzie je pasł, on będzie ich pasterzem.

A Ja, Pan, będę ich Bogiem, mój sługa zaś, Dawid, będzie władcą pośród nich. Ja, Pan, to powiedziałem.

Zawrę z nimi przymierze pokoju, a dzikie zwierzęta wytępię z kraju, tak że owce będą mogły bezpiecznie mieszkać na stepie i spać w lasach.

Będę błogosławić im oraz ziemiom wokół mojego wzgórza, będę zsyłał deszcz w dogodnym czasie, będzie to deszcz niosący błogosławieństwo.

Drzewo polne wyda swój owoc, a ziemia wyda swój plon. Będą oni żyli bezpiecznie w swoim kraju i poznają, że Ja jestem Pan, gdy skruszę kłody ich jarzma i wyrwę ich z ręki tych, którzy ich ujarzmiają.

Nie będą już odtąd łupem narodów ani nie będą ich pożerać zwierzęta kraju, ale będą oni żyli bezpiecznie i nikt nie będzie ich straszyć.

Sprawię, że nastanie dla nich urodzaj o wielkim rozgłosie, by już nie dręczył ich głód w kraju i by nie musieli znosić szyderstwa narodów.

Wtedy poznają, że Ja, Pan, ich Bóg, jestem z nimi, oraz że oni, dom Izraela, są moim ludem – wyrocznia Pana Boga.

A wy, moje owce, jesteście owcami mojego pastwiska, Ja zaś waszym Bogiem – wyrocznia Pana Boga.