Księga Ezechiela 7 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Pan skierował do mnie to słowo:

Ty zaś, synu człowieczy, powiedz: Tak mówi Pan Bóg do ziemi izraelskiej: Koniec, koniec nadchodzi dla czterech krańców ziemi.

Teraz przychodzi na ciebie kres. Wysyłam mój gniew przeciwko tobie, aby cię osądzić według twoich dróg i uczynić cię odpowiedzialną za wszystkie twoje obrzydliwości.

Moje oko nie okaże ci litości i nie pominę cię, ale uczynię cię odpowiedzialną za twoje drogi, a twoje obrzydliwości zostaną ujawnione pośród ciebie i poznacie, że Ja jestem Pan.

Tak mówi Pan Bóg: Oto nadchodzi jedno nieszczęście za drugim.

Koniec nadszedł, nadszedł koniec dla ciebie, oto nadszedł.

Nadszedł dla ciebie zgubny los, o ty, mieszkańcu ziemi! Nadszedł czas, bliski jest dzień utrapienia, a nie radosnych tańców na wzgórzach.

Teraz wyleję mój gniew na ciebie i uśmierzę na tobie moją zapalczywość. Będę cię sądził według twoich dróg, obciążając cię wszystkimi twoimi obrzydliwościami.

Moje oko nie okaże litości, nie będę oszczędzał, ale otrzymasz odpłatę według twojego postępowania, a twoje obrzydliwości zostaną ujawnione pośród ciebie i poznacie, że Ja jestem Pan, który uderza.

Oto ten dzień, oto nadchodzi. Wyszedł zgubny los, kwitnie niesprawiedliwość, pycha się rozwija.

Gwałt stał się berłem niesprawiedliwości. Nic po nich nie pozostanie, nic z ich bogactwa, nic z ich krzyków, żaden ślad po ich wspaniałości.

Nadchodzi czas, zbliża się ten dzień. Kupujący niech się nie cieszy, a sprzedawca niech się nie smuci, bo gniew zapłonął przeciwko wszystkim.

Bo sprzedawca nie wróci już do sprzedanej rzeczy, nawet jeśli pozostanie jeszcze przy życiu, ponieważ gniew nad ogółem nie ustanie i nikt z powodu swojej niegodziwości nie będzie mógł ocalić życia.

Dmijcie w trąby, chwytajcie za broń, lecz nikt nie ruszy do boju, bo mój gniew obejmuje wszystko.

Miecz – na zewnątrz, a zaraza i głód – wewnątrz. Kto znajdzie się na polu, zginie od miecza, a tego, kto pozostanie w mieście, pochłoną głód i zaraza.

Ci, którzy będą się ratowali ucieczką, na górach staną się podobni do gołębi z dolin. Wszyscy będą jęczeć, każdy z powodu swojej niegodziwości.

Wszystkie ręce opadną i wszystkie kolana rozmiękną jak woda.

Włożą worki, okryje ich strach, na wszystkich twarzach pojawi się wstyd i na wszystkich głowach łysina.

Swoje srebro porzucą na ulice, a ich złoto upodobni się do nieczystości. Ich srebro i złoto nie zbawi ich w dzień gniewu Pana. Nie nasycą tym swojego głodu ani nie napełnią swoich wnętrzności, ponieważ były dla nich pobudką do grzechu.

Ich drogocenna ozdoba posłużyła im do pychy i z niej uczynili sobie swoje ohydne obrazy, swoje bożki. Dlatego zamienię je dla nich w nieczystość.

Wydam je w ręce cudzoziemców na łup, a miejscowym złoczyńcom na grabież, aby je zbezcześcili.

I odwrócę od nich moje oblicze, mój skarb zostanie zbezczeszczony. Wtargną do niego zbójcy, aby go zbezcześcić.

Zrób sobie kajdany, ponieważ ten kraj jest pełen krwawych wyroków, a miasto pełne gwałtów.

Sprowadzę najokrutniejsze narody, aby zajęły ich domy. Położę kres pysze możnych, a ich świętości zostaną zbezczeszczone.

Nadchodzi groza. Będą szukać ratunku, a go nie znajdą.

Spada klęska za klęską, okrutna wieść nadchodzi jedna za drugą. Będą domagać się od proroka objawienia, lecz kapłanowi zabraknie nauki, a starszym rady.

Król będzie chodził w żałobie, książę okryje się przerażeniem, a ręce ludu ziemi będą drętwieć. Postąpię z nimi według ich dróg i będę ich sądzić na podstawie ich praw. I poznają, że Ja jestem Pan.