Księga Ezechiela 7:23 – znaczenie i zastosowanie

Oto więzień staje przed sądem. Zakłada się mu łańcuch, by zaprowadzić go na miejsce rozprawy. Stoi w kajdanach jak osławiony przestępca i czeka na wyrok. Gdy ludzie łamią Boże prawo i odrzucają Jego przykazania, przekonują się, że wiążą ich Jego wyroki, których nie mogą złamać ani uniknąć. Łańcuch może wskazywać na oblężenie Jerozolimy, niewolę tych, których uprowadzono na wygnanie, albo na to, że wszyscy już podlegali sprawiedliwemu sądowi Boga.

Następnie pada zarzut wobec więźnia. Ziemia jest pełna zbrodni krwi, czyli winy wynikającej z przelewu krwi, często popełnianego pod płaszczykiem sprawiedliwości i procedur prawnych. Niewinna krew, którą przelał Manasses, król Judy, mogła być grzechem, który dopełnił miary winy Jerozolimy (Druga Księga Królewska 24:4). Możliwe też, że chodzi o to, iż ziemia była pełna zbrodni, za które prawo przewidywało karę śmierci, takich jak bałwochwalstwo, bluźnierstwo, czary i grzechy seksualne. Gdy takie grzechy szerzą się w narodzie, nie ma ratunku — sam naród musi zostać zgładzony.

Zbrodnie krwi sprowadzają krwawe wyroki. Miasto Dawida, święte miasto, które powinno strzec sprawiedliwości i karać zło, jest teraz pełne przemocy. Jego przywódcy, ze względu na swoją władzę i godność, stali się większymi ciemiężycielami niż inni. To głęboki smutek. Jakże wierne miasto stało się nierządnicą!

Teraz przychodzi wyrok za te przewinienia. Bóg rozliczy ich nie tylko z tego, że zbezcześcili Jego świątynię, lecz także z tego, że wypaczyli sprawiedliwość w relacjach między ludźmi. Jego dom jest miejscem świętości, a sprawiedliwy Pan miłuje to, co prawe, i sprzeciwia się temu, co złe. Ponieważ postępowali jak otaczające ich narody, a nawet gorzej, Bóg pośle przeciw nim najgorsze z tych narodów, najbardziej okrutne i bezlitosne, by zniszczyły i spustoszyły kraj. Jedne narody są gorsze od innych i czasem Bóg posługuje się tymi najgorszymi jak rózgą przeciwko swojemu ludowi, bo po wykonaniu tego dzieła zamierza zgładzić także te narody.

Ponieważ napełnili swoje domy bogactwem zdobytym niesprawiedliwie i używali władzy, by gnębić słabych, Bóg odda ich domy obcym. Inni będą korzystać z ich dobytku, a pycha możnych dobiegnie końca. Ich przywódcy nie będą już olśniewać słabych bogactwem ani używać władzy, by naginać prawo, jak czynili dotąd.

Ponieważ sprofanowali święte miejsca bożkami, Bóg zbezcześci je swoimi wyrokami. Ponieważ ustawili w świątyni posągi fałszywych bogów, Bóg usunie stamtąd znaki swojej obecności. Kiedy Bóg opuszcza miejsca święte, wkrótce bezcześci je nieprzyjaciel.

Ponieważ piętrzyli grzech za grzechem, Bóg sprowadzi wyrok za wyrokiem. Nadchodzi zniszczenie, całkowita zagłada, a po jednym nieszczęściu przyjdzie następne. Wieści będą napływać jedna po drugiej, jak fale podczas burzy. Grzesznicy skazani na zagładę będą ścigani, aż sąd dopełni swego dzieła, bo Bóg zawsze zwycięża, gdy sądzi.

Ponieważ zawiedli Boga, Bóg rozwieje ich nadzieje pokładane w Nim. Nie otrzymają ratunku, na który liczyli. Będą szukać pokoju, pragnąć go, modlić się o niego i zabiegać o niego, ale go nie znajdą. Nie uda im się ani zjednać sobie wrogów, ani ich pokonać, a ich kłopoty będą tylko narastać.

Nie otrzymają też wskazówek, na które liczyli w swoim ucisku (Księga Ezechiela 7:26). Będą szukać widzenia u proroka i pragnąć zapewnienia, że wszystko dobrze się skończy. Nie będą chcieli widzenia, które odsłania ich grzech lub ostrzega przed niebezpieczeństwem — tylko takiego, które obiecuje wybawienie. Prawo zniknie z ust kapłana, czyli nie będzie miał dla nich żadnej rady ani słowa pocieszenia. Nie chcieli słuchać Boga, gdy przemawiał, by przekonać ich o grzechu, więc teraz nie będzie miał dla nich słów otuchy. Zabraknie też rady ze strony starszych, przywódców, którzy powinni wiedzieć, jak pokierować narodem w tym trudnym czasie. To straszne, gdy ci, którzy powinni służyć ludziom radą, nie potrafią jasno myśleć, wspólnie rozmawiać ani w niczym pomóc.

Ponieważ nawzajem pobudzali się do grzechu, Bóg złamie ich odwagę i nie będą w stanie oprzeć się Jego wyrokom. Wszyscy, niezależnie od pozycji, ugną się pod tym ciężarem (Księga Ezechiela 7:27). Król, który powinien dawać życie i nadzieję, oraz książę, który powinien poprowadzić do walki, będą lamentować i pogrążą się w rozpaczy. Zabraknie im jasności myślenia i odwagi. Nic dziwnego, że osłabną także ręce ludu, który powinien walczyć w ich obronie. Nikt, kto mógłby pomóc, nie będzie wiedział, co robić.

Gdy Bóg ich opuścił i występuje przeciwko nim, nie mogą już niczego sami zaplanować ani zrobić, by sobie pomóc. Wszyscy będą płakać i drżeć, gdy Bóg osądzi ich według tego, na co zasłużyli. W ten sposób, ponosząc wielką stratę, poznają, że On jest Panem, Bogiem, do którego należy pomsta.