Księga Ezechiela 17 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Pan skierował do mnie te słowa:

Synu człowieczy, zadaj zagadkę i opowiedz przypowieść domowi izraelskiemu.

Powiesz: Tak mówi Pan Bóg: Wielki orzeł, o rozłożystych skrzydłach i długich piórach, pokryty różnobarwnym pierzem, przyleciał nad Liban i zabrał wierzchołek cedru.

Ułamał koniec jego pędów, zaniósł do kraju kupieckiego i złożył go w mieście handlowym.

Następnie wziął szczep z tego kraju i zasadził na żyznym polu, i umieścił go nad obfitymi wodami, i zasadził jak wierzbę,

by rósł i stał się bujną winoroślą – choć niskiego wzrostu – którego pędy zwracały się ku niemu, którego korzenie miały być pod nim. I stał się on krzewem winnym, wytworzył gałązki i wypuścił liście.

Ale był inny wielki orzeł, o wielkich skrzydłach i bogatym upierzeniu. A oto ten krzew z ziemi, gdzie był zasadzony, ku niemu zwrócił swoje korzenie, ku niemu zwrócił swoje gałązki, aby on je nawadniał.

A przecież na żyznym polu, nad ściekiem obfitych wód był zasadzony, gdzie mógł wypuszczać gałązki i wydawać owoc, i stać się wspaniałą winoroślą.

Powiedz: Tak mówi Pan Bóg: Czy to się uda? Czy nie wyrwie on jego korzeni? Czy nie oberwie jego owoców? I czy nie uschną wszystkie jego świeże pędy, które wypuści? A nie potrzeba mu ani mocnego ramienia, ani licznego ludu, aby go wyrwać z korzeniami.

Oto go zasadzono. – Czy mu się poszczęści? Czy nie uschnie, gdy powieje wschodni wiatr? Uschnie na polu, na którym wypuszczał swoje pędy.

Pan skierował do mnie te słowa:

Mów więc do opornego ludu: Czy nie wiecie, co to oznacza? Powiedz: Oto król babiloński nadciągnął do Jerozolimy, pochwycił jej króla i jej książąt i zaprowadził ich do siebie, do Babilonu.

Następnie wziął jednego z królewskich potomków, zawarł z nim przymierze i związał go przysięgą, a znaczniejszych uprowadził z kraju,

aby królestwo było bez znaczenia, tak by więcej już nie powstało, by tak mogło trwać, zachowując warunki przymierza.

On jednak zbuntował się przeciw niemu, skierował posłów do Egiptu, aby dano mu koni i liczne oddziały. Czy mu się to powiedzie? Czy ocali się ten, który tak postępuje? Czy ocali się ten, który złamał przymierze?

Na moje życie – wyrocznia Pana Boga – w siedzibie tego króla, który go wprowadził na tron, a wobec którego nie dochował przysięgi i złamał warunki przymierza, u niego w Babilonie umrze.

Nie wspomoże go faraon wielkim wojskiem i licznymi zastępami podczas walki, gdy usypią wały i zbudują wieże, gdzie zginie mnóstwo ludzi.

On odrzucił przysięgę i złamał przymierze, bo swoją rękę do tego przyłożył, on to wszystko uczynił. Nie ocali się.

Dlatego tak mówi Pan Bóg: Na moje życie! Skutki odrzucenia mojej przysięgi i złamania mojego przymierza sprowadzę na jego głowę.

Zarzucę moją sieć na niego, aby wpadł w mój niewód, i przyprowadzę go do Babilonu, i tam go osądzę za wiarołomstwo popełnione wobec Mnie.

Wszyscy zaś najlepsi wśród całego jego wojska zginą od miecza, a Reszta ocalonych zostanie rozproszona na wszystkie wiatry. I poznacie, że przemówiłem Ja, Pan.

Tak mówi Pan Bóg: Ja także wezmę wierzchołek z wysokiego cedru i zasadzę, z najwyższych jego pędów ułamię gałązkę i zasadzę ją na wyniosłej i wysokiej górze.

Na wysokiej górze izraelskiej ją zasadzę. Ona wypuści gałązki i wyda owoc, i stanie się wspaniałym cedrem. Całe ptactwo pod nim zamieszka, wszystkie skrzydlate istoty zamieszkają w cieniu jego gałęzi.

I wszystkie drzewa polne poznają, że Ja jestem Pan, który poniża wysokie drzewo, który niskie drzewo wywyższa, który sprawia, że zielone drzewo usycha, który daje zieloność suchemu drzewu. Ja, Pan, powiedziałem i to uczynię.