Księga Ezechiela 10 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Następnie patrzyłem, a oto nad sklepieniem rozpościerającym się nad głowami cherubów było coś jakby szafir, a z wyglądu było podobne do tronu.

Potem On powiedział tak do tego mężczyzny, odzianego w lnianą szatę: Wejdź pomiędzy koła pod cherubami, a napełniwszy swoje dłonie ognistym węglem z miejsca między cherubami, rozrzuć go po mieście! I wszedł tam na moich oczach.

A cheruby stały po prawej stronie świątyni, gdy ten mężczyzna tam wchodził, a obłok napełnił dziedziniec wewnętrzny.

Następnie chwała Pańska podniosła się znad cheruba do progu świątyni, a świątynia napełniła się obłokiem, a dziedziniec był pełen blasku chwały Pańskiej.

Rozległ się szum skrzydeł cherubów aż na dziedzińcu zewnętrznym, podobny do głosu Boga Wszechmogącego, gdy przemawia.

A gdy temu mężczyźnie, odzianemu w lnianą szatę, dał taki rozkaz: Weź ognia spomiędzy kół, spomiędzy cherubów! – on tam poszedł i stanął obok koła.

Wówczas jeden z cherubów wyciągnął rękę w kierunku ognia znajdującego się pomiędzy cherubami, a wziąwszy go, położył na dłonie człowieka ubranego w lnianą szatę. Ten wziął go i wyszedł.

Pod skrzydłami cherubów pojawiło się zaś coś na kształt ludzkiej ręki.

I patrzyłem, a oto przy boku cherubów znajdowały się cztery koła: po jednym kole obok każdego cheruba, a koła te z wyglądu miały połysk jakby tarsziszu.

Wyglądały zaś tak, jakby każde z czterech miało ten sam kształt, jakby jedno koło znajdowało się w drugim.

A gdy się poruszały, poruszały się w czterech swoich kierunkach; nie odwracały się, gdy się poruszały, ale poruszały się w tym kierunku, dokąd prowadziła je głowa, poruszały się za nią i nie odwracały się, gdy się poruszały.

Ich całe ciało – plecy, ręce, skrzydła i koła u wszystkich czterech – było wypełnione dookoła oczami.

Słyszałem, że kołom została nadana nazwa galgal.

Każda istota miała po cztery twarze: pierwsza była twarzą wołu, druga twarzą człowieka, trzecia twarzą lwa, a czwarta twarzą orła.

A cheruby się podniosły; była to ta sama istota, którą widziałem nad rzeką Kebar.

Gdy cheruby chodziły, poruszały się także przy ich boku koła; a gdy cheruby podnosiły swoje skrzydła, aby się unieść z ziemi, koła nie odrywały się od ich boku.

A gdy cheruby się zatrzymywały, także one się zatrzymywały, a gdy się podnosiły, to podnosiły się także i one razem z nimi, ponieważ był w nich duch istoty żywej.

Księga Ezechiela 10:17 pokazuje, że koła poruszały się razem z cherubami, ponieważ ożywiał je ten sam duch. W wizji Ezechiela podkreśla to ich pełną zgodność …

A chwała Pańska odeszła od progu świątyni i zatrzymała się nad cherubami.

Cheruby rozwinęły skrzydła i odchodząc, uniosły się z ziemi na moich oczach, a koła z nimi. Zatrzymały się w wejściu wschodniej bramy świątyni Pańskiej, a chwała Boga izraelskiego spoczywała nad nimi u góry.

Była to ta sama istota żywa, którą pod Bogiem izraelskim oglądałem nad rzeką Kebar, i poznałem, że były to cheruby.

Każdy miał po cztery twarze i cztery skrzydła, a pod skrzydłami coś w rodzaju ludzkich rąk.

Wygląd ich twarzy był podobny do tych samych twarzy, które widziałem nad rzeką Kebar. Każdy poruszał się prosto przed siebie.