Księga Ezechiela 37 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Potem spoczęła na mnie ręka Pana i wyprowadził mnie On w duchu na zewnątrz, i postawił mnie pośród doliny. Była ona pełna kości.

I polecił mi, abym przeszedł wokół nich, i oto było ich na obszarze doliny bardzo wiele. Były one zupełnie wyschnięte.

I powiedział do mnie: Synu człowieczy, czy te kości powrócą znowu do życia? Odpowiedziałem: Panie Boże, Ty to wiesz.

Wtedy powiedział On do mnie: Prorokuj nad tymi kośćmi i mów do nich: Wyschnięte kości, słuchajcie słowa Pana!

Tak mówi Pan Bóg: Oto Ja wam daję ducha po to, abyście stały się żywe.

Chcę was otoczyć ścięgnami i sprawić, byście obrosły ciałem, i okryć was skórą, i dać wam ducha po to, abyście ożyły i poznały, że Ja jestem Pan.

I prorokowałem, jak mi polecono, a gdy prorokowałem, oto powstał szum i trzask, i kości jedna po drugiej zbliżały się do siebie.

I patrzyłem, a oto powróciły ścięgna i wyrosło ciało, a skóra pokryła je z wierzchu, ale jeszcze nie było w nich ducha.

I powiedział On do mnie: Prorokuj do ducha, prorokuj, o synu człowieczy, i mów do ducha: Tak mówi Pan Bóg: Z czterech wiatrów przybądź, duchu, i powiej po tych pobitych, aby ożyli.

Wtedy prorokowałem tak, jak mi nakazał, i duch wstąpił w nich, a ożyli i stanęli na nogach – wojsko bardzo, bardzo wielkie.

I powiedział do mnie: Synu człowieczy, te kości to cały dom Izraela. Oto mówią oni: Wyschły nasze kości, minęła nasza nadzieja, już po nas.

Dlatego prorokuj i mów do nich: Tak mówi Pan Bóg: Oto otwieram wasze groby i wydobywam was z grobów, ludu mój, i prowadzę was do kraju Izraela,

i poznacie, że Ja jestem Pan, gdy otworzę wasze groby i wydobędę was z grobów, ludu mój.

Udzielę wam mojego ducha po to, byście ożyli, i poprowadzę was do waszego kraju, i poznacie, że Ja, Pan, to powiedziałem i wykonam – wyrocznia Pana Boga.

Pan skierował do mnie te słowa:

Synu człowieczy, weź sobie kawałek drewna i napisz na nim: Juda i Izraelici jego sprzymierzeńcami. Potem weź sobie inny kawałek drewna i napisz na nim: Józef, drewno Efraima i cały dom Izraela jego sprzymierzeńcami.

Złącz je ze sobą, jedno z drugim, w jeden kawałek drewna, tak by w twojej ręce stanowiły jedną całość.

A jeśli potem rodacy będą mówić do ciebie: Czy nam nie powiesz, co przez to masz na myśli?

Wtedy powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Oto biorę drewno Józefa, które jest w ręce Efraima oraz plemion Izraela, jego sprzymierzeńców, i przykładam je do drewna Judy, i czynię je jednym drewnem po to, by w mojej ręce byli jedno.

A drewna, na których będziesz pisał, będą przed ich oczami w twojej ręce.

Wtedy powiedz do nich: Tak mówi Pan Bóg: Oto wybieram Izraelitów spośród ludów, do których wyruszyli, i zbieram ich ze wszystkich stron, i prowadzę ich do ich kraju.

I uczynię ich jednym ludem w kraju, na górach Izraela, i jeden król będzie nimi wszystkimi rządził, i już nie będą tworzyć dwóch narodów, i już nie będą podzieleni na dwa królestwa.

I już nie będą się kalać swoimi bożkami i wstrętnymi kultami, i wszelkimi odstępstwami. Uwolnię ich od wszystkich ich wiarołomstw, którymi zgrzeszyli, oczyszczę ich i będą moim ludem, Ja zaś będę ich Bogiem.

Mój sługa, Dawid, będzie królem nad nimi i wszyscy oni będą mieć jedynego Pasterza, i będą żyć według moich praw, i będą zachowywać i wypełniać moje przykazania.

Będą mieszkali w kraju, który dałem mojemu słudze, Jakubowi, w którym mieszkali wasi przodkowie. Będą w nim mieszkać na zawsze, oni i ich synowie, i wnuki, a mój sługa, Dawid, będzie na zawsze ich władcą.

I zawrę z nimi przymierze pokoju: będzie to wieczne przymierze z nimi. Założę ich i rozmnożę, a mój przybytek umieszczę pośród nich na stałe.

Moje mieszkanie będzie pośród nich, a Ja będę ich Bogiem, oni zaś będą moim ludem.

Ludy pogańskie zaś poznają, że Ja jestem Pan, który uświęca Izraela, gdy mój przybytek będzie wśród nich na zawsze.