Księga Ezechiela 37:15 – znaczenie i zastosowanie

Oto kolejne wielkie i cenne obietnice dotyczące szczęśliwego losu Żydów po ich powrocie do własnej ziemi. Wskazują one jednak także dalej, ku królestwu Mesjasza i chwale czasów ewangelii.

Po pierwsze, obiecano, że Efraim i Juda zjednoczą się w braterskiej miłości i będą sobie wzajemnie służyć pomocą. Od czasu, gdy za panowania Jeroboama dziesięć plemion odłączyło się od domu Dawida, między królestwami Izraela i Judy nieustannie dochodziło do sporów i panowała gorycz. Możliwe, że część tej wrogości utrzymywała się także w niewoli: Efraim zazdrościł Judzie, a Juda drażniła Efraima. Miało się to skończyć. Mieli stać się jednością, a dawne podziały ustąpić miejsca miłości i życzliwości.

Pokazuje to pewien znak. Prorok miał wziąć dwa kawałki drewna i na jednym napisać: „Dla Judy” — obejmując tym także Beniamina i pozostałych Izraelitów, którzy pozostali przy Judzie — a na drugim: „Dla Józefa”, czyli dla reszty plemion (Księga Ezechiela 37:16). Następnie miał złączyć te dwa kawałki, tak by w jego ręku stały się jednym (Księga Ezechiela 37:17). Ludzie to zauważyli i zapytali go, co to znaczy, bo wiedzieli, że nie bawi się drewnem jak dzieci.

Kto chce zrozumieć słowo Boże, powinien pytać o jego znaczenie, gdy je czyta lub słyszy, a także o sens znaków i działań, przez które Bóg ukazuje prawdy duchowe. Usta sługi Boga mają strzec poznania, a ludzie powinni szukać u niego pouczenia (Księga Malachiasza 2:7). To ważne pytanie zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci: „Co znaczy ten obrzęd, ten znak?” (Księga Wyjścia 12:26). Znaczenie tego znaku było takie, że Juda i Izrael staną się jednością w ręku Boga (Księga Ezechiela 37:19).

Staną się jednym narodem (Księga Ezechiela 37:22). Nie będą już mieć odrębnych interesów, a więc ich serca nie będą już podzielone. Nie będzie więcej zazdrości ani gniewu, a dawne spory nie pozostaną w pamięci na zawsze. Zapanują pełna zgoda, wzajemne zrozumienie, życzliwość i gotowość do pomagania sobie nawzajem, dla wzajemnego dobra i pocieszenia. Wcześniej przypominali dwa kawałki drewna, które krzyżowały się, przeszkadzały sobie, a nawet raniły się nawzajem. Teraz staną się jednością, wspierającą się i umacniającą. Jak dobrze, gdy ludzie, którzy przez długi czas byli skłóceni, zaczynają żyć w zgodzie.

Będą także jednością w ręku Boga. Swoją mocą Bóg ich połączy, a tą samą ręką będzie ich strzegł, by już się nie rozdzielili. Centrum ich jedności będzie Jego chwała, a więzią, która ich połączy, Jego łaska. Zjednoczą się w Nim i w oddaniu Jemu, dzięki czemu staną się jednością. Obie strony zgodzą się oddać się w Jego ręce, a to uczyni je jednością. Ci, którzy zgadzają się co do wspólnego punktu odniesienia, zgadzają się także między sobą. Najlepsza jest jedność tych, którzy są jednością w ręku Boga, bo ich więź ze sobą wypływa z jedności z Chrystusem i ze wspólnoty z Bogiem przez Niego (List do Efezjan 1:10). Są jednością w nas (Ewangelia Jana 17:21).

Będą także zjednoczeni podczas powrotu z niewoli (Księga Ezechiela 37:21). Bóg mówi: „Zabiorę ich spośród narodów, zgromadzę z każdej strony i sprowadzę z powrotem do ich ziemi”. Zjednoczą się, opuszczając narody, wśród których się rozproszyli. Wszyscy zgodnie odwrócą się od nich, przestaną darzyć je przywiązaniem i naśladować ich zwyczaje. Wtedy będą gotowi, by razem postępować według zasad słowa Bożego. Wspólne cierpienie pomoże im osiągnąć jedność. Gdy ludzie zaczynają odzyskiwać rozsądek i jasno myśleć, trudności mogą zmiękczyć ich serca wobec siebie nawzajem. Gdy wiele kawałków metalu trafi do pieca i się roztopi, zleją się w jedną masę.

Nadszedł czas, by dodawali sobie otuchy, bo ich ciemiężyciele tak usilnie dążyli do tego, by wszystkich osłabić i zgładzić. Zjednoczą ich także wspólne błogosławieństwa. Wszyscy będą uczestniczyć w przychylności Boga i w wielkim wybawieniu, którego dla nich dokona. Miłość Boga do nich wszystkich była dobrym powodem, by kochali się nawzajem. Wspólna radość, tak samo jak wspólne cierpienie, powinna leczyć podziały i zacieśniać więzi między ludźmi.

Wszyscy będą także pod panowaniem jednego króla, a więc staną się jednością. Po powrocie z wygnania Żydzi podlegali jednemu rządowi i nie byli już podzieleni tak jak wcześniej. Proroctwo wskazuje jednak dalej, ku królestwu Chrystusa. To On jest tym jednym Królem, w którym cały duchowy Izrael Boży z radością się jednoczy i pod którego opieką się gromadzi. Wszyscy wierzący są zjednoczeni w jednym Panu, jednej wierze i jednym chrzcie. Głównym przedmiotem tego proroctwa jest niewątpliwie zjednoczenie Żydów i pogan w Kościele ewangelicznym, którzy stają się jedną owczarnią pod wodzą Chrystusa, jedynego wielkiego Pasterza. Przez Chrystusa mur rozdzielający obie grupy został usunięty, wrogość uśmiercona, a obie strony stały się jedną nową ludzkością (List do Efezjan 2:14–15).

Po drugie, obiecano, że niewola uwolni Żydów od umiłowania bożków. To utrapienie przyniesie dobry skutek: usunie ich grzech (Księga Ezechiela 37:23). „Nie będą się już kalać swoimi bożkami”, tymi odrażającymi i plugawymi rzeczami, „ani żadnym z pozostałych swoich grzechów”. Kto naprawdę odwraca się od jednego grzechu, odwraca się od wszystkich, bo człowiek, który nienawidzi grzechu jako takiego, nienawidzi każdego grzechu. U tych, którzy zostają uwolnieni od bałwochwalstwa duchowego, czyli od nadmiernego umiłowania świata lub ciała, i przestają czynić bogiem pieniądze lub własne żądze, zostaje podważony korzeń wszystkich innych grzechów.

Bóg posłuży się dwoma sposobami, by uwolnić ich od bałwochwalstwa. Po pierwsze, wyprowadzi ich z miejsc, w których ulegali pokusom: „Wybawię ich ze wszystkich miejsc, w których mieszkali i grzeszyli”. To właśnie tam napotykali okazje do grzechu i odczuwali jego pokusę. Mądrze jest unikać miejsc, w których często ulegaliśmy pokusom, nie pozostawać w nich ani do nich nie wracać. Powinniśmy je opuścić tak, jak ucieka się z miejsca dotkniętego zarazą (Księga Zachariasza 2:7; Apokalipsa 18:4). To wielkie miłosierdzie, gdy Bóg w swojej opatrzności ratuje nas z miejsc, w których grzeszyliśmy, i chroni przed niebezpieczeństwem, trzymając nas z dala od niego, w odpowiedzi na naszą modlitwę: „Nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale wybaw nas od zła”.

Bóg mówi także, że odmieni ich wewnętrzne nastawienie: „Oczyszczę ich” (Księga Ezechiela 37:28). Oznacza to, że ich uświęci, czyli oddzieli dla siebie. Wzbudzi w nich nienawiść do plugastwa grzechu i prawdziwą radość z tego, co święte. Wtedy z pewnością przestaną kalać się swoimi bożkami. Tych, których Bóg oczyścił, zachowa także w czystości.

Po trzecie, obiecano, że będą ludem Boga, a On będzie ich Bogiem, zaś Dawid, sługa Boga, będzie ich królem i pasterzem. Te obietnice zostały już wcześniej dane, a tutaj je powtórzono, by umocnić wiarę Izraela (Księga Ezechiela 37:23; Księga Ezechiela 37:24). Będą Jego ludem i będą Mu służyć, a On będzie ich Bogiem, wybawi ich i obdarzy szczęściem. Dawid, sługa Boga, będzie nad nimi panował: będzie walczył w ich bitwach, chronił ich przed krzywdą i wszystkim kierował dla ich dobra. Będzie ich pasterzem, który ich prowadzi i troszczy się o nich. Tym Dawidem jest Chrystus, dawny Król Izraela. Tych, których obejmuje swoim panowaniem i którzy w dniu Jego mocy z własnej woli Mu się podporządkowują, uczy żyć według Jego praw i przestrzegać Jego przykazań.

Po czwarte, obiecano, że będą mieszkać w pokoju i poczuciu bezpieczeństwa (Księga Ezechiela 37:25; Księga Ezechiela 37:26). Zamieszkają w ziemi Izraela, bo gdzie indziej mieliby mieszkać Izraelici? Wiele rzeczy sprawi, że ich ojczyzna będzie dla nich przyjemnym miejscem. Będą posiadać ją na mocy przymierza, wracając do dawnego tytułu własności, który wynika z daru przekazanego Jakubowi, słudze Boga. Tak jak Chrystus jest Dawidem, sługą Boga, tak Kościół jest Jakubem, Jego sługą, a jego członkowie otrzymują swój udział jako ci, którzy urodzili się w domu Boga. Bóg zawrze z nimi przymierze pokoju (Księga Ezechiela 37:26), a zgodnie z tym przymierzem umocni ich i pomnoży ich liczbę. Doczesne błogosławieństwa są podwójnie słodkie, gdy wynikają z obietnicy przymierza, a nie jedynie ze zwykłej opatrzności.

Otrzymają tę ziemię także jako dziedzictwo. To ziemia, w której mieszkali ich ojcowie, więc z natury szczególnie ją miłują, a Bóg życzliwie spełni to pragnienie. Była dziedzictwem ich przodków, będzie więc także ich dziedzictwem. Są umiłowani ze względu na swoich ojców. Ziemia przejdzie też na ich dzieci i wnuki, a ich rodziny będą się rozwijać, tak by ziemia nie została utracona z braku dziedziców. Będą w niej mieszkać przez całe życie i nigdy nie zostaną z niej wypędzeni. Przekażą ją na zawsze swoim dzieciom i wnukom, które będą się nią cieszyć po ich odejściu. Ta nadzieja będzie dla nich pocieszeniem.

Będą też żyć pod dobrymi rządami, co znacznie przyczyni się do ich pokoju. „Mój sługa Dawid będzie ich władcą na zawsze”. Nie może tu chodzić o nikogo innego niż Chrystusa, o którym przy Jego narodzinach powiedziano: „Będzie panował nad domem Jakuba na wieki” (Ewangelia Łukasza 1:33). Dla wszystkich wiernych Chrystusowi wielkim pocieszeniem jest to, że Jego królestwo trwa na wieki, a On sam jest Królem na wieki. Żyje, by panować na wieki, a dopóki żyje i króluje, tak samo będą żyć i królować Jego wierni. Podstawa, na mocy której przysługują im wszystkie te błogosławieństwa, jest pewna i nie może zostać unieważniona. Przymierze Boga z nimi będzie wieczne, tak jak wieczne jest przymierze łaski, ponieważ zapewnia nam szczęście, które nie przeminie.

Po piąte, Bóg obiecuje, że zamieszka pośród nich, a to przyniesie ich życiu prawdziwe pocieszenie. „Umieszczę pośród nich moją świątynię na wieki, a mój przybytek będzie z nimi” (Księga Ezechiela 37:26, Księga Ezechiela 37:27). Będą mieć znaki szczególnej obecności Boga i Jego łaskawego przebywania pośród nich. Bóg rzeczywiście będzie mieszkał z nimi na ziemi, bo gdzie jest Jego świątynia, tam jest i On. Kiedy zbezcześcili Jego świątynię, oddalił ją od nich (Księga Izajasza 64:11). Teraz jednak, gdy zostali oczyszczeni, znów zamieszka pośród nich.

Będą też mogli rozmawiać z Bogiem, słuchać Go i trwać z Nim we wspólnocie, co będzie źródłem pocieszenia w ich życiu. Będą korzystać ze środków łaski. Dzięki słowom Boga przekazywanym w Jego przybytku będą wzrastać w mądrości i dobroci, a wszystkie ich dzieci będą pouczane przez Pana. W ten sposób ich przymierna więź z Bogiem stanie się mocniejsza: „Ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem”. Będą o tym wiedzieć, ponieważ Jego świątynia będzie pośród nich, i zaznają pocieszenia, które z tego płynie.

Po szóste, dzięki temu zarówno Bóg, jak i Izrael zostaną otoczeni chwałą pośród narodów (Księga Ezechiela 37:26). W tamtym czasie narody widziały, jak Izrael przez grzech splamił własną chwałę, a Bóg okrył go hańbą przez swoje sądy. Gdy jednak Izrael się odnowi, a Bóg powróci do niego z miłosierdziem, nawet narody poznają, że Pan uświęca Izraela, ma do niego szczególne prawo i darzy go wyjątkową troską, większą niż inne ludy, ponieważ Jego świątynia jest i pozostanie pośród niego. Bóg pragnie uświęcać tych, pośród których wznosi swoją świątynię. Błogosławieni i święci są ci, którzy korzystają z przywilejów związanych ze świątynią i wyraźnie pokazują, że zostali uświęceni, tak aby narody mogły dostrzec, że dokonała tego wyłącznie wszechmocna łaska Boga. Tacy ludzie mają pośród siebie świątynię Boga, a królestwo Boże jest w nich obecne w zasadach duchowego życia. Tak będzie już na zawsze, w radości życia wiecznego.