Księga Ezechiela 1 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Działo się to w roku trzydziestym, piątego dnia czwartego miesiąca, gdy znajdowałem się wśród zesłańców nad rzeką Kebar. Otworzyły się niebiosa i doświadczyłem widzenia Bożego.

Piątego dnia miesiąca – był to piąty rok od uprowadzenia do niewoli króla Jojakina –

Pan skierował słowo do kapłana Ezechiela, syna Buziego, w ziemi Chaldejczyków nad rzeką Kebar; była tam nad nim ręka Pańska.

Patrzyłem, a oto od północy nadszedł gwałtowny wiatr, wielki obłok i płonący ogień oraz blask wokół niego, a z jego środka promieniowało coś jakby połysk stopu złota ze srebrem, ze środka ognia.

Pośrodku było coś podobnego do czterech istot żyjących. Oto ich wygląd: miały one postać człowieka.

Każda z nich miała po cztery twarze i po cztery skrzydła.

Ich nogi były proste, a ich stopy były podobne do stóp cielca; lśniły jak starannie wygładzony brąz.

Miały one pod skrzydłami ludzkie ręce po swoich czterech bokach. Twarze i skrzydła tych czterech istot –

ich skrzydła mianowicie przylegały do siebie nawzajem – nie odwracały się, gdy one szły; każda szła prosto przed siebie.

Ich twarze miały taki wygląd: każda z czterech istot miała z prawej strony twarz człowieka i twarz lwa, a z lewej strony każda z czterech miała twarz wołu i twarz orła,

ich twarze i ich skrzydła były rozwinięte ku górze; dwa przylegały do siebie nawzajem, a dwa okrywały ich tułowie.

Każda posuwała się prosto przed siebie; szły tam, dokąd duch je prowadził; idąc, nie odwracały się.

W środku pomiędzy tymi istotami żyjącymi pojawiły się jakby żarzące się w ogniu węgle, podobne do pochodni, poruszające się między tymi istotami żyjącymi. Ogień rzucał jasny blask i z ognia wychodziły błyskawice.

Istoty żyjące biegały tam i z powrotem jak gdyby błyskawice.

Przyjrzałem się tym istotom żyjącym, a oto przy każdej z tych czterech istot żyjących znajdowało się na ziemi jedno koło.

Wygląd tych kół i ich wykonanie odznaczały się połyskiem tarsziszu, a wszystkie cztery miały ten sam wygląd i wydawało się, jakby były wykonane tak, że jedno koło było w drugim.

Mogły chodzić w czterech kierunkach; gdy zaś szły, nie odwracały się podczas chodzenia.

Ich obręcz była ogromna; przyglądałem się im i oto: obręcz u wszystkich tych czterech była pełna oczu dookoła.

A gdy te istoty żyjące się posuwały, także koła posuwały się razem z nimi, a gdy istoty podnosiły się z ziemi, podnosiły się również koła.

Dokądkolwiek poruszał je duch, tam szły także koła; równocześnie podnosiły się z nimi, ponieważ duch życia znajdował się w kołach.

Gdy te istoty się poruszały, ruszały się i koła, a gdy przestawały, również i koła się zatrzymywały: gdy one podnosiły się z ziemi, koła również się podnosiły, ponieważ duch życia znajdował się w kołach.

Nad głowami tych istot żyjących było coś jakby sklepienie niebieskie, jakby lśniący kryształ, rozpostarty ponad ich głowami, ku górze.

Pod sklepieniem ich skrzydła były wzniesione, jedno obok drugiego; każde miało ich po dwa, którymi pokrywały swoje tułowie.

Gdy szły, słyszałem szum ich skrzydeł jak szum wielu wód, jak głos Wszechmogącego, ogłuszający odgłos jak zgiełk obozu żołnierskiego; natomiast gdy stały, miały opuszczone skrzydła.

Nad sklepieniem, które było nad ich głowami, rozlegał się głos; gdy stały, miały opuszczone skrzydła.

Ponad sklepieniem, które było nad ich głowami, było coś o wyglądzie szafiru, a miało kształt tronu, a na nim jakby zarys postaci człowieka.

Następnie widziałem coś jakby połysk stopu złota ze srebrem, który wyglądał jak ogień wokół niego. Ku górze od tego, co wyglądało jak biodra, i w dół od tego, co wyglądało jak biodra, widziałem coś, co wyglądało jak ogień, a wokół niego promieniował blask.

Jak pojawienie się tęczy na obłokach w deszczowy dzień, tak przedstawiał się ten blask dookoła. Taki był widok tego, co było podobne do chwały Pańskiej. Oglądałem ją. Następnie upadłem na twarz i usłyszałem głos Mówiącego.