Księga Ezechiela 1:26 – znaczenie i zastosowanie

Wszystkie pozostałe części tej wizji były jedynie wstępem do tego wielkiego widoku. Bóg już wcześniej ukazał się jako Pan aniołów i najwyższy władca wszystkiego, co znajduje się w niższym świecie. Łatwo więc zrozumieć, że Bóg może doprowadzić do skutku wszystko, co obiecuje lub czym grozi przez swoich proroków. Aniołowie są Jego sługami, a ludzie — narzędziami w Jego ręku. Teraz jednak, gdy prorok ma otrzymać Boże przesłanie, które przez niego zostanie przekazane Kościołowi, musimy spojrzeć wyżej niż na istoty żywe i koła. Powinniśmy oczekiwać objawienia od odwiecznego Słowa, o którym mówią te wersety.

Ezechiel usłyszał głos dochodzący z firmamentu i spojrzał w górę, podobnie jak Jan, który chciał zobaczyć mówiącego do niego (Apokalipsa Jana 1:12-13). Druga Osoba Trójcy, Syn, czasami na krótko przybierał ludzką postać, zanim na stałe przyjął ludzką naturę we wcieleniu. Ducha proroctwa nazywa się Duchem Chrystusa (Pierwszy List Piotra 1:11), a świadectwo Jezusa jest duchem proroctwa (Apokalipsa Jana 19:10).

Prorok najpierw zauważył, że ta chwała znajdowała się nad sklepieniem, ponad głowami istot żywych (Księga Ezechiela 1:26). Nawet głowy aniołów są pod stopami Pana Jezusa, bo sklepienie nad ich głowami znajduje się pod Jego stopami. Aniołowie, moce i zwierzchności są Mu poddane (Pierwszy List Piotra 3:22). Jego pozycja i władza przed wcieleniem sprawiają, że Jego uniżenie, gdy stał się człowiekiem i został uczyniony niewiele mniejszym od aniołów, jest tym bardziej zdumiewające (List do Hebrajczyków 2:9).

Prorok najpierw zobaczył tron, bo Bożemu objawieniu towarzyszy królewski autorytet. Przez wiarę powinniśmy widzieć Boga i Chrystusa zasiadających na tronie. Pierwszą rzeczą, którą Jan ujrzał w swojej wizji, był tron ustawiony w niebie (Apokalipsa Jana 4:2). Ten widok domaga się czci i uległości. To tron chwały, łaski, zwycięstwa, władzy i sądu. Pan przygotował swój tron w niebiosach, a przygotował go dla swojego Syna, którego ustanowił Królem na swojej świętej górze Syjon.

Na tronie prorok zobaczył postać podobną do człowieka. To dobra nowina dla ludzi, że tron ponad sklepieniem zajmuje ktoś, kto nie wstydzi się ukazywać w ludzkiej postaci. Daniel również ujrzał w widzeniu królestwo i władzę przekazane komuś podobnemu do Syna Człowieczego. Otrzymał On władzę wykonywania sądu, ponieważ jest Synem Człowieczym (Ewangelia Jana 5:27).

Prorok zobaczył Go na tronie także jako władcę i sędziego. Choć ukazał się w ludzkiej postaci, otaczała Go chwała przewyższająca ludzką (Księga Ezechiela 1:27). Czy Bóg jest jaśniejącym światłem? On także. Gdy prorok Go ujrzał, zobaczył wokół Niego blask podobny do bursztynu, bo Bóg mieszka w świetle i otula się nim jak szatą. Jak głęboko uniżył się dla nas Odkupiciel, pozwalając, by podczas dokonywania naszego zbawienia zasłona Jego człowieczeństwa skryła Jego chwałę!

Czy Bóg jest ogniem trawiącym? On także. Od bioder w górę i w dół postać miała wygląd ognia. Ogień powyżej bioder był ukryty w bursztynowym blasku, wewnętrzny i osłonięty. Ogień poniżej bioder był bardziej odsłonięty i widoczny, lecz i wokół niego jaśniał blask. Niektórzy widzą w pierwszym obrazie boską naturę Chrystusa, której chwała i moc są ukryte w bursztynowym blasku — w tym, czego nikt nie widział ani nie może zobaczyć. Drugi obraz ma według nich przedstawiać Jego ludzką naturę, której chwałę niektórzy widzieli: chwałę jedynego Syna pochodzącego od Ojca, pełnego łaski i prawdy (Ewangelia Jana 1:14). Z Jego ręki biły promienie, a jednak Jego moc pozostawała ukryta (Księga Habakuka 3:4).

Ogień, w którym ukazał się Syn Człowieczy, może również wskazywać na sądy, które miały spaść na Judę i Jerozolimę, będące wyrazem żarliwego gniewu Wszechmocnego na Jego wrogów. Nic nie przeraża zuchwałych grzeszników bardziej niż gniew Tego, który zasiada na tronie, i Baranka (Apokalipsa Jana 6:16). Nadchodzi dzień, w którym Pan Jezus ukaże się w płomienistym ogniu (Drugi List do Tesaloniczan 1:7-8). Dlatego tak ważne jest, by oddawać cześć Synowi, aby nie rozgniewać Go.

Tron otaczała także tęcza (Księga Ezechiela 1:28), tak jak w wizji Jana (Apokalipsa Jana 4:3). Jej blask mienił się wieloma kolorami, jak tęcza na deszczowej chmurze. Tęcza jest znakiem majestatu, a zarazem niesie pociechę, bo stanowi rękojmię miłosierdzia. Potwierdza łaskawą obietnicę Boga, że już nigdy nie zatopi świata. Bóg mówi, że spojrzy na tęczę i wspomni przymierze (Księga Rodzaju 9:16). To pokazuje, że Ten, który zasiada na tronie, jest Pośrednikiem przymierza, Tym, który staje między Bogiem a Jego ludem. Jego władza służy naszej ochronie, a nie zgubie. Staje między nami a sądami, na które zasługują nasze grzechy, a wszystkie Boże obietnice znajdują w Nim potwierdzenie. Gdy gniew Boga miał spaść na Jerozolimę, wyznaczone zostały jego granice. Miasto nie miało zostać całkowicie zniszczone, bo Bóg miał spojrzeć na tęczę i wspomnieć przymierze, zgodnie ze swoją obietnicą złożoną w takiej sytuacji (Księga Kapłańska 26:42).

W końcu dochodzimy do zakończenia wizji. Najpierw zwróćmy uwagę na to, jak prorok ją opisał: jako widok podobieństwa chwały Pana. Jak przez całą relację, tak i tutaj starannie unikał przyziemnego, cielesnego wyobrażenia Boga, które uwłaczałoby Jego czystej, duchowej naturze. Nie mówi: „To był Pan”, bo Boga nie można zobaczyć. Mówi o chwale Pana, przez którą Bóg zechciał ukazać się jako chwalebny. Nawet wtedy był to jedynie obraz tej chwały — jej słabe odbicie. Nie było to nawet pełne podobieństwo, lecz tylko pozór podobieństwa: cień, a nie sama rzeczywistość (List do Hebrajczyków 10:1).

Po drugie, zwróćmy uwagę, jaki skutek wywarła na nim ta wizja. Gdy ją zobaczył, upadł na twarz. Był nią przytłoczony, bo oślepiający blask powalił go na ziemię. Któż może ostać się przed tym świętym Panem Bogiem? A może raczej upokorzył się, gdy uświadomił sobie, jak niegodny jest takiego zaszczytu i jak daleko znajduje się od Boga. Upadł na twarz, okazując świętą bojaźń i cześć. Im wyraźniej Bóg daje się nam poznać, tym bardziej powinniśmy uniżać się przed Nim. Prorok upadł, by oddać cześć Bożemu majestatowi, prosić o miłosierdzie i odwrócić gniew, który, jak widział, miał spaść na lud jego.

Po trzecie, zwróćmy uwagę na to, czego nauczył się z tej wizji. Wszystko, co zobaczył, miało przygotować go na to, co za chwilę usłyszy, bo wiara rodzi się ze słuchania. Usłyszał więc głos mówiącego, ponieważ pouczają nas słowa, a nie same znaki. Gdy upadł na twarz, gotowy przyjąć słowo, usłyszał głos, bo Bóg chętnie poucza pokornych.