Księga Ezechiela 1:15 – znaczenie i zastosowanie

Prorok bardzo starannie odnotowuje i opisuje to, co zobaczył w tej wizji. W Księdze Ezechiela 1:15–21 szczególną uwagę poświęca kołom. Chwała Boga przejawia się nie tylko we wspaniałości Jego niebiańskich sług, lecz także w tym, jak niezawodnie sprawuje On władzę nad światem. Po tym, jak Ezechiel zobaczył, że Bóg czyni wszystko, co zechce, pośród zastępów niebios, ukazano mu, że tak samo działa On wśród mieszkańców ziemi. To właśnie na ziemi zobaczył koła.

Gdy Ezechiel przyglądał się żywym istotom i rozważał chwałę tej wizji, ukazała mu się kolejna. Ci, którzy dobrze korzystają ze światła, które Bóg już im dał, mogą oczekiwać jeszcze większego światła, bo temu, kto ma, będzie dane więcej. Często myślimy, że chwała należy tylko do rzeczywistości niebiańskiej. Gdybyśmy jednak oczami wiary mogli dostrzec piękno Bożej opatrzności, Jego mądrego, potężnego i dobrego panowania nad wszystkim, powiedzielibyśmy, że naprawdę jest Bogiem, który sądzi na ziemi i postępuje zgodnie ze swoją naturą.

Kilka elementów tej wizji pomaga nam zrozumieć Bożą opatrzność, czyli mądrą troskę Boga i Jego panowanie nad wszystkim, co się dzieje. Działania opatrzności, przez które Bóg układa bieg wydarzeń, zostały przedstawione jako koła. Mogą przypominać koła rydwanu, który wiezie zwycięskiego władcę w triumfalnym pochodzie, ale bardziej prawdopodobne, że chodzi o koła zegara, gdzie każda część pomaga utrzymać całość w uporządkowanym ruchu. List Jakuba 3:6 mówi o biegu, czyli kole, natury, a tutaj cały ten bieg ukazano jako kierowany przez Boga natury.

Koła nie poruszają się same tak jak żywe istoty, a jednak są w nieustannym ruchu. Opatrzność przynosi więc zmiany. Raz jedna część koła znajduje się u góry, a raz inna, lecz koło porusza się regularnie i miarowo. Jego ruch jest okrężny, a wskutek kolejnych zwrotów opatrzności rzeczy często wracają do stanu, w jakim znajdowały się wcześniej. To, co jest teraz, już kiedyś było, i nie ma nic nowego pod słońcem (Księga Koheleta 1:9–10).

Powiedziano również, że koło znajduje się obok żywych istot, które kierują jego ruchem. Pokazuje to, że aniołowie służą Bogu w Jego opatrzności i mają większy wpływ na kierowanie biegiem przyczyn wtórnych, czyli zwykłych przyczyn wydarzeń, niż sobie uświadamiamy. Żywe istoty i koła są ze sobą tak ściśle związane, że poruszają się i zatrzymują razem. Gdy działają aniołowie, działają też ludzie, jak narzędzia w ich rękach, czy to dla okazania miłosierdzia, czy dla wymierzenia sądu, nawet jeśli ludzie o tym nie wiedzą. A gdy ludzie zajmują się realizacją własnych planów, aniołowie działają, by nimi kierować i udaremniać ich plany.

Zostało to mocno podkreślone w Księdze Ezechiela 1:19. Gdy żywe istoty wyruszały, by wykonać jakieś zadanie, koła ruszały obok nich. Gdy Bóg zamierza działać przez aniołów, zwykłe przyczyny wydarzeń są gotowe, by włączyć się w to dzieło, albo zostają do tego przygotowane. W Księdze Ezechiela 1:21 czytamy, że gdy istoty stawały, koła również stawały. Kiedy aniołowie kończyli swoje zadanie, kończyło się też działanie przyczyn niższego rzędu. A gdy żywe istoty unosiły się nad ziemię, by podjąć działanie wykraczające poza zwykły bieg natury, takie jak cud, koła, wbrew naturalnej sile przyciągającej je ku ziemi, poruszały się razem z nimi i wznosiły się obok nich. Powiedziano o tym trzykrotnie w Księdze Ezechiela 1:19–21.

Wszystkie stworzenia niższego rzędu istnieją, poruszają się i działają zgodnie z kierunkiem i wpływem Stwórcy, który posługuje się służbą aniołów. To, co widzialne, podlega temu, co niewidzialne. Uzasadnieniem jest to, że duch żywych istot znajdował się w kołach. Ta sama mądrość, moc, świętość, wola i zamysł Boga, które kierują aniołami i wszystkim, co czynią, przez ich pośrednictwo porządkują także każdy ruch stworzeń w tym niższym świecie i jego skutki. Bóg jest duszą świata: daje życie i ruch wszystkim rzeczom, na wysokościach i na ziemi, aby poruszały się w doskonałej harmonii, niczym górne i dolne części ludzkiego ciała.

Dokądkolwiek zmierza Duch, czyli tam, gdzie Bóg chce i postanawia coś uczynić, tam podążają aniołowie. Świadomie i dobrowolnie działają, by doprowadzić do skutku Jego zamysł. Ich duch jest również w kołach, dlatego koła wznoszą się obok nich. Oznacza to, że zarówno siły natury, jak i ludzkie wybory zostają podporządkowane Bożemu zamysłowi i z pewnością go wypełniają, nawet jeśli nie mają takiego zamiaru i nie wiedzą, że to czynią (Księga Izajasza 10:7; Księga Micheasza 4:11–12). A zatem nawet jeśli na ziemi Boże przykazania nie są wypełniane tak jak w niebie, Jego zamysł i postanowienie są i będą wypełniane.

Powiedziano również, że koło miało cztery strony zwrócone w czterech kierunkach (Księga Ezechiela 1:15). Pokazuje to, że Boża opatrzność działa w każdej części świata, na wschodzie, zachodzie, północy i południu, docierając nawet do najdalszych miejsc. Z którejkolwiek strony spojrzysz na koło opatrzności, ma ono stronę zwróconą ku Tobie, a jest ona piękna. Przyciąga Twoją uwagę, jakby chciało przemówić, jeśli tylko zechcesz słuchać. Przypomina dobrze namalowany obraz, który zdaje się patrzeć na każdego, kto na niego patrzy.

Koło miało cztery strony, a zarazem składało się z czterech kół, które poruszały się w czterech kierunkach (Księga Ezechiela 1:17). Początkowo Ezechiel zobaczył jedno koło, jedną całą sferę (Księga Ezechiela 1:15). Później dostrzegł, że kół były cztery, lecz wszystkie wyglądały podobnie (Księga Ezechiela 1:16). Były do siebie podobne i w pewnym sensie stanowiły jedność. Pokazuje to po pierwsze, że jedno działanie opatrzności przypomina inne. To, co nas spotyka, należy do ludzkiego życia, więc nie powinniśmy uważać tego za coś niezwykłego. Po drugie, różne wydarzenia często prowadzą do tego samego celu i współdziałają w realizacji jednego zamysłu.

Ich wygląd i działanie przypominały barwę berylu, zwanego też kamieniem Tarszisz, co prawdopodobnie oznacza kolor morza: morski odcień zieleni lub błękitu (Księga Ezechiela 1:16). Bieg wydarzeń w tym świecie przypomina morze: nieustannie się zmienia, a jednak jego poszczególne części łączy stały porządek. Wydarzenia splatają się ze sobą, a ich ciąg nieustannie zmierza w jakimś kierunku. Morze wznosi się i opada, podobnie jak w działaniach opatrzności widać wzloty i upadki, ale zawsze następują one w czasie i w granicach wyznaczonych przez Boga. Morze wydaje się błękitne, podobnie jak niebo, ponieważ nasz wzrok jest ograniczony i nie potrafimy dostrzec, co znajduje się daleko w ich głębi. To trafny obraz opatrzności, bo nie potrafimy pojąć dzieła Boga od początku do końca (Księga Koheleta 3:11).

Dostrzegamy tylko część Bożych dróg (Księga Hioba 26:14). Wszystko poza tym wydaje się niejasne, co uczy nas, że tak naprawdę nie wiemy, jak to pojąć. Jego mądrość daleko wykracza poza to, co możemy zobaczyć.

Powiedziano też, że ich wygląd i działanie przypominały koło w kole. Zauważmy ponownie, że wizja proroka miała ukazywać, na czym naprawdę polega ich działanie. U ludzi wygląd i postępowanie często się rozmijają, lecz w Bożej opatrzności, w Jego panowaniu nad wydarzeniami, zewnętrzny obraz jest zgodny z rzeczywistym działaniem. Jeśli wydają się sprzeczne, wynika to z naszej niewiedzy i błędnego osądu.

Koła przypominały koło w kole, przy czym mniejsze poruszało się za sprawą większego. Nie próbujemy podawać ich naukowego opisu. Chodzi o to, że Boże porządkowanie wydarzeń często wydaje się złożone, splątane i niemożliwe do wyjaśnienia, a jednak ostatecznie okaże się mądrze ułożone dla dobra. Choć więc teraz nie wiemy, co Bóg czyni, później zrozumiemy (Ewangelia Jana 13:7).

Ruch kół, podobnie jak ruch żywych istot, był miarowy, regularny i nieustanny: gdy szły, nie zawracały (Księga Ezechiela 1:17), ponieważ nigdy nie poruszały się niewłaściwie ani w kierunku, którego nie powinny obrać. Bóg prowadzi swoje dzieło przez opatrzność, a ono trwa nawet wtedy, gdy nam się wydaje, że cofa się wstecz. Koła podążały tam, dokąd kierował je Duch, dlatego nie zawracały.

Nie musielibyśmy tak często zawracać ani przez pokutę naprawiać tego, co zrobiliśmy źle, a potem zaczynać od nowa, gdyby prowadził nas Duch i gdybyśmy podążali za Jego wskazówkami. Niektórzy odczytują ten fragment tak, że w kołach był duch życia, który wprawiał je w płynny, równomierny ruch. Dlatego, gdy się poruszały, nie zawracały.

Obręcze kół były tak wysokie, że budziły grozę (Księga Ezechiela 1:18). Były tak ogromne, że kiedy się unosiły i zaczynały poruszać, prorok bał się dłużej na nie patrzeć. Rozległość Bożych myśli i wielki zasięg Jego zamysłów naprawdę zdumiewają. Gdy próbujemy opisać krąg opatrzności, ogarnia nas zachwyt i onieśmielenie. O, jak wysokie i głębokie są Boże zamysły! Rozmyślanie o nich powinno napełniać nas czcią.

Były pełne oczu ze wszystkich stron. To najbardziej zaskakujący, a zarazem najważniejszy szczegół tej wizji, bo wyraźnie pokazuje, że biegiem wydarzeń kieruje nieskończona mądrość. Nie decyduje o nich ślepy przypadek, lecz oczy Pana, które przemierzają całą ziemię i są wszędzie, czuwając nad złem i dobrem. To wielkie pocieszenie, że choć nie potrafimy wyjaśnić przyczyn wydarzeń ani tego, jak się rozwijają, wszystkie pozostają pod opieką i kierownictwem wszechmądrego, wszechwidzącego Boga.

Ezechiel dostrzegł też sklepienie nad głowami istot żyjących. Kiedy zobaczył, jak poruszają się istoty i koła obok nich, spojrzał w górę. Tak i my powinniśmy czynić, gdy zauważamy różne przejawy Bożej opatrzności w tym świecie. W górze ujrzał sklepienie rozciągające się nad głowami istot żyjących (Księga Ezechiela 1:22). To, co dzieje się na ziemi, dzieje się pod niebem, pod jego czujnym spojrzeniem i wpływem, jak często mówi Pismo Święte.

Sklepienie miało barwę kryształu, który budził grozę. Było naprawdę wspaniałe, ale też napawało lękiem. Jego ogrom i blask napełniły proroka zdumieniem i głęboką czcią. Można je też rozumieć jako lód lub szron, barwy zamarzniętego śniegu, albo jako ogromne góry lodowe na północnych morzach, przerażające samym widokiem. Zuchwali grzesznicy pytają, czy Bóg może sądzić przez gęstą ciemność (Księga Hioba 22:13). Lecz to, co nam wydaje się ciemną chmurą, dla Niego jest jasne jak kryształ. Ze swego mieszkania spogląda na wszystkich ludzi na ziemi (Księga Psalmów 33:14).

Pod sklepieniem Ezechiel zobaczył uniesione skrzydła istot żyjących (Księga Ezechiela 1:23). W razie potrzeby służyły im do latania albo osłaniania się. Bóg jest ponad sklepieniem, a aniołowie pod nim. Pokazuje to, że podlegają Bożym rządom i są gotowi wzlecieć, by wykonać Jego polecenia w otwartym niebie, służąc Mu zgodnie i z jednym zamiarem.

Ezechiel usłyszał także szum skrzydeł aniołów (Księga Ezechiela 1:24). Pszczoły i inne owady wydają głośny dźwięk, gdy poruszają skrzydłami. Tutaj aniołowie czynią to, by skupić uwagę proroka na tym, co Bóg miał mu oznajmić ze sklepienia (Księga Ezechiela 1:25). Poprzez wydarzenia, w których Bóg się nimi posługuje, aniołowie przekazują ludziom Boże ostrzeżenia i pobudzają ich, by słuchali Jego głosu. To właśnie wołanie rozlega się w mieście, a mądrzy je słyszą i rozumieją.

Szum ich skrzydeł był głośny i budził lęk. Przypominał szum wielkich wód, huk morza i zgiełk wojska, odgłosy bitwy. Mimo to był wyraźny i niósł zrozumiałe przesłanie, nie był chaotyczny ani niepewny, bo był głosem mówiącym. Co więcej, przypominał głos Wszechmogącego, gdyż Bóg przemawia przez wydarzenia, które dopuszcza, raz, a nawet dwa razy, jeśli tylko zechcemy to dostrzec (Księga Hioba 33:14). Głos Pana woła (Księga Micheasza 6:9).

Ezechiel usłyszał też głos dochodzący ze sklepienia, od Tego, który zasiadał tam na tronie (Księga Ezechiela 1:25). Gdy aniołowie się poruszali, ich skrzydła wydawały szum. Lecz kiedy już obudziły beztroski świat, aniołowie zatrzymali się i opuścili skrzydła, by zapadła głęboka cisza i głos Boga mógł wybrzmieć wyraźniej. Głos opatrzności ma otwierać ludzi na głos Słowa, podobnie jak miejski herold donośnym głosem prosi o ciszę, gdy sędzia ogłasza wyrok.

Kto ma uszy do słuchania, niech słucha. Odgłosy ziemi powinny obudzić nas, byśmy słuchali głosu dochodzącego ze sklepienia. Nie unikniemy kary, jeśli odwrócimy się od Tego, który przemawia z nieba.