Księga Ezechiela 3 – znaczenie, tematy i zastosowanie

A On powiedział do mnie: Synu człowieczy, zjedz to, co masz przed sobą. Zjedz ten zwój i idź przemawiać do Izraelitów!

Otworzyłem więc usta, a On dał mi zjeść ten zwój,

mówiąc do mnie: Synu człowieczy, nasyć żołądek i napełnij swoje wnętrzności tym zwojem, który ci podałem. Zjadłem go, a w moich ustach był słodki jak miód.

Potem powiedział do mnie: Synu człowieczy, udaj się do domu Izraela i przemawiaj do nich moimi słowami.

Jesteś bowiem posłany nie do ludu o niezrozumiałej mowie lub trudnym języku, ale do domu Izraela;

nie do wielu narodów o niezrozumiałej mowie i o trudnym języku, których słów byś nie rozumiał. Chociaż gdybym cię do nich posłał, usłuchaliby ciebie.

Jednak dom Izraela nie zechce cię posłuchać, ponieważ i Mnie nie chce słuchać. Cały bowiem dom Izraela ma oporne czoło i zatwardziałe serce.

Oto Ja uczyniłem twoją twarz odporną jak ich twarze i twoje czoło twardym jak ich czoła,

dałem ci czoło jak diament, twardszy od krzemienia. Nie bój się ich, nie lękaj się ich twarzy, chociaż są ludem opornym.

Wreszcie powiedział mi: Synu człowieczy, weź sobie do serca wszystkie słowa, które wypowiedziałem do ciebie, i przyjmij je do swoich uszu!

Udasz się do zesłańców, do twoich rodaków, i powiesz im: Tak mówi Pan Bóg, czy będą słuchać, czy też nie.

Wówczas podniósł mnie duch i usłyszałem za sobą odgłos ogromnego huku, gdy chwała Pańska unosiła się z miejsca, w którym przebywała.

Ten ogromny huk to szum uderzających o siebie skrzydeł istot żyjących i odgłos kół obok nich.

A duch podniósł mnie i zabrał. I poszedłem zgorzkniały, z podnieceniem w duszy, a mocna ręka Pańska spoczywała nade mną.

Przybyłem do zesłańców, do Tell-Abib, osiedlonych nad rzeką Kebar, tam, gdzie oni mieszkali, i w osłupieniu pozostawałem tam przez siedem dni wśród nich.

A gdy upłynęło siedem dni, Pan skierował do mnie to słowo:

Synu człowieczy, ustanowiłem cię stróżem nad pokoleniami izraelskimi. Gdy usłyszysz słowo z moich ust, upomnisz ich w moim imieniu.

Jeśli powiem bezbożnemu: Z pewnością umrzesz, a ty go nie upomnisz, aby go odwieść od jego bezbożnej drogi i ocalić mu życie, to ten bezbożny umrze z powodu swojego grzechu, natomiast Ja ciebie uczynię odpowiedzialnym za jego krew.

Ale gdybyś upomniał bezbożnego, a on nie odwróciłby się od swojej bezbożności i od swojej bezbożnej drogi, to chociaż on umrze z powodu swojego grzechu, ty jednak ocalisz samego siebie.

Gdyby zaś sprawiedliwy odstąpił od swojej prawości i dopuścił się grzechu, i gdybym zesłał na niego jakieś doświadczenie, to on umrze, bo go nie upomniałeś z powodu jego grzechu; sprawiedliwości, którą czynił, nie będzie mu się pamiętać, ciebie jednak uczynię odpowiedzialnym za jego krew.

Jeśli jednak upomnisz sprawiedliwego, by sprawiedliwy nie grzeszył, i jeśli nie popełni grzechu, to z pewnością pozostanie przy życiu, ponieważ przyjął upomnienie, ty zaś ocalisz samego siebie.

Spoczęła tam nade mną ręka Pana; a On powiedział do mnie: Wstań, idź na równinę, tam będę do ciebie mówił.

Wstałem więc i poszedłem na równinę, a oto była tam chwała Pańska, taka jak chwała, którą widziałem nad rzeką Kebar. I upadłem na twarz.

Wstąpił jednak we mnie duch i postawił mnie na nogi. Rozmawiał On następnie ze mną, mówiąc mi: Idź, zamknij się w swoim domu!

Oto, synu człowieczy, włożone są na ciebie powrozy i jesteś nimi związany tak, że nie będziesz mógł udać się do nich.

Ja sprawię, że twój język przylgnie ci do podniebienia i będziesz niemy. I nie będziesz dla nich mężczyzną, który napomina, są bowiem ludem buntowniczym.

Gdy Ja będę mówił do ciebie, otworzę ci usta i powiesz im: Tak mówi Pan Bóg. Kto chce słuchać, niech słucha, a kto zaprzestanie, niech zaprzestanie – bo to lud oporny.