Księga Ezechiela 3:22 – znaczenie i zastosowanie

Po wszystkich wielkich i chwalebnych objawieniach, które Bóg dał prorokowi, oraz po pełnych wskazówkach dotyczących jego misji można by się spodziewać, że Ezechiel od razu zacznie głosić do licznego grona Izraelitów. Historia potoczyła się jednak zupełnie inaczej. Początkowo jego praca wydaje się znacznie skromniejsza, niż wskazywałaby na to wielkość powołania.

Najpierw widzimy, że zostaje na osobności, by otrzymać dalsze pouczenie. Jego niechęć do wyjścia sugeruje, że nie był jeszcze w pełni przekonany, jak dobrze Bóg potrafi go wesprzeć w tym zadaniu. Aby więc umocnić go na czekające go trudności, Bóg daje mu kolejną wizję swojej chwały. Jeśli cokolwiek mogło go ożywić i pobudzić do działania, to właśnie ta wizja. Bóg wzywa go na równinę (Księga Ezechiela 3:22), gdzie będzie z nim rozmawiał. Zwróćmy uwagę na dobroć Boga i podziwiajmy ją: tak otwarcie rozmawia z człowiekiem, zwykłym synem człowieczym, biednym wygnańcem, a nawet grzesznikiem, który odszedł rozgoryczony i w tej chwili nie był zadowolony ze swojej pracy. Pamiętajmy też, że to dzięki pośrednictwu Chrystusa, czyli Jego roli jako Tego, który prowadzi nas do Boga, możliwa jest ta błogosławiona więź między Bogiem a ludźmi, między niebem a ziemią.

To pokazuje również, jak cenne jest przebywanie sam na sam z Bogiem. Samotność sprzyja poważnej refleksji. Wielką pociechą jest być sam na sam z Bogiem, z dala od świata, słuchać Go i mówić do Niego. Człowiek prawy może szczerze powiedzieć, że nigdy nie jest mniej samotny niż wtedy, gdy w ten sposób przebywa z Bogiem. Ezechiel chętniej poszedł na równinę, niż wcześniej udał się do wygnańców (Księga Ezechiela 3:15), bo ci, którzy znają bliskość Boga, naturalnie wybierają ją zamiast zwykłych rozmów ze światem, zwłaszcza takich, jakie najczęściej proponują inni. Tam, na równinie, zobaczył tę samą wizję, którą oglądał nad rzeką Kebar, bo Bóg nie jest ograniczony do jednego miejsca. Ci, którzy podążają za Bogiem, wszędzie mogą spotkać się z Jego pociechą.

Bóg wezwał Ezechiela, by z nim porozmawiać, ale zrobił coś więcej: ukazał mu swoją chwałę (Księga Ezechiela 3:23). Nie powinniśmy oczekiwać dziś takich wizji, ale jeśli przez wiarę oglądamy chwałę Pana i Duch Pana przemienia nas na ten sam obraz, otrzymujemy równie wielki dar. Ten zaszczyt należy do całego Jego ludu (Drugi List do Koryntian 3:18).

Po drugie, widzimy, że na pewien czas Ezechiel zostaje powstrzymany od publicznego nauczania. Gdy ujrzał tę chwałę, upadł na twarz, poruszony majestatem Boga i lękiem przed Jego niezadowoleniem. Wtedy wszedł w niego Duch, podniósł go i postawił na nogi, aby usłyszał, co Duch ma mu powiedzieć. To zaskakujące. Można by się spodziewać, że Bóg od razu pośle go na główne zgromadzenie, zjedna mu przychylność współwygnańców i sprawi, że zarówno on, jak i jego przesłanie zostaną dobrze przyjęci. Można by oczekiwać większej sposobności do działania i odwagi w przemawianiu. Tymczasem Bóg mówi coś zupełnie przeciwnego.

Zamiast posłać go na publiczne zgromadzenie, Bóg każe mu zostać w domu: „Wejdź do swojego domu i zamknij się w nim” (Księga Ezechiela 3:24). Ezechiel nie chciał występować publicznie, a kiedy już się pojawił, ludzie nie okazali mu należnego szacunku. Boże polecenie stanowi więc stosowną naganę zarówno dla niego, jak i dla nich: dla niego za to, że się od nich odsunął, a dla nich za ich obojętność wobec niego. Nasz własny wybór często staje się naszą karą. Słusznie jest, gdy Bóg odsuwa nauczycieli na bok, jeśli oni, ich słuchacze lub jedni i drudzy lekceważą uroczyste zgromadzenia.

Niektórzy uważają, że Ezechiel miał zamknąć się w domu na znak, iż podczas oblężenia zamknięta będzie również Jerozolima, o czym prorok opowie w następnym rozdziale. Miał też pozostać w domu, aby otrzymywać od Boga dalsze poznanie i przygotować więcej do przekazania, gdy znów wyjdzie do ludzi. Później starsi Judy przychodzili do niego i zasiadali przed nim w jego domu (Księga Ezechiela 8:1), ale Ezechiel nie przekazał wygnańcom wszystkiego, co ukazał mu Pan, aż do późniejszego czasu (Księga Ezechiela 11:25). Ci, którzy zostali powołani do głoszenia, muszą poświęcać dużo czasu na naukę. Często potrzebują odosobnienia, by oddać się czytaniu i rozważaniu, tak aby wszyscy mogli dostrzec ich postępy.

Zamiast zjednać sobie tych, do których został posłany, Ezechiel słyszy od Boga, że tamci nałożą na niego powrozy i zwiążą go (Księga Ezechiela 3:25). Być może potraktują go jak przestępcę, skrępują i będą chcieli dalej karać jako wichrzyciela. Znaleźli się już w Babilonii z powodu prześladowania proroków, a mimo to nawet tam nadal ich prześladowali. Bardziej prawdopodobne jest jednak, że uznają go za szaleńca, bo jego gwałtowne zachowanie podczas wizji brali za oznakę obłędu. Jehu usłyszał kiedyś pytanie: „Po co przyszedł do ciebie ten szaleniec?”. Festus powiedział Pawłowi: „Szalejesz”, a Żydzi mówili to samo o Panu Jezusie (Ewangelia Marka 3:21). Być może dlatego Ezechiel miał pozostać w domu: w przeciwnym razie mogliby go związać pod pretekstem, że jest szalony.

Zamiast otworzyć usta, by wielbić Boga, Ezechiel zostaje przez Boga uciszony. Jego język przywiera do podniebienia i przez pewien czas nie może mówić (Księga Ezechiela 3:26). Wierni wygnańcy w Babilonii wypowiedzieli na siebie takie przekleństwo, mówiąc, że jeśli kiedykolwiek zapomną o Jerozolimie, niech ich język przylgnie do podniebienia (Księga Psalmów 137:6). Ezechiel pamięta o Jerozolimie bardziej niż ktokolwiek z nich, a jednak jego język zostaje unieruchomiony. Temu, kto najlepiej potrafił przemawiać, zakazuje się mówić. Powodem jest to, że są domem buntowniczym i nie zasługują na to, by był dla nich napominającym. Nie ma nadal ich ostrzegać ani pouczać, bo takie słowa nie przynoszą im żadnego pożytku.

Wcześniej powiedziano mu, by mówił śmiało, ponieważ lud jest tak zbuntowany (Księga Ezechiela 2:7). Skoro jednak nie przyniosłoby to pożytku, teraz z tego samego powodu ma milczeć. Ci, których serca zatwardziały się na napomnienia, słusznie tracą pomoc, która mogłaby ich skorygować. Po co napominający ma nadal mówić, skoro po wielu próbach ludzie stają się tylko bardziej głusi? Jeśli Efraim związał się z bożkami, niech zostanie sam. Gdy Ezechiel ma milczeć, oznacza to, że w przeciwnym razie napominałby lud. Gdyby mógł mówić, nadal świadczyłby przeciwko nieprawości. Lecz kiedy Bóg z nim rozmawia i postanawia przemawiać przez niego, otwiera jego usta (Księga Ezechiela 3:27).

Zwróćmy uwagę: choć Bóg może na pewien czas uciszyć swoich proroków, przyjdzie chwila, gdy znów da im głos. A kiedy Bóg przemawia do swoich sług, nie tylko otwiera ich uszy, by mogli usłyszeć Jego słowa. Otwiera też ich usta, by mogli odpowiedzieć.

Mojżesz zakrywał twarz zasłoną, gdy schodził do ludu, ale zdejmował ją, gdy wracał do Boga (Księga Wyjścia 34:34). Podobnie sługa Boga może na pewien czas zostać uciszony, a potem znów otrzymać swobodę przemawiania.

Bóg nie obiecuje Ezechielowi, że za każdym razem, gdy będzie mówił do ludu, osiągnie powodzenie. Pozostawia tę sprawę nierozstrzygniętą. Ezechiel nie powinien się zamartwiać tym, jaki będzie rezultat. Ludzie mogą słuchać albo nie słuchać, ale przesłanie musi zostać przekazane.

Kto słucha, niech słucha i korzysta z tego, bo jego dusza będzie żyć. Kto zaś odmawia słuchania, niech odmawia, lecz poniesie za to konsekwencje. Jeśli lekceważysz ostrzeżenie, sam za to zapłacisz. Ani Bóg, ani Jego prorok nic na tym nie stracą. Prorok i tak otrzyma nagrodę za wierne ostrzeganie grzesznika, a Bóg okaże słuszność swojego sądu, gdy osądzi tego, kto nie przyjął ostrzeżenia.