Księga Ezechiela 46 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Tak mówi Pan Bóg: Brama dziedzińca wewnętrznego, zwrócona ku wschodowi, powinna być przez sześć dni tygodnia zamknięta, natomiast w dniu szabatu powinna być otwarta; także w czasie nowiu powinna być otwarta.

Władca powinien przyjść od zewnątrz przez przedsionek bramy i zatrzymać się przy skraju bramy. Następnie kapłani powinni złożyć jego całopalenie i ofiarę pojednania, on zaś sam powinien modlić się na progu bramy, a następnie wyjść; brama zaś powinna być zamknięta aż do wieczora.

Również ludność kraju powinna przy przedsionku bramy oddać pokłon Panu w dni szabatu i w czasie nowiu.

Ofiara całopalna, którą władca składa Panu, powinna w dniu szabatu składać się z sześciu baranków bez skazy i jednego barana bez skazy.

Dodatkowo ofiara pokarmowa z jednej efy na barana i jedna ofiara na baranki w dowolnej ilości oraz jeszcze hin oliwy na efę.

Na dzień nowiu ma to być jeden młody cielec bez skazy, sześć baranków i jeden baran; mają być one bez skazy.

I jedną efę na młodego cielca, i jedną efę na barana ma on złożyć jako ofiarę z pokarmów, a na baranki w dowolnej ilości oraz jeden hin oliwy na efę.

A kiedy przychodzi władca, powinien on wejść przez przedsionek bramy i wyjść znowu tą samą drogą.

A kiedy ludność kraju podczas uroczystości zjawia się przed Panem, to ten, który wszedł przez bramę północną, aby oddać pokłon, powinien wyjść przez bramę południową, a kto wszedł przez bramę południową, powinien znów wyjść przez bramę północną. Nikt nie powinien wracać tą samą bramą, przez którą wszedł, lecz powinien wyjść

Władca powinien być pośrodku nich. Kiedy oni przychodzą, powinien i on przyjść, a gdy idą, powinien i on iść.

A w czasie świąt i uroczystości obok ofiary z młodego cielca złoży on ofiarę pokarmową z jednej efy i obok ofiary z barana – z jednej efy; obok baranków zaś – według jego uznania, a do tego hin oliwy na efę.

A kiedy władca chce złożyć dobrowolną ofiarę – czy to całopalenie, czy dobrowolną ofiarę biesiadną Panu, to niech otworzą mu tę bramę, którą wychodzi się ku wschodowi, i niech złoży swoje całopalenie i ofiarę biesiadną tak, jak to czyni w szabat, a potem powinien wyjść i niech zamkną bramę po jego odejściu.

Każdego dnia powinien on złożyć Panu jednorocznego baranka bez skazy jako całopalenie, powinien go złożyć każdego rana.

A jako ofiarę pokarmową powinien każdego rana dodać jedną szóstą efy i jedną trzecią hinu oliwy, aby pokropić najczystszą mąkę jako ofiarę z pokarmów dla Pana. Niech to będzie ustawą wieczystą!

Tak powinno się każdego rana składać owcę i ofiarę pokarmową, i oliwę – jako ofiarę nieustanną.

Tak mówi Pan Bóg: Jeżeli władca jednemu ze swoich synów chce coś podarować ze swojego dziedzictwa, to powinno to należeć do jego synów, ma być ich własnością dziedziczną.

Kiedy zaś chce on podarować coś ze swojego dziedzictwa jednemu ze swoich sług, to powinno to należeć do niego aż do chwili jego wyzwolenia, a potem ma wrócić do władcy; tylko dziedzictwo jego synów ma do nich należeć.

Władcy nie wolno nic zabrać z dziedzictwa ludu, odzierając go przemocą z jego własności. Ze swojej własności może on dać dziedzictwo swoim synom, tak jednak, aby nikt z mojego ludu nie został pozbawiony swojej własności.

Następnie przeprowadził mnie przez wejście, znajdujące się po stronie bramy, do świętych sal, przeznaczonych dla kapłanów, które znajdowały się po stronie północnej. I oto tu było miejsce – w najbardziej wysuniętym do tyłu rogu po stronie zachodniej.

I powiedział do mnie: To jest miejsce, gdzie kapłani będą gotować swoje ofiary zadośćuczynienia i przebłagalne oraz będą piec ofiary z pokarmów, aby nie musieli ich wynosić do zewnętrznego dziedzińca, uświęcając przez to lud.

Następnie zaprowadził mnie do dziedzińca zewnętrznego i kazał mi przejść koło czterech rogów dziedzińca. I oto w każdym rogu dziedzińca były małe dziedzińce.

W czterech rogach dziedzińca były małe dziedzińce, długie na czterdzieści łokci i szerokie na trzydzieści łokci. Wszystkie cztery miały ten sam wymiar.

A wokół tych czterech biegł mur, a poniżej, tuż przy murze, były umieszczone paleniska.

Powiedział On do mnie: To są miejsca na gotowanie, gdzie słudzy świątyni mają gotować ofiary ludu.