Księga Ezechiela 46:1 – znaczenie i zastosowanie

Nie ma pewności, czy tych zasad dotyczących publicznego kultu należało przestrzegać, także w tych punktach, w których różniły się od Prawa Mojżeszowego. W późniejszych dziejach wspólnoty żydowskiej nie znajdujemy śladów, by organizowano kult zgodnie z tymi poleceniami, jak można by się spodziewać. Wydaje się raczej, że przestrzegano wyłącznie Prawa Mojżeszowego, a tę późniejszą wizję traktowano jako symboliczną, a nie dosłowną.

W tych wersetach widzimy, że miejsce kultu zostało wyznaczone, a zasady określono zarówno dla władcy, jak i dla ludu. Brama wschodnia, zwykle zamknięta, miała być otwierana w szabat, w dni nowiu oraz za każdym razem, gdy książę składał dobrowolną ofiarę (Księga Ezechiela 46:1, Księga Ezechiela 46:12). Wcześniej czytamy, że brama ta była zazwyczaj zamknięta (Księga Ezechiela 44:2). Pozostałe bramy dziedzińca otwierano codziennie, tę zaś tylko w szczególne święta i przy szczególnych okazjach.

Gdy bramę otwierano dla księcia, miał on wejść przez przedsionek tej bramy (Księga Ezechiela 46:2, Księga Ezechiela 46:8). Niektórzy sądzą, że wchodził razem z kapłanami i lewitami na dziedziniec wewnętrzny, ponieważ właśnie tam prowadziła ta brama. Jeśli tak było, pokazuje to, że władcy i słudzy świątyni powinni współpracować, ramię w ramię, wspierając kult Boga. Bardziej prawdopodobne wydaje się jednak, że książę nie przechodził przez samą bramę, tak jak przeszła przez nią chwała Pana. Zamiast tego stawał przy przedsionku, przy słupie bramy, i oddawał cześć na progu (Księga Ezechiela 46:2). Stamtąd mógł widzieć kapłanów przy ołtarzu i wyrażać poparcie dla ich służby, w swoim imieniu oraz w imieniu ludu kraju stojącego za nim przy bramie (Księga Ezechiela 46:3).

Każdy książę powinien w ten sposób okazywać serce Dawida, który mówił, że chętnie będzie stróżem u progu domu Boga (Księga Psalmów 84:10). Nawet najznamienitsi ludzie są mniej znaczący niż najmniejszy z Bożych nakazów. Gdy zbliżają się do Boga, nawet książęta powinni oddawać Mu cześć z szacunkiem i świętą bojaźnią, uznając, że nie są godni zbliżyć się do Niego. A jednak Chrystus jest naszym księciem, a Bóg sprawia, że zbliża się do Niego i przystępuje (Księga Jeremiasza 30:21).

Co do bram północnej i południowej, prowadzących na dziedziniec ludu, obowiązywała taka zasada: kto wchodził przez bramę północną, miał wychodzić przez południową, a kto wchodził przez południową, miał wychodzić przez północną (Księga Ezechiela 46:9). Niektórzy sądzą, że miało to zapobiegać napieraniu na siebie i tłokowi, bo Bóg jest Bogiem porządku, a nie zamętu. Inni uważają, że ludzie mogli wchodzić przez bramę położoną najbliżej ich domów, lecz przy wyjściu Bóg chciał, by wybierali dłuższą drogę i mieli czas na rozmyślanie.

Obejście całego sanktuarium dawało okazję do podziwiania jego piękna. Kto dobrze wykorzystałby ten czas, uznałby, że była to najkrótsza droga do domu. Inni widzą w tym przypomnienie, że w służbie Bogu powinniśmy wytrwale dążyć naprzód (List do Filipian 3:13), nie oglądając się wstecz. Gdy uczestniczymy w kulcie, nie powinniśmy odchodzić takimi samymi, jakimi przyszliśmy, lecz bardziej święci, skupieni na sprawach nieba i duchowych.

Postanowiono również, że lud będzie oddawał cześć przy wejściu do bramy wschodniej, tam, gdzie czynił to książę: on miał iść na czele, a lud za nim, zarówno w szabat, jak i w dni nowiu (Księga Ezechiela 46:3). Gdy ludzie wchodzili i wychodzili, książę miał być pośród nich (Księga Ezechiela 46:10). Ludzie o wysokiej pozycji powinni dawać dobry przykład, regularnie i z szacunkiem uczestnicząc w publicznym kulcie. W ten sposób zachęcają osoby, które są od nich zależne, i pociągają je za sobą.

Piękną i stosowną rzeczą jest, gdy ludzie wysokiego stanu chodzą do kościoła razem ze swoimi sługami, dzierżawcami i ubogimi sąsiadami, a na miejscu zachowują powagę i pobożność. Bóg z radością obdarzy czcią tych, którzy czczą Go, korzystając z własnej pozycji.

Ustalono także zasady dotyczące ofiar. Nawet jeśli książę był szczerym i gorliwym miłośnikiem sanktuarium, nie mógł sam decydować o tym, jakie ofiary należy składać, ani nawet uzgadniać tego z kapłanami. To sam Bóg określił, jakie mają być ofiary, ponieważ to On ma prawo ustanawiać obrzędy i ceremonie kultu.

Każdego ranka, tak niezawodnie, jak nadchodził poranek, należało składać w ofierze całopalnej jednego baranka (Księga Ezechiela 46:13). Zaskakujące jest to, że nie wspomniano tu o ofierze wieczornej. Skoro jednak Chrystus przyszedł i złożył siebie w ofierze u kresu wieków (List do Hebrajczyków 9:26), powinniśmy widzieć w Nim ofiarę wieczorną, Tego, który umarł mniej więcej o porze, gdy składano tę ofiarę.

W szabat Prawo Mojżeszowe nakazywało składać w ofierze cztery baranki (Księga Liczb 28:9), tutaj zaś książę miał na własny koszt złożyć sześć baranków i jednego barana (Księga Ezechiela 46:4). Wskazuje to, o ile obfitsza powinna być nasza służba w szabat w czasach Ewangelii oraz jak pełne powinny być nasze modlitwy i uwielbienie tego dnia. Skoro Bóg ma upodobanie w takich ofiarach, mamy wszelkie powody, by składać je z radością.

W dni nowiu, na początku każdego miesiąca, oprócz zwykłych ofiar szabatowych należało złożyć dodatkowo młodego byka (Księga Ezechiela 46:6). Ci, którzy wytrwale i wiernie robią wiele dla Boga i troszczą się o własną duszę, powinni od czasu do czasu robić jeszcze więcej.

Wszystkie ofiary miały być bez skazy. Taki był również Chrystus, największa ofiara (Pierwszy List Piotra 1:19). Także chrześcijanie, którzy mają oddawać siebie Bogu jako żywą ofiarę, powinni dążyć do tego, by być bez skazy, niewinni i nienaganni.

Z każdą ofiarą miała być składana również ofiara z pokarmów, zgodnie z wcześniejszym nakazem Prawa Mojżeszowego. Pokazuje to, że Bóg zastawia obficie stół w swoim domu i że powinniśmy czcić Go zarówno plonami ziemi, jak i owocem naszych stad, bo pobłogosławił nam w obu tych dziedzinach (Księga Powtórzonego Prawa 28:4). Już na początku Kain złożył ofiarę z jednego, a Abel z drugiego.

Niektórzy zwracają uwagę, że w tych przepisach ofiary z pokarmów są większe w stosunku do pozostałych ofiar niż te wymagane przez Prawo Mojżeszowe. Według Prawa na jednego byka przypadało trzy dziesiąte efy, na barana dwie dziesiąte efy, a oliwy najwyżej pół hina (Księga Liczb 15:6–9). Tutaj zaś na każdego byka i każdego barana przypada cała efa i cały hin oliwy. Może to wskazywać, że w czasach Ewangelii, gdy złożono już wielką ofiarę przebłagalną, te bezkrwawe ofiary powinny być składane hojniej. Ogólniej mówiąc, tak jak Bóg daje nam teraz więcej łaski w czasach Ewangelii niż pod Prawem, tak i my powinniśmy dawać Mu więcej w uwielbieniu i posłuszeństwie.

Warto też zauważyć, że w przypadku ofiary z pokarmów składanej wraz z barankami książę mógł ofiarować tyle, na ile było go stać, tyle, ile mógł dać (Księga Ezechiela 46:5, Księga Ezechiela 46:7, Księga Ezechiela 46:11).

Warto pamiętać, że każdy, również człowiek zamożny, powinien dawać według swoich możliwości. W dziełach pobożności Bóg prosi jedynie, byśmy dawali stosownie do tego, co mamy, każdy tyle, na ile Bóg go zaopatrzył (Pierwszy List do Koryntian 16:2). Bóg nie wymaga od nas służby z użyciem ofiary, której nie jesteśmy w stanie ponieść (Księga Izajasza 43:23), bo zna naszą naturę i położenie.

Nie usprawiedliwia to jednak tych, którzy twierdzą, że nie mogą dawać, choć ich niezdolność jest tylko udawana. Nie usprawiedliwia też tych, którzy roztrwaniają pieniądze na inne rzeczy, a potem sami pozbawiają się możliwości czynienia dobra, które powinni czynić. Czytamy również pochwałę tych, którzy w szczególnej sytuacji wymagającej hojności dali nie tylko tyle, na ile było ich stać, lecz nawet więcej.