Księga Ezechiela 10:8 – znaczenie i zastosowanie

To kolejny opis wizji chwały Bożej, którą ujrzał Ezechiel. Ma przygotować nas na smutny znak odejścia Bożej chwały, otwierający drogę nadciągającej zagładzie.

Ezechiel widzi chwałę Bożą jaśniejącą w świątyni, tak jak wcześniej widział ją nad rzeką Kebar. Opisuje ją, aby ci, którzy przez swój grzech odsunęli od siebie Boga, zrozumieli, co utracili. Powinni opłakiwać to, co się stało, i wołać jak Ichabod, co znaczy: „Gdzie jest chwała?”.

Widzi też panowanie Boga nad tym niższym światem, ukazane przez cztery koła, oraz doskonałość świętych aniołów, istot świata niebiańskiego, ukazaną przez cztery żywe istoty, z których każda miała cztery twarze. Ścisły związek między żywymi istotami a kołami pokazuje, że aniołowie działają, kierując wydarzeniami na tym świecie. Koła poruszały się pod ich przewodnictwem, jak rydwan prowadzony ręką woźnicy.

Ten sam Duch był jednak w żywych istotach i w kołach. Ukazuje to niezgłębioną mądrość Boga, który posługuje się aniołami i wszystkimi wydarzeniami na świecie, by realizować swoje zamysły. Wizja ta pozwala więc wierze spojrzeć na tron, który Pan ustanowił w niebie, i na królestwo panujące nad wszystkim (Księga Psalmów 103:19).

Prorok mówi, że była to ta sama wizja, którą ujrzał nad rzeką Kebar (Księga Ezechiela 10:15, Księga Ezechiela 10:22). Wydaje się jednak, że jest między nimi jedna istotna różnica. W pierwszej wizji jedna z twarzy była twarzą wołu i znajdowała się po lewej stronie (Księga Ezechiela 1:10). Tutaj nazwano ją twarzą cheruba i wymieniono jako pierwszą (Księga Ezechiela 10:14). Niektórzy uznali, że szczególną twarzą cheruba była twarz wołu, co może mieć związek ze złotym cielcem. Sądzę jednak, że bardziej prawdopodobne jest, iż w tej późniejszej wizji pierwsza twarz przedstawiała właściwą postać cheruba.

Ezechiel był kapłanem, więc zapewne widział w świątyni wyobrażenia cherubów i dobrze znał ich postać (Pierwsza Księga Królewska 6:29). Dziś nie znamy dokładnie ich wyglądu. Dzięki tej późniejszej wizji Ezechiel już wiedział, a wcześniej mógł się tego jedynie domyślać, że wszystkie te istoty były cherubami, choć miały różne twarze (Księga Ezechiela 10:20). Ponieważ wizja ukazywała teraz prawdziwą twarz cheruba, a liczba twarzy nadal wynosiła cztery, pominięto twarz wołu. To zrozumiałe, bo twarz cheruba została poważnie znieważona przez powiązanie jej z kultem wołu.

Tak jak Bóg niegdyś dosiadał cheruba, by wybawić swój lud, tak teraz dosiada cheruba, by opuścić go na sądzie. Można z tego wyciągnąć kilka wniosków. Po pierwsze, ten świat nieustannie się zmienia. Jego bieg ukazują koła (Księga Ezechiela 10:9). Przez pewien czas na górze znajduje się jedna szprycha, a potem inna. Rzeczy wznoszą się i upadają jak fale morza oraz przybierają i ubywają jak Księżyc (Pierwsza Księga Samuela 2:4).

Obraz koła w kole (Księga Ezechiela 10:10) pokazuje, jak Boża opatrzność, czyli Jego mądre panowanie nad wydarzeniami, łączy jedno z drugim. Wydarzenia zależą od siebie nawzajem, a wszystkie zmierzają do jednego celu. Nam ich bieg często wydaje się zawiły i trudny do zrozumienia, a nawet sprzeczny.

Po drugie, wszystkie wydarzenia kierowane przez Bożą opatrzność tworzą przedziwną harmonię (Księga Ezechiela 10:13). Choć koła poruszały się na różne sposoby, wszystkie nazwano jednym kołem. Prowadził je jeden Duch ku jednemu celowi. Bóg sprawia wszystko zgodnie z zamysłem swojej woli, która jest jedna, dla swojej chwały, która jest jedna. Właśnie to sprawia, że opatrzność Boża budzi tak wielki podziw.

Poszczególne części stworzenia były dobre same w sobie, ale razem były bardzo dobre. Podobnie koła opatrzności są zdumiewające każde z osobna, a razem jeszcze bardziej. Okrzyk „O, koło!” wyraża zachwyt.

Po trzecie, Boże działanie w opatrzności jest stałe i uporządkowane. Pan czyni wszystko, czego chce. Nigdy nie musi wymyślać nowych planów. Koła nie zmieniały kierunku, gdy toczyły się naprzód (Księga Ezechiela 10:11), a żywe istoty szły prosto przed siebie (Księga Ezechiela 10:22). Cokolwiek stanęło im na drodze, przechodziły nad tym. Nie musiały się zatrzymywać, zbaczać z drogi ani zawracać. Bóg zna wszystkie swoje dzieła tak doskonale, że nie musi poprawiać swoich zamysłów.

Po czwarte, Bóg w większym stopniu, niż sobie uświadamiamy, posługuje się służbą aniołów w kierowaniu tym niższym światem. Cztery koła znajdowały się obok cherubów: jedno koło przy jednym cherubie, a drugie przy kolejnym (Księga Ezechiela 10:9). Niektórzy wyobrażali sobie, że każda z wyższych sfer ma rozumną istotę, która nią kieruje. Tutaj zasugerowano coś podobnego w odniesieniu do niżej położonych kół: każde z nich miało cheruba, który nim kierował.

Możemy się cieszyć, jeśli pod Bożym przewodnictwem mądrzy ludzie zarządzają sprawami królestw i kościołów. Niezależnie od tego, czy zawsze tak się dzieje, wizja ta pokazuje, że działają mądrzy aniołowie: przy każdym kole jest jeden cherub. Po piąte, wszystkie ruchy opatrzności i wszelkie dzieła aniołów podlegają władzy wielkiego Boga. Wszystko jest pełne oczu, tych oczu Pana, które przebiegają całą ziemię, a aniołowie nieustannie na nie patrzą (Księga Ezechiela 10:12).

Żywe istoty i koła poruszały się razem i razem się zatrzymywały (Księga Ezechiela 10:17), bo duch życia, czyli duch żywych istot, był w kołach. Duch Boży kieruje zarówno istotami niebiańskimi, jak i ziemskimi wydarzeniami, aby służyły Jego zamysłowi. Wydarzeniami nie rządzi ślepy przypadek, lecz koła opatrzności, pełne oczu.

Następnie Ezechiel widzi, jak chwała Boża opuszcza świątynię, miejsce, w którym od dawna spoczywał Boży majestat. Był to widok równie smutny, jak poprzedni był radosny. Pocieszająca była świadomość, że Bóg nie opuścił ziemi, jak twierdzili bałwochwalcy (Księga Ezechiela 9:9). Bolesne było jednak widzieć, jak opuszcza swoją świątynię.

Chwała Pana zatrzymała się nad progiem po wydaniu poleceń koniecznych do zniszczenia miasta. Potem stanęła nad cherubami — nie nad cherubami z Miejsca Najświętszego, lecz nad tymi, których Ezechiel widział w wizji (Księga Ezechiela 10:18). Wzbiła się na ten majestatyczny rydwan, niczym sędzia opuszczający salę rozpraw i wsiadający do powozu.

Cheruby natychmiast rozpostarły skrzydła (Księga Ezechiela 10:19), zgodnie z poleceniem, i wzniosły się nad ziemię jak ptaki w locie. Gdy odjeżdżały, nie trzeba było ciągnąć kół rydwanu. Poruszały się same obok cherubów, co pokazywało, że był w nich duch żywych istot. Kiedy więc Bóg opuszcza lud w gniewie, aniołowie w niebie i każde wydarzenie na ziemi współdziałają, by przyspieszyć Jego odejście.

Warto jednak zwrócić uwagę na to, co dzieje się na dziedzińcach świątyni, gdzie Izrael znieważył Boga, odrzucił Jego jarzmo i odwrócił się od Jego władzy. Ukazano tam świętych aniołów gotowych Mu służyć. Ciągną Jego rydwan i wznoszą się razem z nim. W ósmym rozdziale Bóg pokazał prorokowi, jak ludzie na ziemi sprzeciwiali się Jego woli. Teraz pokazuje, jak chętnie wykonują ją aniołowie i inne stworzenia. To pociecha, kiedy boleje nas nieprawość wokół nas. Aniołowie Boga wykonują Jego polecenia, słuchając Jego słowa (Księga Psalmów 103:20).

Przyjrzyjmy się teraz rydwanowi, na którym chwała Boga Izraela porusza się w triumfie. Bóg Izraela jest także Bogiem nieba i ziemi, któremu podlegają wszystkie moce nieba i ziemi. Wierni Izraelici mogą znaleźć w tym pociechę. Ten, który jest ich Bogiem, zasiada ponad cherubami, a tam jest również ich Odkupiciel (Pierwszy List Piotra 3:22). Tylko On sprawuje najwyższą i suwerenną władzę nad wszystkimi wydarzeniami. Żywe istoty i koła służą Mu we wszystkim, dlatego jest Głową wszystkiego dla Kościoła. Rabini nazwali tę wizję Ezechiela *Merkabą*, czyli wizją rydwanu. Od tego określenia wzięli nazwę „nauka rydwanu” dla głębszego poznawania Boga i duchów, a jaśniejszą i bardziej znaną część nauczania nazywali „nauką o stworzeniu”.

Zwróćmy teraz uwagę na ruch rydwanu. Cheruby, nad którymi znajdowała się chwała Boża, stanęły przy wejściu do wschodniej bramy domu Pana (Księga Ezechiela 10:19). Zauważmy, że Bóg odchodzi etapami, zatrzymując się po drodze, jakby niechętnie opuszczał to miejsce i czekał, czy ktoś nie będzie błagał Go o powrót. Żaden z kapłanów na wewnętrznym dziedzińcu, między świątynią a ołtarzem, nie prosił, by pozostał. Opuścił więc ich dziedziniec i zatrzymał się przy wschodniej bramie, prowadzącej na dziedziniec ludu, by zobaczyć, czy tam ktoś w końcu stanie w wyłomie.

Lekcja jest jasna. Bóg stopniowo wycofuje się od ludu, który nieustannie Go prowokuje. A kiedy jest gotów odejść w gniewie, wróci z miłosierdziem, jeśli tylko lud ten się nawróci i zacznie się modlić.