Księga Ezechiela 17:22 – znaczenie i zastosowanie

Gdy królewski ród Judy popadł w ruinę wskutek uprowadzenia do niewoli Jojakina i Sedecjasza, ludzie mogli zapytać: „Co stało się z przymierzem Boga z Dawidem? Czyż jego potomkowie nie mieli na zawsze zasiadać na tronie? Czy niezawodne łaski obiecane Dawidowi okazały się zawodne?”. Odpowiedź wystarcza, by uciszyć te wątpliwości: obietnica była warunkowa. Bóg powiedział: „Jeśli będą dochowywać mojego przymierza, będą trwać” (Księga Psalmów 132:12). Potomkowie Dawida złamali ten warunek, więc utracili obietnicę. Ludzka niewierność nie unieważnia jednak wierności Boga. Wzbudzi On innego potomka Dawida, przez którego obietnica się wypełni. O tym właśnie mówią te wersety.

Dom Dawida znów zostanie otoczony czcią, a z jego ruin wyrośnie nowa gałąź. Obraz drzewa, użyty wcześniej w ostrzeżeniu, teraz staje się obrazem obietnicy (Księga Ezechiela 17:22; Księga Ezechiela 17:23). Częściowo spełniło się to wtedy, gdy Zorobabel, potomek Dawida, poprowadził Żydów z powrotem z wygnania i pomógł odbudować miasto oraz świątynię, przywracając ich kult i życie narodowe. Pełny sens tej zapowiedzi wskazuje jednak na królestwo Mesjasza. Przyszedł On jak pęd wyrastający z suchej ziemi, a Bóg dał Mu tron Jego ojca Dawida, zgodnie z obietnicą (Ewangelia Łukasza 1:32).

Sam Bóg zatroszczy się o odbudowę domu Dawida. Nabuchodonozor, wielki orzeł, próbował ustanowić ród Dawida w sposób zależny od siebie, ale jego zamiar się nie powiódł. To, co zasadził, uschło i zostało wyrwane. Bóg mówi w istocie: „W takim razie następna będzie moja własna roślina. Wezmę gałązkę z najwyższej gałęzi wysokiego cedru i ją zasadzę”. Ludzie snują plany, ale Bóg również ma swoje plany, a Jego wola spełnia się, gdy ich zamierzenia zawodzą. Nabuchodonozor chełpił się tym, że według własnego uznania ustanawiał królestwa (Księga Daniela 5:19), lecz te królestwa przeminęły. Bóg nieba ustanawia królestwo, które nigdy nie zostanie zniszczone (Księga Daniela 2:44).

Dom Dawida odrodzi się dzięki delikatnej odrośli, odciętej z wierzchołka młodych gałązek. Taką odroślą był Zorobabel, a to, co w nim budziło nadzieję, było zaledwie „dniem małych początków” (Księga Zachariasza 4:10). Mimo to wielkie góry wyrównywały się przed nim. Nasz Pan Jezus był najwyższą gałęzią wysokiego cedru: najbardziej oddaloną od korzenia, bo ród Dawida wkrótce po Jego przyjściu dobiegł końca, a zarazem najbliższą niebu, bo Jego królestwo nie jest z tego świata. Pochodził z wierzchołka młodych gałązek, bo jest człowiekiem, Odroślą, delikatną rośliną i korzeniem wyrastającym z suchej ziemi (Księga Izajasza 53:2). Jest jednak także sprawiedliwą Odroślą, zasadzoną przez Pana dla Jego chwały.

Ta gałąź zostaje zasadzona na wysokiej górze (Księga Ezechiela 17:22), na wyżynie Izraela (Księga Ezechiela 17:23). Bóg sprawił, że Zorobabel dotarł tam w triumfie. Tam wzbudził swojego Syna, Jezusa, i posłał Go, by zgromadził rozproszone po górach zagubione owce Izraela. Tam ustanowił Go królem na swojej świętej górze Syjon, a z góry Syjon posłał Ewangelię, słowo Pana z Jerozolimy. Właśnie tam, na wyżynie Izraela, narodu znanego i ważnego w oczach wszystkich sąsiadów, po raz pierwszy zasadzony został Kościół chrześcijański. Kościoły Judei były pierwszymi kościołami. Niewierzący Żydzi robili wszystko, co mogli, by zniszczyć tę uprawę, ale nikt nie zdoła wyrwać tego, co zasadził Bóg.

Stamtąd Kościół miał rozprzestrzenić się daleko i szeroko. W czasach Zorobabela państwo żydowskie zaczynało od bardzo skromnych początków, jak delikatna gałązka, którą łatwo można było wyrwać. Zapuściło jednak korzenie, rozrosło się w niezwykły sposób i z czasem nabrało wielkiego znaczenia. Ludzie z innych narodów, ptaki wszelkiego rodzaju, szukali pod jego opieką schronienia. Kościół chrześcijański zaczął jak ziarnko gorczycy, lecz wyrósł na wielkie drzewo, niczym ta delikatna gałąź. Jego początki były skromne, ale późniejszy wzrost zadziwiał ludzi. Gdy poganie weszli do Kościoła, ptaki wszelkiego rodzaju, nawet te, które wcześniej polowały na inne, zamieszkały w cieniu tego pięknego cedru. Zobacz Księgę Daniela 4:21.

Wszystko to przyniesie chwałę samemu Bogu (Księga Ezechiela 17:24). Ustanowienie królestwa Mesjasza na świecie jeszcze wyraźniej ukaże, że Bóg jest Królem całej ziemi (Księga Psalmów 47:7). Nic nie dowodzi pełniej, że wszystkim kieruje wszechmądra i wszechpotężna opatrzność, niż wywyższenie Chrystusa i ustanowienie Jego królestwa pośród ludzi. Dzięki temu stało się jasne, że Bóg trzyma w swojej dłoni wszystkie serca i kieruje każdą sprawą według swojej woli.

Wszystkie drzewa polne poznają dwie prawdy. Po pierwsze, drzewo, które Bóg postanowił powalić i wysuszyć, z pewnością upadnie, choćby wydawało się wysokie, silne, zielone i pełne życia. Ani zaszczyty, ani bogactwo, ani zewnętrzne powodzenie, ani wewnętrzne dary nie uchronią nikogo przed upokarzającym działaniem Boga. Po drugie, drzewo, które Bóg postanowił podnieść i uczynić owocnym, z pewnością takie się stanie, choćby było niskie i suche. Dom Nabuchodonozora, dziś tak imponujący, zostanie odcięty, a dom Dawida, dziś słaby i niezauważany, znów odzyska sławę. Naród żydowski, obecnie wzgardzony, nabierze znaczenia. Królestwo szatana, które od dawna rozciąga tak wielką władzę, zostanie złamane, a królestwo Chrystusa, niegdyś traktowane z pogardą, zostanie ustanowione. Żydzi, niegdyś wyniesieni i pełni życia dzięki przywilejom ludu Bożego, zostaną odrzuceni, a poganie, dotąd niczym niskie i suche drzewa, zajmą ich miejsce (Księga Izajasza 54:1). Wszyscy wrogowie Chrystusa zostaną poniżeni i uczynieni podnóżkiem Jego stóp, a Jego sprawa zostanie umocniona i będzie się rozwijać.

Słowa „Ja, Pan, powiedziałem” ogłaszają wyrok: Chrystus musi zostać wywyższony i stać się kamieniem węgielnym. „Ja tego dokonałem” znaczy: „Dokonam tego we właściwym czasie”, ale jest to tak pewne, jakby już się stało. U ludzi mówienie i działanie często nie idą w parze, ale z Bogiem jest inaczej. To, co powiedział, uczyni. Nie przepadnie ani jedna litera Jego słowa, bo Bóg nie jest człowiekiem, który kłamie, ani synem człowieczym, który zmienia zdanie co do swoich ostrzeżeń czy obietnic.