Księga Ezechiela 34:7 – znaczenie i zastosowanie

Czytając ten akt oskarżenia przeciw pasterzom Izraela, nie możemy nie odczuwać słusznego gniewu wobec pasterzy i głębokiego współczucia dla trzody. Przez proroka Bóg wyraża oba te uczucia z wielką mocą. Każe pasterzom usłyszeć słowo Pana i uważnie go wysłuchać. Mają usłyszeć, jak nisko Bóg ocenia tych, którzy mieli o sobie wysokie mniemanie, i jak bardzo troszczy się o trzodę, którą oni potraktowali jak nic nieznaczącą.

Ci, którzy nie chcą słuchać słowa Boga jako wskazówki, usłyszą je jako wyrok. W ósmym wersecie Bóg ponownie wymienia ich występki. Jego trzoda stała się pokarmem dla oszustów, którzy zwiedli ją ku bałwochwalstwu i fałszywemu kultowi, a potem dla najeźdźców, którzy uprowadzili ją na wygnanie. Pasterze nie zrobili nic, by powstrzymać żadne z tych zagrożeń, jakby w ogóle ich tam nie było. Dlatego Bóg mówi, potwierdzając to przysięgą: „Jestem przeciw pasterzom” (Księga Ezechiela 34:8, 10).

Przywódcy ci otrzymali swoje zadanie od Boga. Nazywali się pasterzami i zdawali się oczekiwać, że Bóg będzie ich wspierał. Bóg jednak mówi w istocie: „Nie. Jestem przeciwko nim”. Sam tytuł i autorytet pasterza nie wystarczą, jeśli zaniedbuje się obowiązki i nadużywa zaufania. Bóg zażąda od nich rozliczenia z tego, jak wypełniali powierzone im zadanie. Zażąda od nich swojej trzody i pociągnie ich do odpowiedzialności za każdą zaginioną owcę.

To poważne ostrzeżenie dla wszystkich, którzy troszczą się o dusze, lecz nie robią tego należycie. Duszpasterze muszą czuwać i pracować ze świadomością, że zdadzą sprawę ze swojej służby (List do Hebrajczyków 13:17). Bóg odbierze im również zarówno ich zadanie, jak i wynagrodzenie. Przestaną udawać, że karmią trzodę, i utracą korzyści związane z pełnionym urzędem. Słuszne jest, że Bóg odbiera ludziom władzę, której nadużyli, i powierzone im zaufanie, które zawiedli.

Gdyby na tym się skończyło, być może zdołaliby to znieść. Bóg idzie jednak dalej. Nie będą już żywić się trzodą, bo On wyrwie swój lud z ich paszczy. Nie chronili owiec, lecz sami się nimi żywili. Ci, którzy bogacą się, łupiąc lud, nie mogą oczekiwać, że będą robić to bez końca. Bóg nie będzie zawsze pozwalał, by Jego lud był deptany przez tych, którzy powinni mu pomagać. Wybawi go zarówno od fałszywych przyjaciół, jak i od jawnych wrogów.

Bóg głęboko troszczy się także o trzodę. Mówi tak, jakby jej zaniedbanie tym bardziej poruszyło Jego serce, bo sieroty znajdują u Niego miłosierdzie. Daje teraz cenne obietnice, które miały się wypełnić, gdy Żydzi powrócą z niewoli i znów zamieszkają we własnej ziemi. Pasterze mają usłyszeć te słowa i zrozumieć, że nie mają udziału w tej nadziei. Biedne owce powinny je jednak usłyszeć i znaleźć w nich pocieszenie.

Nawet gdy władcy i duszpasterze nie wypełniają swoich obowiązków dla dobra wspólnoty, Bóg nie zaniedba własnego dzieła. Sam weźmie trzodę pod swoją opiekę, by wspólnota nie została pozbawiona żadnego dobra, które dla niej przygotował. Pasterze działający pod Jego zwierzchnictwem mogą być niedbali, lecz Najwyższy Pasterz nigdy nie śpi. Mogą okazać się niewierni, ale Bóg pozostaje wierny.

Bóg zgromadzi rozproszone owce i sprowadzi z powrotem te, które odeszły od stada. Mówi: „Ja sam to uczynię”, bo tylko On może tego dokonać i to Jemu przypadnie cała chwała. Będzie szukał swoich owiec i je odnajdzie, jak pasterz (Księga Ezechiela 34:11, 12). Sprowadzi je do domu, niosąc je na ramionach, jak zabłąkane owce z każdego miejsca, w którym rozproszył je ciemny i burzliwy dzień. Zdarzają się dni pochmurne i mroczne, które pędzą lud Boży z miejsca na miejsce, gdy szuka bezpieczeństwa i schronienia.

Gdziekolwiek jednak się znajdą, Boże oko ich odnajdzie. Jego wzrok ogarnia całą ziemię, by działać dla ich dobra. Nie zginie żadna owca należąca do Jego trzody, choćby została zapędzona bardzo daleko. Pan zna tych, którzy do Niego należą. Zna ich czyny i wie, gdzie mieszkają (Apokalipsa św. Jana 2:13). Wie także, gdzie się ukrywają.

Gdy nadejdzie właściwy czas, Bóg weźmie ich w ramiona i sprowadzi do domu (Księga Ezechiela 34:13). Swoją łaską pociągnie ich serca z powrotem, a dzięki swojej Opatrzności otworzy drogę i usunie przeszkody. Nie będą wracać pojedynczo, po kryjomu, cicho wymykając się z miejsca pobytu. Wrócą razem, zgromadzeni ze wszystkich krajów, do których zostali rozproszeni. Bóg odszuka zaginioną i sprowadzi tę, którą przepędzono (Księga Ezechiela 34:16). Spełniło się to, gdy wiele tysięcy Żydów powróciło z Babilonu pod wodzą Zorobabela, Ezdrasza i innych.

Obietnica ta ma także szersze zastosowanie. Widać jej spełnienie, gdy ludzie, którzy przez grzech oddalili się od Boga, wracają do Niego przez pokutę; gdy błądzący poznają prawdę; gdy Boży wygnańcy zostają zgromadzeni i odnowieni; oraz gdy wspólnoty rozproszone przez prześladowania ponownie jednoczą się w pokoju i wolności.

Bóg będzie także karmił swój lud, owce na swoim pastwisku, które wcześniej były głodne. Bezpiecznie sprowadzi wygnańców z powrotem do ich ziemi (Księga Ezechiela 34:13). Będzie ich karmił na górach Izraela, na dobrym i obfitym pastwisku (Księga Ezechiela 34:14). Znajdą tam zarówno pokarm, jak i zagrodę, a będzie to dobra zagroda. Bóg nie tylko będzie ich tam karmił, lecz także pozwoli im odpocząć (Księga Ezechiela 34:15). Oznacza to pocieszenie po długiej wędrówce i bezpieczny dom, który przetrwa. Nie będą już wypędzani z tych zielonych pastwisk i nikt nie będzie ich przerażał. Podobną obietnicę znajdujemy w Księdze Psalmów 23:2: Bóg pozwala odpocząć na zielonych pastwiskach.

Współbrzmi to również z obietnicą z Księgi Jeremiasza 23:3–4. Bóg mówi tam, że przywróci ich nie tylko do urodzajnej ziemi, krainy mlekiem i miodem płynącej, lecz także do przywilejów związanych z Jego świątynią na górze Syjon, najważniejszej górze Izraela. Kiedy znów mieli ołtarz, świątynię i ustanowione kapłaństwo, naprawdę byli karmieni na dobrym pastwisku.

Bóg pomoże także zranionym. Opatrzy to, co złamane, i wzmocni to, co chore. Pocieszy tych, którzy opłakują Syjon, i będzie dzielił jego żałobę.

Jeśli duszpasterze, którzy powinni nieść pokój ludziom o strapionym duchu, nie wypełnią swojego obowiązku, Duch Święty, Pocieszyciel, pozostanie wierny swojemu dziełu. W dalszej części wersetu czytamy jednak, że tłustych i silnych Bóg zgładzi. Ten, który daje odpocznienie zaniepokojonym wierzącym, ma też groźne ostrzeżenia dla zuchwałych grzeszników. Jak każda dolina zostanie zasypana, tak każda góra i pagórek zostaną obniżone (Ewangelia Łukasza 3:5).