Księga Ezechiela 34:1 – znaczenie i zastosowanie

To proroctwo, podobnie jak kolejne aż do 40. rozdziału, nie jest opatrzone datą. Najprawdopodobniej Ezechiel wypowiedział je po całkowitym zburzeniu Jerozolimy. Był to właściwy moment, by zapytać, co doprowadziło do takiego sądu.

Prorok otrzymuje polecenie, by wystąpić przeciw pasterzom Izraela, czyli władcom i przywódcom narodu. Należeli do nich książęta i sędziowie, kapłani i lewici, członkowie najwyższej rady oraz wszyscy, którzy mieli wpływ na życie publiczne, a szczególnie królowie. Dwaj królowie przebywali już w niewoli babilońskiej. Oni, podobnie jak cały lud, musieli dostrzec swój grzech, aby móc się nawrócić, jak Manasses podczas swojej niewoli. Bóg kieruje słowo do pasterzy, ponieważ sami są pasterzami działającymi pod zwierzchnictwem wielkiego Pasterza Izraela (Księga Psalmów 80:1). Mówi: „Biada pasterzom Izraela!”. Wysoka pozycja nie chroni ich przed naganą. Jeśli władza nie powstrzymuje ludzi od grzechu, nie zwalnia ich też z odpowiedzialności, potrzeby nawrócenia ani z Bożego sądu, jeśli nie zechcą się nawrócić.

Zarzut wobec nich jest jasny, a Boże oskarżenie nie jest niesprawiedliwe. Najbardziej zależało im na wzbogaceniu się i podkreśleniu własnej ważności. Pasterz powinien karmić trzodę, a jeśli tego nie robi, zaniedbuje swój obowiązek. Nie musi wkładać pokarmu owcom do pyska, powinien jednak go zapewnić i zaprowadzić do niego trzodę. Przywódcy postępowali odwrotnie. Troszczyli się o siebie, planowali, jak zaspokoić własne pragnienia, i zabiegali o bogactwo, wygodę oraz pozycję. Z urzędu czerpali to, co najlepsze: żywili się tłuszczem i śmietaną, jak sugeruje użyty tu obraz, a przyodziewali się wełną. Innymi słowy, wykorzystywali ludzi dla własnej korzyści, zagarniając nawet to, co należało do poddanych. Niektórzy doprowadzali do ruiny zamożnych, by żyć z tego, co posiadali. Tak jak Nabota zabito dla jego winnicy. Biada każdemu, kto sprawując publiczny urząd, myśli wyłącznie o prywatnym zysku, bardziej dba o pensję niż o obowiązki i najpierw zastanawia się, ile może zarobić, zamiast pytać, co dobrego może zrobić. Wciąż prawdziwe są słowa: każdy szuka tego, co jego, a wielu szuka więcej niż tego, co do nich należy.

Przywódcy nie troszczyli się również o dobro ludzi. Bóg mówi: „Nie karmicie trzody”. Nie umieli tego robić, bo brakowało im wiedzy, i nie zadawali sobie trudu, bo byli leniwi. Co gorsza, nie chcieli tego robić, bo byli niewierni. Nie wzmacniali słabych, nie leczyli chorych ani nie opatrywali zranionych (Księga Ezechiela 34:4). Kiedy mieszkańcy narodu doznawali krzywdy, ucisku lub cierpienia, przywódcom było niemal obojętne, czy przeżyją, czy umrą. Nie bronili skrzywdzonych ani nie chronili niewinnych, którzy cierpieli. Nie troszczyli się o ubogich, nieświadomych, błądzących, upartych ani zniechęconych. Władcy i sędziowie przymykali oczy na niesprawiedliwość. Kapłani nie nauczali tych, którzy nie wiedzieli, nie upominali błądzących, nie ostrzegali lekkomyślnych ani nie pocieszali tych, którym brakowało odwagi. Urzędnicy państwowi nie powstrzymywali też narastających problemów w królestwie, choć zagrażały one jego istnieniu. Wszystko szło źle, a nikt nie próbował tego naprawić.

Przywódcy zawiedli także tych, którzy zostali rozproszeni. Niektórzy zostali wypędzeni przez najeźdźców i musieli szukać schronienia, gdzie tylko mogli. Inni z własnej woli wędrowali po górach i wzgórzach (Księga Ezechiela 34:6), gdzie mogły ich zaatakować dzikie zwierzęta i gdzie stawali się ich łupem (Księga Ezechiela 34:5). Ludzie chętnie korzystają z tego, co zostało zgubione albo pozostawione bez opieki. Część rozproszonych wyjechała za granicę, by żebrać, a część, by handlować, przez co kraj pozostał słabo zaludniony. Osłabiło go to i zubożyło. Potrzebował ludzi do pracy na polach i żołnierzy na wojnę, do żniw i do walki. Bóg mówi: „Moja trzoda rozproszyła się po całej ziemi” (Księga Ezechiela 34:6). Nikt jej nie szukał ani nie próbował sprowadzić z powrotem. Co gorsza, przywódcy rządzili ludźmi surowo i okrutnie, przez co kolejni odchodzili, a pozostali nie chcieli wracać. To smutne, gdy ludzie mogą spodziewać się życzliwszego traktowania od obcych niż od własnego narodu.

Może to odnosić się również do tych, którzy oddalili się od Boga i od swoich obowiązków. Kapłani powinni nauczać prawdziwego poznania Pana, ale nie podejmowali żadnych starań, by upominać błądzących ani sprowadzać ich z powrotem. Dlatego stali się łatwym łupem dla fałszywych nauczycieli. Rozproszyli się, bo nie było pasterza (Księga Ezechiela 34:5). Byli ludzie, którzy nazywali siebie pasterzami, ale w rzeczywistości nimi nie byli. Kto nie wykonuje pracy pasterza, nie zasługuje na to miano. Jeśli pasterze są nierozsądni (Księga Zachariasza 11:15), pyszni, leniwi albo niedbali, trzoda jest w równie złym położeniu, jakby wcale nie miała pasterza. Lepiej nie mieć pasterza niż mieć takich pasterzy. Chrystus powiedział, że Jego ludzie byli jak owce bez pasterza, chociaż uczeni w Piśmie i faryzeusze zasiadali na miejscu Mojżesza (Ewangelia Mateusza 9:36). Zły to znak dla chorego, gdy lekarz sam jest częścią choroby. Podobnie dzieje się z trzodą, gdy pasterze odpędzają owce i rozpraszają je, rządząc twardą ręką.