Księga Wyjścia 7 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Pan odpowiedział Mojżeszowi: Oto Ja uczynię cię jakby Bogiem faraona, a Aaron, twój brat, będzie twoim prorokiem.

Ty powiesz mu wszystko, co ci rozkażę, a Aaron, twój brat, będzie przemawiał do faraona, żeby wypuścił Izraelitów ze swojego kraju,

Ja zaś uczynię serce faraona nieustępliwym i pomnożę moje znaki i moje cuda w kraju egipskim.

Faraon was nie posłucha, dlatego wyciągnę moją rękę nad Egiptem i wyprowadzę z Egiptu moje zastępy, mój lud, synów Izraela spośród nich, wśród wielkich kar.

I poznają Egipcjanie, że Ja jestem Pan, gdy wyciągnę rękę przeciw Egiptowi i wyprowadzę spośród nich Izraelitów.

Mojżesz i Aaron uczynili tak, jak im Pan nakazał uczynić.

Mojżesz miał wtedy osiemdziesiąt lat, a Aaron osiemdziesiąt trzy, gdy przemawiali do faraona.

Pan tak powiedział do Mojżesza i Aarona:

Jeśli faraon powie wam tak: Uczyńcie cud na waszą korzyść, wtedy powiesz Aaronowi: Weź laskę i rzuć ją przed faraonem, a przemieni się w węża.

Mojżesz i Aaron przybyli do faraona i uczynili tak, jak nakazał Pan. I Aaron rzucił swoją laskę przed faraonem i jego sługami, i zamieniła się w węża.

Faraon wówczas kazał przywołać mędrców i czarowników, a wróżbici egipscy uczynili to samo dzięki swojej tajemnej wiedzy.

I każdy z nich rzucił laskę, i zamieniły się w węże. Jednak laska Aarona połknęła ich laski.

Mimo to serce faraona pozostało uparte i nie posłuchał ich, jak zapowiedział Pan.

Pan powiedział do Mojżesza: Serce faraona jest twarde, wzbrania się wypuścić lud.

Idź do faraona rano, gdy wyjdzie nad wodę, pospiesz mu na spotkanie na brzeg Nilu. Weź do ręki laskę, która zamieniła się w węża.

Powiedz mu: Pan, Bóg Hebrajczyków, posłał mnie do ciebie z rozkazem: Wypuść mój lud, by Mi oddał cześć na pustyni! Oto dotąd nie posłuchałeś Mnie.

Tak mówi Pan: Po tym poznasz, że Ja jestem Panem. Oto uderzę laską, którą mam w ręce, w wody Nilu, a zamienią się w krew.

Ryby Nilu poginą, a Nil będzie wydawać nieprzyjemny zapach, tak że Egipcjanie nie będą mogli pić wody z Nilu.

Pan powiedział do Mojżesza: Mów do Aarona: Weź swoją laskę i wyciągnij rękę na wody Egiptu, na jego rzeki i na jego kanały, i na jego stawy, i na wszelkie jego zbiorowiska wód, a zamienią się w krew. I będzie krew w całej ziemi egipskiej, w naczyniach drewnianych i kamiennych.

Mojżesz i Aaron uczynili tak, jak nakazał Pan. Aaron podniósł laskę i uderzył nią w wody Nilu na oczach faraona i jego sług. Woda Nilu zamieniła się w krew.

Ryby rzeki wyginęły, a Nil zaczął wydawać nieprzyjemny zapach, tak że Egipcjanie nie mogli pić wody z Nilu. Krew była w całym kraju egipskim.

Lecz to samo uczynili czarownicy egipscy dzięki swojej tajemnej wiedzy. Serce faraona pozostało więc uparte i nie posłuchał ich, jak to Pan zapowiedział.

Faraon odwrócił się i poszedł do swojego domu, nie biorąc sobie tego do serca.

Wszyscy Egipcjanie kopali w pobliżu Nilu, szukając wody do picia, bo nie mogli pić wody z Nilu.

Upłynęło siedem dni od chwili, gdy Pan uderzył Nil.

Wtedy Pan powiedział do Mojżesza: Idź do faraona i powiedz mu: To mówi Pan: Wypuść mój lud, aby Mi służył.

A jeżeli ich nie wypuścisz, to dotknę cały twój kraj plagą żab.

Nil zaroi się od żab. Wejdą do twojego pałacu, do twojej sypialni, do twojego łoża, do domów twoich sług i twojego ludu, jak również do twoich pieców i do twoich dzież.

Żaby wślizną się i do ciebie, i do twojego ludu oraz do twoich sług.