Księga Wyjścia 7:26 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw faraonowi zagrożono plagą żab, a potem dotknęła go ona; później w tym rozdziale przyszły plagi wszy i much. Były to małe, pogardzane stworzenia, lecz w ogromnej liczbie stały się dla Egipcjan straszliwą plagą. Bóg mógł ukarać ich lwami, niedźwiedziami, wilkami lub ptakami drapieżnymi, ale wybrał słabsze narzędzia.

Po pierwsze, zrobił to, aby ukazać swoją moc. Jest Panem całego stworzenia i wszystkie stworzenia są Mu poddane. Niektórzy twierdzą, że Bóg ukazuje swoją moc w takim samym stopniu, stwarzając mrówkę i słonia, a Jego opatrzność jest równie widoczna, gdy posługuje się najmniejszymi stworzeniami, jak wtedy, gdy używa najpotężniejszych. Zarówno w sądzie, jak i w miłosierdziu moc należy do Boga, a nie do stworzenia. Powinniśmy stać przed Nim z bojaźnią, bo gdy zechce, nawet najmniejsze elementy stworzenia mogą obrócić się przeciwko nam. Jeśli Bóg jest przeciwko nam, wszystkie stworzenia mogą stać się naszymi wrogami.

Po drugie, Bóg chciał upokorzyć dumę faraona i skorygować jego arogancję. Dla tego pysznego władcy musiało być głęboko upokarzające, że tak maleńkie stworzenia rzuciły go na kolana i zmusiły do uległości. Dziecko zwykle potrafi poradzić sobie z żabami i je pokonać, a tymczasem pojawiły się one w tak wielkiej liczbie i z taką siłą, że faraon, mimo rydwanów i jeźdźców, nie mógł ich powstrzymać. Bóg strąca z wyżyn dumnych władców, którzy z Niego szydzą, i pokazuje im, że nawet najsłabsze stworzenie może ich zawstydzić i podeptać.

W związku z plagą żab warto zwrócić uwagę na kilka rzeczy. Po pierwsze, na to, jak została zapowiedziana. Mojżesz z pewnością otrzymywał od Boga nowe wskazówki każdego dnia. Być może gdy rzeka wciąż była pełna krwi, miał ostrzec faraona, że jeśli nadal będzie trwał w uporze, spadnie na niego kolejny sąd: „Jeśli nie pozwolisz im odejść, poniesiesz tego konsekwencje” (Księga Wyjścia 8:1; Księga Wyjścia 8:2). Bóg nie karze ludzi za grzech, jeśli w nim nie trwają. Gdy człowiek się nawraca, Bóg powstrzymuje cios (Księga Psalmów 7:12). Tak więc jeśli faraon odmówi, Bóg uderzy w jego kraj, ale jeśli posłucha, spór zakończy się natychmiast.

Zapowiedziana plaga miała objąć rozległy obszar i trudno byłoby jej uniknąć. Żaby miały wejść do domów, łóżek i stołów. Bez względu na to, gdzie by byli, Egipcjanie nie mogliby spokojnie jeść, pić ani spać, bo żaby miały być wszędzie (Księga Wyjścia 8:3; Księga Wyjścia 8:4). Przekleństwo Boga podąża za człowiekiem, dokądkolwiek się uda, i ciąży na wszystkim, co robi (Księga Powtórzonego Prawa 28:16). Gdy sądy Boże przychodzą z Jego autorytetem, nikt nie może przed nimi uciec.

Po drugie, widzimy, jak plaga została zesłana. Faraon zlekceważył ostrzeżenie i wcale nie chciał ustąpić, dlatego Aaron miał wyciągnąć rękę i laskę na znak. Plaga nadeszła natychmiast. Żaby roiły się na całej ziemi na niewidzialny rozkaz Boga, a Egipcjanie, mimo całej swojej wiedzy i siły, nie mogli ich powstrzymać ani nawet spowolnić. Porównaj to z proroctwem o wojsku szarańczy i gąsienic (Księga Joela 2:2) oraz z (Księga Izajasza 34:16; Księga Izajasza 34:17). Na wezwanie Boga żaby wyszły z wody i pokryły ziemię. Bóg ma wiele sposobów, by zakłócić spokój ludzi żyjących w wygodzie i beztrosce.

Po trzecie, czarownikom pozwolono naśladować plagę w ograniczonym zakresie (Księga Wyjścia 8:7). Oni również sprowadzili żaby, ale nie potrafili usunąć tych, które zesłał Bóg. Nieczyste duchy wychodzące z paszczy smoka zostały opisane jako żaby, które idą zwodzić królów ziemi (Apokalipsa św. Jana 16:13). Prawdopodobnie nawiązuje to do tych żab, zwłaszcza że ten fragment następuje po zamianie wody w krew. Smok, podobnie jak czarownicy, chciał zwodzić, lecz Bóg zamierzał zniszczyć tych, którzy dali się zwieść.

Po czwarte, pod wpływem tej plagi faraon zaczął ustępować. Po raz pierwszy widać, że naprawdę mięknie (Księga Wyjścia 8:8). Poprosił Mojżesza, aby modlił się o usunięcie żab, i obiecał, że wypuści lud. Człowiek, który otwarcie okazywał pogardę Bogu i Mojżeszowi, teraz chętnie zdał się na Boże miłosierdzie i modlitwę Mojżesza. Ci, którzy w trudnych chwilach szydzą z Boga i modlitwy, prędzej czy później przekonują się, jak bardzo ich potrzebują, i wołają o pomoc (Ewangelia Mateusza 7:22). Zdarzało się, że ludzie, którzy wcześniej drwili z modlitwy, później błagali, by ktoś się za nich modlił.

Po piąte, Mojżesz ustalił z faraonem termin, a potem modlił się do Boga o usunięcie żab. Pokazał w ten sposób, że jego działania nie zależą od gwiazd ani od jakiejś szczęśliwej godziny. Kazał faraonowi samemu wybrać termin. Żaden czas wskazany przez króla nie miał zostać odrzucony (Księga Wyjścia 8:9). Miało to przekonać faraona, że jeśli plaga nie otworzy mu oczu, może otworzy je jej ustąpienie. Bóg posługuje się różnymi sposobami, aby prowadzić ludzi do nawrócenia.

Faraon wybrał następny dzień (Księga Wyjścia 8:10). Dlaczego nie od razu? Nie dlatego, że chciał dla przyjemności spędzić jeszcze jedną noc wśród żab. Bardziej prawdopodobne, że liczył na to, iż same odejdą, a on uniknie plagi, nie będąc nic winien ani Bogu, ani Mojżeszowi. Mojżesz zgodził się na jego słowo i oznajmił, że stanie się tak w wyznaczonym przez faraona czasie, aby faraon poznał, że nie ma nikogo takiego jak Pan, nasz Bóg. Nikt nie ma takiej władzy nad wszystkimi stworzeniami i nikt nie jest tak gotowy przebaczyć tym, którzy się przed Nim uniżają. Wielkim celem zarówno sądów, jak i aktów miłosierdzia jest ukazanie nam, że nie ma nikogo takiego jak Pan, nasz Bóg: nikogo równie mądrego, potężnego i dobrego. Nie ma groźniejszego wroga ani przyjaciela godniejszego zaufania.

Potem Mojżesz modlił się do Boga, aby odesłał żaby (Księga Wyjścia 8:12). Powinniśmy modlić się nawet za naszych wrogów i prześladowców, także za tych najgorszych, tak jak czynił to Chrystus. W odpowiedzi na modlitwę Mojżesza żaby, które jednego dnia wyszły z wody, zdechły następnego dnia albo dzień później. Wszystkie wyginęły (Księga Wyjścia 8:13), a ich ciała leżały w stertach, tak że można je było zgarniać. Odór stał się nieznośny (Księga Wyjścia 8:14). Dowodziło to, że były to prawdziwe żaby, a nie złudzenie. Wielki Władca świata rozporządza życiem i śmiercią swoich stworzeń według własnego uznania. Może odebrać życie, które dał, nie naruszając swojej sprawiedliwości, gdy służy to innemu celowi.

Jaki był skutek tej plagi (Księga Wyjścia 8:15)? Gdy faraon zobaczył, że nastała ulga, nie zastanowił się nad tym, co właśnie wycierpiał ani czego powinien się obawiać. Zatwardził swoje serce.

Widać tu dwie ważne lekcje. Po pierwsze, jeśli Bóg nie odnowi serca swoją łaską, zmiany wymuszone przez cierpienie nie trwają długo. Przekonanie o grzechu słabnie, a obietnice składane pod presją szybko idą w zapomnienie. To, co topnieje w słońcu, zamarznie ponownie w cieniu, jeśli nie zmieniło się samo powietrze.

Po drugie, grzesznicy, którzy nie chcą się nawrócić, haniebnie nadużywają cierpliwości Boga. Ulga, którą im daje, ma prowadzić ich do nawrócenia, a oni wykorzystują ją, by jeszcze bardziej zatwardzić serce. Bóg łaskawie daje im czas na pojednanie, lecz oni wykorzystują zwłokę, by znów umocnić się w uporze i niewierze. Zobacz (Księga Koheleta 8:11; Księga Psalmów 78:34).