Księga Wyjścia 7:1 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw Bóg dodaje Mojżeszowi odwagi, by poszedł do faraona, i rozwiewa wszystkie jego obawy oraz wymówki. Obdarza go wielką mocą i autorytetem: „Ustanawiam cię bogiem dla faraona” (Księga Wyjścia 7:1). Oznacza to, że Mojżesz miał w tej sprawie działać jako przedstawiciel Boga, tak jak władców nazywa się bogami, gdy pełnią rolę Jego przedstawicieli. Mojżesz otrzymał prawo, by przemawiać i działać w imieniu Boga, a także moc wykraczającą poza zwykłe ludzkie możliwości: mógł żądać posłuszeństwa od króla i karać nieposłuszeństwo.

Mojżesz był „bogiem” tylko dlatego, że Bóg go do tego ustanowił. Nie był bogiem z natury, lecz z powołania. Był też bogiem tylko dla faraona, podczas gdy żywy i prawdziwy Bóg jest Panem całego świata. To przejaw Bożej życzliwości i znak, że Jego zamysły wobec nas są pokojowe: gdy Bóg zwraca się do ludzi, czyni to przez ludzi. Dzięki temu sam widok posłańca nie musi napawać nas lękiem.

Bóg wyznacza też na pomocnika Mojżesza jego brata Aarona. Aaron nie był człowiekiem o nieobrzezanych wargach, lecz potrafił dobrze przemawiać. Słowa „będzie twoim prorokiem” oznaczają, że Aaron miał mówić do faraona w imieniu Mojżesza, tak jak prorocy przemawiają do ludzi w imieniu Boga. Mojżesz, obdarzony Bożym autorytetem, miał sprowadzać plagi i je odwracać, a Aaron jako rzecznik miał je zapowiadać i ostrzegać przed nimi faraona.

Bóg uprzedza też Mojżesza o trudnej części jego zadania: faraon go nie posłucha. Mimo to dzieło ostatecznie się dokona: Izrael zostanie wyzwolony, a Bóg odbierze przez to chwałę (Księga Wyjścia 7:4–5). Egipcjanie, którzy nie znali Pana, zostaną zmuszeni, by Go poznać. To powinno zadowalać Bożych posłańców: nawet w obliczu wielkiego oporu osiągają najważniejszy cel, jeśli Bóg zostaje uwielbiony przez ich służbę, cały Jego wybrany lud zostaje ocalony, a ich trud nie idzie na marne.

Widzimy tu, jak Bóg otacza chwałą samego siebie. Sprawia, że ludzie poznają, iż On jest Jahwe, Panem. Izrael poznaje Go przez spełnienie Jego obietnic (Księga Wyjścia 6:3), a Egipt przez wylanie Jego sądu. Imię Boga zostaje więc wywyższone zarówno wśród ocalonych, jak i tych, którzy giną.

Widzimy też, w jaki sposób Bóg tego dokonuje: poniża pysznych, a wywyższa pokornych (Ewangelia Łukasza 1:51–52). Jeśli Bóg wyciąga rękę ku grzesznikom, a oni nadal Go odrzucają, w końcu wyciągnie ją przeciwko nim. Kto zdoła wytrzymać ciężar takiego sądu?

Po drugie, Mojżesz i Aaron bez dalszych zastrzeżeń przystępują do pracy: „Postąpili tak, jak Pan im nakazał” (Księga Wyjścia 7:6). Warto pamiętać o ich posłuszeństwie, zwłaszcza gdy weźmiemy pod uwagę wszystkie okoliczności. Jak mówi psalmista, „nie sprzeciwili się Jego słowu” (Księga Psalmów 105:28). Chodzi o Mojżesza i Aarona, których psalmista wymienia później. Jonasz również, choć początkowo nie chciał, w końcu poszedł do Niniwy.

W tekście zaznaczono także, ile lat mieli Mojżesz i Aaron, gdy rozpoczęli tę wielką służbę. Aaron, starszy brat, choć zajmował niższe stanowisko, miał osiemdziesiąt trzy lata. Mojżesz miał osiemdziesiąt lat. Obaj byli ludźmi poważnymi i doświadczonymi; wiek dodawał im godności, a lata powinny były przynieść im mądrość.

Józef, który miał służyć jedynie faraonowi, został wyniesiony do wysokiej godności, gdy miał trzydzieści lat. Mojżesz zaś, który miał być bogiem dla faraona, otrzymał taką godność dopiero w wieku osiemdziesięciu lat. Słuszne było, że na ten zaszczyt czekał tak długo i przez wiele lat przygotowywał się do takiego zadania.