Księga Wyjścia 10:1
I powiedział Pan do Mojżesza: Idź do faraona, ponieważ uczyniłem twardym jego serce i serce jego sług, abym mógł czynić swoje znaki wśród nich,
Księga Wyjścia 10: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 29 | Biblia BibleGuided — Polski
I powiedział Pan do Mojżesza: Idź do faraona, ponieważ uczyniłem twardym jego serce i serce jego sług, abym mógł czynić swoje znaki wśród nich,
i abyś opowiadał swoim dzieciom i wnukom, co zdziałałem w Egipcie. A moje znaki czyniłem między nimi, aby wiedzieli, że Ja jestem Pan.
Mojżesz i Aaron przybyli do faraona i powiedzieli do niego: Tak powiedział Pan, Bóg Hebrajczyków: Jak długo będziesz zwlekał z upokorzeniem się przede Mną? Wypuść mój lud, aby Mi służył.
Bo jeżeli będziesz zwlekał z wypuszczeniem mojego ludu, to sprowadzę jutro szarańczę do twojego kraju.
Okryje ona ziemię tak, że nie będzie można widzieć ziemi, i pożre resztę, która została uratowana i pozostała po gradzie. Zniszczy też wszelkie drzewa, które rosną na waszych polach.
Napełni twoje domy, domy wszystkich twoich sług i domy wszystkich Egipcjan, czego nie widzieli twoi ojcowie ani ich praojcowie od dnia, gdy się ukazali na ziemi, aż do dnia dzisiejszego. Potem Mojżesz odwrócił się i wyszedł od faraona.
A słudzy faraona powiedzieli do niego: Jak długo jeszcze ten będzie dla nas nieszczęściem? Wypuść ludzi, aby służyli swojemu Panu Bogu. Czy nie rozumiesz, że ginie Egipt?
Wezwano Mojżesza i Aarona z powrotem do faraona, a ten powiedział do nich: Idźcie, oddajcie cześć Panu, waszemu Bogu. Którzy mają iść?
W Księdze Wyjścia 10:8 faraon wzywa Mojżesza i Aarona z powrotem i pyta, kto ma wyruszyć, by oddać cześć Panu. Pytanie zapowiada spór: Mojżesz odpowiada, …
Przeczytaj pełną analizęMojżesz odpowiedział: Pójdziemy z naszymi dziećmi i starcami, z synami i córkami, z owcami i bydłem; pójdziemy, bo mamy obchodzić święto Pana.
Odpowiedział im: Niech Pan tak będzie z wami, jak ja wypuszczę was i wasze dzieci. Patrzcie, jakie złe są wasze zamierzenia.
Nie tak! Idźcie sami mężczyźni i oddajcie cześć Panu, jak się tego domagaliście. I wypędzono ich sprzed oblicza faraona.
Powiedział Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę nad ziemię egipską, aby przybyła szarańcza do ziemi egipskiej i pożarła wszelką roślinę ziemi, wszystko, co pozostało po gradzie.
I Mojżesz wyciągnął swoją laskę nad ziemię egipską, a Pan sprowadził wiatr wschodni, który wiał przez cały dzień i całą noc. Rano wiatr wschodni przyniósł szarańczę.
Szarańcza przyleciała na całą ziemię egipską i opuściła się na cały kraj egipski tak licznie, że tyle szarańczy nie było dotąd ani nie będzie nigdy.
I pokryła powierzchnię całej ziemi. I ziemia stała się ciemna od szarańczy w takiej ilości. Szarańcza pożarła wszelką trawę ziemi i wszelki owoc z drzewa, który pozostał po gradzie, i nie pozostało nic zielonego na drzewach i nic z roślinności polnej w całej ziemi egipskiej.
Jak najprędzej faraon kazał zawołać Mojżesza i Aarona i powiedział: Zgrzeszyłem przeciwko Panu, waszemu Bogu, i przeciwko wam.
A teraz, proszę, przebaczcie i tym razem mój grzech, a błagajcie Pana, waszego Boga, by usunął ode mnie przynajmniej tę śmierć.
I Mojżesz wyszedł od faraona, i prosił Pana.
Pan sprowadził bardzo gwałtowny wiatr zachodni, który uniósł szarańczę i wrzucił ją do Morza Czerwonego. W całej ziemi egipskiej szarańcza zginęła doszczętnie.
Ale Pan uczynił upartym serce faraona i nie wypuścił on Izraelitów.
I powiedział Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę ku niebu, a nastanie ciemność w ziemi egipskiej tak gęsta, że będzie można dotknąć ciemności.
Mojżesz wyciągnął rękę do nieba i nastała gęsta ciemność w całej ziemi egipskiej przez trzy dni.
Jeden drugiego nie widział i nikt nie mógł wstać ze swojego miejsca przez trzy dni. Ale wszyscy Izraelici mieli światło w swoich mieszkaniach.
Księga Wyjścia 10:23 opisuje trzy dni gęstej ciemności w Egipcie, podczas gdy Izraelici mieli światło w swoich domach. Znak ten ukazuje Bożą władzę i odmienną …
Przeczytaj pełną analizęFaraon zawołał Mojżesza i powiedział: Idźcie, oddajcie cześć Panu, tylko wasze owce i bydło zostanie. Wasze dzieci również mogą iść z wami.
Mojżesz odpowiedział: Ty także musisz dać nam do rąk ofiary i całopalenia, byśmy mogli ofiarować je Panu, naszemu Bogu.
Również nasze bydło pójdzie z nami, nie zostanie nawet kopyto, ponieważ z niego weźmiemy na ofiarę Panu, naszemu Bogu; a sami nie wiemy, z czego złożyć ofiarę dla Pana, aż tam przyjdziemy.
Pan uczynił upartym serce faraona i nie chciał ich wypuścić.
I faraon powiedział: Odejdź ode mnie! Strzeż się i nie zjawiaj się już przede mną! Skoro tylko zjawisz się przede mną, umrzesz.
I Mojżesz powiedział do faraona: Będzie, jak powiedziałeś. Nie zjawię się więcej przed tobą.
Plagi mają stać się opowieścią przekazywaną dzieciom i wnukom, aby kolejne pokolenia znały działanie Pana i Jego tożsamość.
Mojżesz odrzuca propozycję, by wyruszyli tylko mężczyźni albo by część dobytku pozostała w Egipcie. Służba Panu obejmuje cały lud i wymaga gotowości do drogi.
Faraon raz ustępuje pod presją, a potem ponownie się wycofuje. Rozdział ukazuje, jak jego upór pogłębia kryzys Egiptu i uniemożliwia uwolnienie Izraelitów.
Księga Wyjścia przedstawia Mojżesza jako przywódcę Izraelitów i faraona jako władcę odmawiającego im odejścia z Egiptu. Rozdział 10 należy do opisu plag poprzedzających wyjście Izraelitów. Szarańcza niszczy to, co ocalało po gradzie, a trzydniowa ciemność przynosi kolejny wymiar kryzysu. Tekst nie podaje w tym rozdziale daty ani imienia faraona.
Rozdział składa się z dwóch głównych scen. Pierwsza obejmuje zapowiedź i nadejście plagi szarańczy, targowanie się faraona, jego wyznanie winy oraz ponowne zatwardzenie serca (Księga Wyjścia 10:1–20). Druga opisuje ciemność, kolejną próbę ograniczenia warunków odejścia i ostateczne zerwanie rozmów między faraonem a Mojżeszem (Księga Wyjścia 10:21–29). Powtarzające się wezwania do wypuszczenia ludu i opisy zatwardziałości serca łączą obie sceny.
Rozdział ukazuje Pana jako Boga, którego znaki mają objawić Jego tożsamość i zostać zapamiętane przez kolejne pokolenia. Wyzwolenie Izraelitów dotyczy nie tylko uwolnienia od przymusu, lecz także możliwości oddawania czci Bogu jako wspólnota. Powracający motyw zatwardziałego serca przedstawia uporczywy opór faraona; tekst podkreśla zarazem, że jego decyzje mają realne skutki dla całego Egiptu. Plagi nie są zachętą do przypisywania każdej ludzkiej tragedii bezpośredniej karze Bożej.
Rozdział przedstawia doświadczenie długotrwałego konfliktu, presji i powracających, nieskutecznych ustępstw. Może skłaniać do namysłu nad tym, jak upór władzy obciąża całe społeczności i jak ważne jest bezpieczeństwo wspólnoty. Opowieść ma charakter religijny i nie stanowi diagnozy ani wskazówki klinicznej.
Rozdział zachęca do odpowiedzialnego przekazywania pamięci o ważnych wydarzeniach oraz do uważności na to, jak decyzje osób sprawujących władzę wpływają na innych. Pokazuje też, że pozorne ustępstwo może nadal podtrzymywać kontrolę, jeśli narzuca wykluczające warunki. W życiu wspólnotowym warto szukać rozwiązań, które uwzględniają dobro wszystkich osób, a nie tylko tych, które mają największy wpływ.
Tekst przedstawia pamięć o Bożych znakach jako część przekazywania wiary. Dzieci i wnuki mają poznawać historię wyzwolenia oraz uczyć się, kim jest Pan.
Mojżesz mówi, że na święto Pana wyruszą dzieci, starcy, kobiety i mężczyźni, a także ich stada. Zgoda faraona na odejście tylko części ludzi nie oznaczałaby uwolnienia całej wspólnoty.
W Księdze Wyjścia 10:16–17 faraon przyznaje, że zgrzeszył, i prosi o ustąpienie plagi. Po jej ustaniu jednak ponownie odmawia wypuszczenia Izraelitów, dlatego rozdział pokazuje rozdźwięk między chwilowym wyznaniem a trwałą zmianą postępowania.
W samym tekście kontrast podkreśla odmienną sytuację Egipcjan i Izraelitów podczas plagi oraz szczególne miejsce Izraelitów w opowiadaniu o wyzwoleniu. Rozdział nie rozwija osobnego wyjaśnienia symbolicznego.
Ten rozdział odsłania ciężar życia pod presją: całe społeczności ponoszą skutki decyzji jednego władcy, a krótkie chwile nadziei nie przynoszą trwałej zmiany. W tej opowieści szczególnie wyraźna jest troska o to, by nikt z Izraelitów nie został pominięty w drodze ku wolności.
Rozdział powtarza schemat znany z opisu plag: wezwanie Mojżesza, odmowa faraona, znak i czasowe ustępstwo, po którym następuje kolejny opór. Warto zauważyć, że słowa faraona o grzechu pojawiają się w środku opowieści, lecz nie prowadzą do trwałej zmiany jego decyzji.
Rozmowy Mojżesza z faraonem pokazują, że warunki porozumienia mają znaczenie: zgoda na odejście tylko wybranej grupy albo zatrzymanie dobytku nadal ograniczałaby wolność Izraelitów. Rozdział zwraca uwagę na potrzebę uwzględniania całej wspólnoty przy podejmowaniu decyzji.
Pamięć o Bożych znakach zostaje powierzona następnym pokoleniom, a wolność Izraelitów wiąże się z oddawaniem czci Panu. Opowieść kieruje wzrok poza chwilowy układ sił i ku Bogu, którego działanie ma kształtować pamięć wspólnoty oraz jej nadzieję.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.