Księga Wyjścia 10:12 – znaczenie i zastosowanie

I. Najazd szarańczy, wielkiej armii Boga (Księga Joela 2:11). Bóg polecił Mojżeszowi wyciągnąć rękę (Księga Wyjścia 10:12), jakby miał przywołać szarańczę, która nadleciała na wezwanie. Mojżesz wyciągnął swoją laskę, tak jak wcześniej (Księga Wyjścia 10:13; por. Księga Wyjścia 9:22–23). Nie była to jednak jego własna ręka, lecz laska Boga, ustanowiony znak Jego obecności przy Mojżeszu. Szarańcza posłuchała rozkazu i nadleciała ze wschodnim wiatrem, a wraz z nią niezliczone gąsienice, jak czytamy w Księdze Psalmów 105:34–35. Łatwiej byłoby stawić czoła potężnej armii konnej i pieszej niż temu rojowi owadów. Któż zdoła się ostać przed wielkim Bogiem?

II. Spustoszenie, jakie szarańcza sprowadziła na kraj (Księga Wyjścia 10:15). Pokryła całą ziemię i pożarła jej plony. Bóg dał ludziom ziemię, ale kiedy zechce, może naruszyć ich władanie nią i zesłać szarańczę oraz gąsienice, by ich z niej wypędziły. Rośliny rosną, aby służyć ludziom, lecz gdy Bóg tak postanowi, te małe stworzenia mogą stać się jak współwłaściciele ziemi, ogołocić ją i odebrać nam chleb. Dlatego pracujmy nie tylko dla pożywienia i domu, które tak łatwo można stracić, lecz także dla tego, co trwa na wieki i nie może zostać zaatakowane ani zniszczone.

III. Odpowiedź faraona na te wydarzenia (Księga Wyjścia 10:16–17). Niedawno kazał wypędzić Mojżesza i Aarona (Księga Wyjścia 10:11), zapewne dając do zrozumienia, że nie chce już mieć z nimi nic wspólnego. Teraz pośpiesznie ich przywołuje i okazuje im szacunek, którego wcześniej im odmówił. Ci, którzy odrzucają mądre rady i gardzą upomnieniem, pewnego dnia chętnie zwrócą się o pomoc właśnie do tych, których wcześniej lekceważyli. Nierozsądne panny prosiły roztropne o oliwę; zob. Księga Psalmów 141:6.

1. Faraon przyznaje się do grzechu: „Zgrzeszyłem przeciwko Panu, waszemu Bogu, i przeciwko wam”. Teraz dostrzega, jak niemądre były zniewagi i odmowy, którymi obdarzał Boga i Jego posłańców, i zdaje się ich żałować. Gdy Bóg uświadamia ludziom ich grzech i upokarza ich z jego powodu, ich pogarda dla Bożych sług oraz dla słowa, które Pan przez nich przekazuje, z pewnością obciąży ich sumienie. Niektórzy sądzą, że mówiąc „Pan, wasz Bóg”, faraon dawał do zrozumienia: „Pan nie będzie moim Bogiem”. Wielu traktuje Boga jak potężnego wroga, z którym chce zawrzeć pokój, ale nie jak prawowitego Króla, któremu należy się lojalna miłość i posłuszeństwo. Prawdziwa skrucha polega na żalu za grzech popełniony przeciwko Bogu, także temu, który jest naszym Bogiem i ma do nas wszelkie prawo.

2. Faraon prosi o przebaczenie, ale nie Boga, jak czynią prawdziwie skruszeni. Zwraca się do Mojżesza, co w jego przypadku jest bardziej zrozumiałe, ponieważ Bóg powierzył Mojżeszowi szczególną rolę swojego przedstawiciela wobec faraona, a temu, komu Mojżesz odpuszczał grzechy, były one odpuszczone. Słowami „przebacz mi ten jeden raz” faraon właściwie obiecuje, że nie zrobi tego ponownie, choć nie chce powiedzieć tego wprost. Nie wspomina konkretnie o uwolnieniu ludu. Fałszywa skrucha często kryje się za niejasnymi obietnicami i unika nazwania konkretnego grzechu.

3. Faraon prosi Mojżesza i Aarona, by modlili się za niego. Niektórzy w kłopotach błagają innych o modlitwę, sami jednak nie chcą się modlić. Pokazuje to, że nie kochają naprawdę Boga i nie znajdują radości w bliskości z Nim. Faraon chce modlitwy, by ustąpiła tylko ta śmiertelna plaga, a nie jego grzech. Błaga o uwolnienie od plagi szarańczy, lecz nie od plagi zatwardziałego serca, która była o wiele groźniejsza.

IV. Ustąpienie kary w odpowiedzi na modlitwę Mojżesza (Księga Wyjścia 10:18–19). Po pierwsze, było równie wyraźnym przejawem Bożej mocy co sama kara. Wschodni wiatr przyniósł szarańczę, a teraz zachodni wiatr ją uniósł. Niezależnie od tego, skąd wieje, wiatr wykonuje Boże słowo i zmienia kierunek zgodnie z Jego wolą. Wiatr wieje, dokąd chce, a my nie mamy nad nim kontroli, lecz Bóg kieruje nim po całym niebie.

Po drugie, wydarzenie to równie wyraźnie potwierdziło autorytet Mojżesza, jego powołanie i jego więź z Bogiem, który sprawia pokój i sprowadza nieszczęście (Księga Izajasza 45:7). Co więcej, zjednało Mojżeszowi szacunek i życzliwość Egipcjan. Kara nadeszła, gdy Mojżesz o nią poprosił, lecz ustąpiła w odpowiedzi na jego modlitwę. Choć ją zapowiadał, nigdy nie pragnął dnia nieszczęścia. Bóg posłał go, by wystąpił przeciwko Egiptowi, lecz Mojżesz modlił się za Egipt. Był to dobry powód, by Egipcjanie go kochali, nawet jeśli się go bali.

Po trzecie, ustąpienie kary dawało równie mocny powód do nawrócenia co sama plaga. Pokazywało, że Bóg jest gotów przebaczać i szybko okazuje miłosierdzie. Jeśli usuwa konkretną karę, jak często czynił w przypadku faraona, albo ją odracza, jak w przypadku Achaba, gdy widzi zewnętrzne oznaki skruchy, to jak postąpi wobec szczerego nawrócenia? Jak serdecznie przyjmie prawdziwie skruszonych! Oby dobroć Boga prowadziła nas do nawrócenia.

V. Faraon ponownie wrócił do złej decyzji i nie chciał wypuścić ludu (Księga Wyjścia 10:20). Stało się tak wskutek sprawiedliwego działania Boga: zatwardził serce faraona i utwierdził go w uporze. Ci, którzy raz po raz odrzucają wezwanie do nawrócenia i przez długi czas się mu opierają, tracą z niego pożytek. Bóg sprawiedliwie wydaje ich na pastwę pragnień ich serca. Pragnienia te, niezależnie od tego, jak silne są ich wewnętrzne przekonania, okazują się silniejsze od nich.