Księga Wyjścia 10:1 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw polecenie otrzymuje Mojżesz. Możemy przypuszczać, że bardzo martwił się uporem faraona i surowymi sądami Boga. Musiał odczuwać prawdziwy smutek z powodu klęski, która spadała na Egipt, i być może zastanawiał się, jak zakończy się ten konflikt. Bóg wyjaśnia mu teraz swój zamiar: nie chodzi tylko o uwolnienie Izraela, lecz także o rozsławienie własnego imienia. Mojżesz ma zapisać, czego Bóg dokonał w Egipcie, aby poznały to przyszłe pokolenia (Księga Wyjścia 10:1–2).

Dziesięć plag musiało się wydarzyć, aby stały się trwałym świadectwem. Ukazują władzę Boga nad przyrodą: rozkazuje On każdemu stworzeniu i posługuje się nim według własnej woli, zarówno jako narzędziem wymierzania sprawiedliwości, jak i jako jej przedmiotem. Pokazują również Jego zwycięską moc nad królestwem szatana: Bóg powstrzymuje zło i upokarza dumnych wrogów swojego ludu. Plagi pozostają trwałymi znakami wielkości Boga, błogosławieństwem dla Kościoła i świadectwem zła grzechu. Ostrzegają też ludzi wszystkich pokoleń, by nie występowali przeciw Panu ani nie walczyli ze swoim Stwórcą. Dobro, jakie przyniosły światu te lekcje, z nawiązką wynagradza ich koszt.

Potem faraon zostaje upomniany (Księga Wyjścia 10:3). Pan Bóg ubogich, wzgardzonych i uciskanych Hebrajczyków pyta: „Jak długo będziesz odmawiał uniżenia się przede Mną?”. Słuszne jest, by nawet najwięksi tego świata skłonili się przed wielkim Bogiem. Jeśli tego nie zrobią, narażają się na zgubę. Podobny zarzut wielokrotnie stawiano władcom. Belszaccar, król Babilonu, nie ukorzył swego serca (Księga Daniela 5:22). Sedecjasz, król Judy, nie ukorzył się przed Jeremiaszem (Druga Księga Kronik 36:12). Tych, którzy sami się nie uniżą, Bóg upokorzy. Faraon niekiedy udawał pokorę, ale nic z niej nie wynikało, bo jego słowa nie były ani szczere, ani trwałe.

Następnie zostaje zapowiedziana plaga szarańczy (Księga Wyjścia 10:4–6). Grad zniszczył płody ziemi, a szarańcza miała pożreć to, co pozostało. Co gorsza, miała wypełnić domy, podczas gdy wcześniejsze roje pozostawały na polach. Ta klęska miała być większa niż wszystkie, które dotąd nawiedziły to królestwo. Gdy Mojżesz przekazał wiadomość i nie spodziewał się lepszej odpowiedzi niż poprzednio, odwrócił się i wyszedł od faraona (Księga Wyjścia 10:6). Później Chrystus uczył swoich uczniów, by odchodzili od tych, którzy ich nie przyjmują, i strząsali pył z nóg na świadectwo przeciw nim. Zguba jest blisko tych, których posłańcy Pana słusznie muszą pozostawić samym sobie (Pierwsza Księga Samuela 15:27 i następne).

Wtedy interweniują urzędnicy faraona, jego ministrowie lub prywatni doradcy. Nalegają, by zawarł porozumienie z Mojżeszem (Księga Wyjścia 10:7). Wypełniają swój obowiązek, zwracając uwagę na opłakany stan kraju: „Egipt jest zniszczony”, i nakłaniając faraona, by pozwolił ludowi odejść. Rozumieją, że dopóki do tego nie dojdzie, Mojżesz będzie dla nich zagrożeniem. Lepiej zgodzić się od razu, niż później zostać do tego zmuszonym. Izraelici stali się dla Egiptu ciężarem, a książęta byli już gotowi się ich pozbyć (Księga Zachariasza 12:3). To smutne, gdy cały naród cierpi z powodu pychy i uporu swoich władców; jeśli to możliwe, należy temu zapobiegać. Dobro ludu powinno być najwyższym prawem.

Potem rozpoczynają się nowe rokowania między faraonem a Mojżeszem. Faraon zgadza się, by Izraelici poszli na pustynię złożyć ofiarę, ale spór dotyczy tego, kto może odejść (Księga Wyjścia 10:8). Mojżesz stanowczo domaga się, by zabrali ze sobą całe rodziny i cały dobytek (Księga Wyjścia 10:9). Ci, którzy służą Bogu, powinni służyć Mu wszystkim, co mają. Mojżesz wyjaśnia, że Izraelici mają obchodzić święto, więc potrzebują rodzin, by wspólnie w nim uczestniczyć, oraz trzód i stad, by zapewnić wszystko, co będzie potrzebne. Wszystko ma służyć czci Boga.

Faraon nie chce na to pozwolić. Zgadza się wypuścić mężczyzn, udając, że właśnie tego od początku chcieli, choć wcześniej takie warunki nie padły. Zamierza jednak zatrzymać dzieci jako zakładników, aby mężczyźni musieli wrócić (Księga Wyjścia 10:10–11). Rozgniewany przeklina Izraelitów i ostrzega, że jeśli spróbują zabrać dzieci, zrobią to na własne ryzyko. Szatan podobnie działa, by powstrzymać ludzi przed włączaniem nawet dzieci w służbę Bogu. Jest zdecydowanie przeciwny wczesnemu oddaniu się Bogu, bo wie, jak bardzo osłabia ono jego władzę. Gdy cokolwiek przeszkadza w pełnym wychowywaniu dzieci dla Boga, mamy powód podejrzewać, że stoi za tym szatan.

Układ natychmiast się rozpada. Mężczyźni, którzy wcześniej wyszli od faraona (Księga Wyjścia 10:6), teraz zostają wypędzeni. Ci, którzy nie chcą słuchać o swoim obowiązku, wkrótce usłyszą wyrok. Zobacz Drugą Księgę Kronik 25:16. „Tych, których Bóg zamierza zgubić, najpierw wydaje na pastwę zaślepienia”. Nikt nie był tak zaślepiony na własną zgubę jak faraon.