Księga Wyjścia 35:1
Mojżesz zebrał całe zgromadzenie Izraelitów i powiedział do nich: Oto, co Pan nakazał wam wypełnić:
Księga Wyjścia 35: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 35 | Biblia BibleGuided — Polski
Mojżesz zebrał całe zgromadzenie Izraelitów i powiedział do nich: Oto, co Pan nakazał wam wypełnić:
Sześć dni będziesz wykonywał pracę, ale dzień siódmy będzie dla was świętym szabatem odpoczynku dla Pana; ktokolwiek zaś pracowałby w tym dniu, ma być ukarany śmiercią.
Nie będziecie rozpalać ognia w dniu szabatu w waszych mieszkaniach.
Tak przemówił następnie Mojżesz do całego zgromadzenia Izraelitów: Oto, co nakazał Pan, mówiąc:
Dajcie z waszych dóbr daninę dla Pana. Każdy więc, kogo skłoni do tego serce, powinien złożyć jako daninę dla Pana złoto, srebro, brąz,
purpurę fioletową i czerwoną, karmazyn, bisior oraz kozią sierść,
baranie skóry barwione na czerwono i skóry delfinów oraz drewno akacjowe,
oliwę do świecznika, wonności do wyrobu oleju do namaszczania i pachnących kadzideł,
kamienie onyksowe i inne drogie kamienie do ozdobienia efodu i pektorału.
Każdy uzdolniony z was powinien przyjść i wykonać to, co Pan nakazał,
to jest przybytek i jego namiot, przykrycia, kółka, deski, poprzeczki, słupy i podstawy;
arkę z drążkami, przebłagalnię i okrywającą ją zasłonę;
stół z drążkami i z należącym do niego sprzętem oraz chlebem pokładnym;
świecznik do oświetlenia z należącymi do niego sprzętami, z lampami oraz z oliwą do świecenia;
ołtarz kadzenia z drążkami, olejek do namaszczania, pachnące kadzidło i zasłonę na wejście do przybytku;
ołtarz całopalenia z jego brązową kratą, z drążkami i należącymi do niego sprzętami, kadź z jej podstawą;
zasłony dziedzińca i jego słupy, i podstawy, i zasłonę na wejście do dziedzińca;
paliki przybytku i paliki dziedzińca z powrozami do nich;
szaty z drogocennej tkaniny do służby w świętym przybytku, święte szaty dla Aarona kapłana i szaty dla jego synów, do sprawowania czynności kapłańskich.
Potem całe zgromadzenie Izraelitów odeszło od Mojżesza.
Wkrótce jednak wszyscy, których skłoniło serce i ochoczy duch, przynieśli daninę dla Pana na budowę Namiotów Spotkania i na wszelką służbę w nim oraz na święte szaty.
Przyszli mężczyźni i kobiety, wszyscy ochoczego serca, przynosząc spinki, kolczyki, pierścienie, naszyjniki i wszelkie przedmioty ze złota; wszyscy złożyli Panu dary ze złota, dokonując gestu kołysania.
A także fioletową i czerwoną purpurę, karmazyn, bisior i kozią sierść, baranie skóry barwione na czerwono i skóry delfinów przynosili wszyscy, którzy je znaleźli u siebie.
Każdy, kto chciał złożyć daninę ze srebra czy brązu, przynosił tę daninę dla Pana, a każdy, kto posiadał drewno akacjowe przydatne na coś do świętej służby, przynosił je również.
Wszystkie zaś kobiety biegłe w tej pracy przędły własnoręcznie przędzę na fioletową i czerwoną purpurę, karmazyn i bisior.
A wszystkie kobiety, które skłoniło do tego serce, przędły umiejętnie kozią sierść.
Książęta zaś przynieśli kamienie onyksowe i inne drogie kamienie do ozdobienia efodu i pektorału,
a ponadto wonności i oliwę do świecznika i do wyrobu oleju do namaszczania i pachnącego kadzidła.
Wszyscy Izraelici, mężczyźni i kobiety, których skłoniło serce do składania darów niezbędnych do wykonywania tego, co Pan nakazał wykonać za pośrednictwem Mojżesza, przynieśli to dla Pana dobrowolnie.
Wówczas Mojżesz przemówił do Izraelitów: Oto Pan powołał imiennie Besaleela, syna Uriego, syna Chura z pokolenia Judy,
i napełnił go duchem Bożym, mądrością, rozumem, wiedzą i znajomością wszelkiego rzemiosła,
Księga Wyjścia 35:31 mówi, że Bóg obdarzył Besaleela swoim Duchem oraz mądrością, rozumem i umiejętnościami potrzebnymi do pracy rzemieślniczej. Jego zdolności miały służyć wykonaniu dzieł …
Przeczytaj pełną analizęby obmyślił plany prac w złocie, w srebrze, w brązie,
oraz prac nad przystosowaniem kamieni do ozdoby i nad obróbką drewna potrzebnego do wykonania wszelkich zamierzonych dzieł.
Dał mu też zdolność pouczania innych, jak i Oholiabowi, synowi Achisamaka z pokolenia Dana.
Napełnił ich mądrością umysłu do wykonania wszelkich prac, zarówno kamieniarskich, jak i tkackich, oraz barwienia fioletowej i czerwonej purpury, karmazynu, bisioru, a wreszcie zwyczajnych prac tkackich, tak że mogą sporządzać wszelkie przedmioty, a zarazem obmyślać ich plany.
Praca ma swoje miejsce w życiu wspólnoty, ale siódmy dzień zostaje przeznaczony na odpoczynek dla Pana. Nakaz podkreśla, że służba i praca przy świętym przybytku nie znoszą rytmu szabatu.
Izraelici przynoszą materiały, kosztowności i własną pracę zgodnie z tym, czym dysponują i do czego skłania ich serce. Wspólne przedsięwzięcie opiera się na różnorodnych darach, a nie na jednym rodzaju wkładu.
Tekstylia, obróbka metali i drewna, kamieniarstwo oraz planowanie są przedstawione jako potrzebne elementy pracy nad przybytkiem. Umiejętności rzemieślnicze mają znaczenie w życiu religijnym wspólnoty.
Izraelici znajdują się na pustyni po wyjściu z Egiptu. Rozdział wpisuje się w opowieść o przygotowaniu Namiotu Spotkania, miejsca kultu i znaku obecności Boga pośród ludu. Po kryzysie związanym ze złotym cielcem i odnowieniu przymierza instrukcje dotyczące przybytku przechodzą od opisu do wspólnego przygotowania jego wyposażenia. Wymienione tkaniny, metale, drewno, oleje i kamienie odzwierciedlają materiały oraz rzemiosło potrzebne do wykonania opisanych przedmiotów.
Rozdział składa się z trzech części. Najpierw Mojżesz przypomina nakaz szabatu (wersety 1–3). Następnie przedstawia materiały i prace potrzebne do wykonania przybytku oraz opisuje dobrowolne dary ludu (wersety 4–29). Na końcu ogłasza powołanie Besaleela i Oholiaba oraz ich zdolność do wykonywania i planowania rzemieślniczych prac (wersety 30–35). Powtarzające się wzmianki o ochoczym sercu łączą opis darów z udziałem całej wspólnoty.
Rozdział ukazuje oddawanie czci Bogu jako część życia wspólnotowego, które obejmuje zarówno odpoczynek, jak i pracę. Dary są dobrowolne, a różne zasoby i umiejętności łączą się w służbie wspólnemu celowi. Tekst przypisuje Bogu źródło mądrości i zdolności rzemieślniczych, nie ograniczając ich znaczenia do czynności uznawanych za wyłącznie religijne. Wzmianka o surowej karze za naruszenie szabatu należy do przepisów starożytnego Izraela i nie stanowi wezwania do stosowania przemocy współcześnie.
W rozdziale można dostrzec motywy odpoczynku, przynależności do wspólnoty, dobrowolnego wkładu i uznania różnorodnych umiejętności. Te wątki mogą inspirować do refleksji nad równowagą między pracą a odpoczynkiem oraz nad tym, jak różne osoby uczestniczą we wspólnym życiu. Tekst nie jest poradą kliniczną i nie powinien służyć do oceniania czyjegoś zdrowia, wartości ani wiary na podstawie produktywności lub możliwości dawania.
Rozdział przypomina o znaczeniu regularnego odpoczynku oraz o tym, że wspólne przedsięwzięcia mogą korzystać z wielu rodzajów wkładu: materialnego, twórczego, organizacyjnego i praktycznego. Podkreśla też wartość dobrowolności oraz uznawania umiejętności innych osób. Opis szabatu należy odczytywać w kontekście przymierza Izraela, a nie jako nakaz stosowania starożytnych kar we współczesnym życiu.
Przypomnienie pokazuje, że nawet ważna praca przy budowie przybytku nie unieważnia nakazu odpoczynku. Święty czas pozostaje częścią rytmu życia Izraela.
Mojżesz zachęca do złożenia darów tych, których skłania do tego serce. Opis podkreśla dobrowolność, a następnie przedstawia udział osób przynoszących różne materiały i wykonujących różne prace.
Byli rzemieślnikami wyznaczonymi do pracy przy przybytku. Tekst przypisuje im mądrość i zdolności do wykonywania oraz planowania prac, a także nauczania innych.
Jest to przepis osadzony w prawie starożytnego Izraela i jego przymierzu z Bogiem. Nie należy przenosić tej kary na współczesne społeczeństwo ani traktować jej jako uzasadnienia przemocy.
Opis wspólnoty, w której każdy może wnieść inny dar, niesie obraz przynależności i współodpowiedzialności. Jedni przynoszą materiały, inni przędą, projektują lub wykonują rzemieślniczą pracę. Wartość tej wspólnoty nie zależy od jednego rodzaju talentu.
Rozdział łączy prawo szabatu z przygotowaniem przybytku, a następnie przechodzi od wykazu potrzebnych materiałów do relacji o ich dostarczeniu. Powracające wzmianki o ochoczym sercu podkreślają dobrowolny charakter darów. Powołanie Besaleela i Oholiaba przedstawia zdolności techniczne oraz nauczanie jako część organizacji tego dzieła.
Przygotowanie przybytku wymagało wielu różnych zasobów i umiejętności, dlatego zadanie zostało podzielone między liczne osoby. Rozdział pokazuje znaczenie wspólnego planowania, dzielenia się kompetencjami i pozostawienia miejsca na odpoczynek. Dobrowolność darów odróżnia zaangażowanie od przymusu.
Święte miejsce powstaje dzięki pracy wykonywanej z mądrością, ale także dzięki zachowaniu czasu odpoczynku. Rozdział ukazuje rytm, w którym oddanie Bogu obejmuje zarówno działanie, jak i powstrzymanie się od pracy. Umiejętności rzemieślników stają się częścią życia przymierza.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.