Księga Wyjścia 16 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Następnie wyruszyli z Elim. Całe zgromadzenie Izraelitów przybyło na pustynię Sin, położoną między Elim a Synajem, piętnastego dnia drugiego miesiąca od ich wyjścia z ziemi egipskiej.

I całe zgromadzenie Izraelitów zaczęło szemrać na pustyni przeciw Mojżeszowi i przeciw Aaronowi.

Izraelici mówili im: Obyśmy pomarli z ręki Pana w ziemi egipskiej, gdzie zasiadaliśmy przed garnkami mięsa i jadaliśmy chleb do sytości! Wyprowadziliście nas na tę pustynię, aby głodem uśmiercić całą tę rzeszę.

Pan powiedział wówczas do Mojżesza: Oto ześlę wam chleb z nieba, jak deszcz. I lud będzie wychodził, i każdego dnia będzie zbierał według dziennej potrzeby. Chcę ich także poddać próbie, czy pójdą za moimi rozkazami, czy też nie.

Lecz w szóstym dniu zrobią zapas tego, co przyniosą, a będzie to podwójna ilość tego, co będą zbierać codziennie.

Mojżesz i Aaron powiedzieli do społeczności Izraelitów: Tego wieczora zobaczycie, że to Pan wyprowadził was z ziemi egipskiej.

A rano zobaczycie chwałę Pana, ponieważ usłyszał On, że szemrzecie przeciw Panu. Czym my jesteśmy, że szemrzecie przeciw nam?

Mojżesz powiedział: Wieczorem Pan da wam mięso do jedzenia, a rano chleb do sytości, bo Pan słyszał wasze szemranie przeciw Niemu. Czym bowiem my jesteśmy? Nie szemraliście przeciwko nam, ale przeciw Panu!

Mojżesz powiedział do Aarona: Powiedz całemu zgromadzeniu Izraelitów: Zbliżcie się do Pana, ponieważ słyszał wasze szemrania.

Podczas przemowy Aarona do całego zgromadzenia Izraelitów spojrzeli ku pustyni i ukazała się im w obłoku chwała Pana.

I Pan przemówił do Mojżesza tymi słowami:

Słyszałem szemranie Izraelitów. Powiedz im tak: O zmierzchu będziecie jeść mięso, a rano nasycicie się chlebem. Poznacie wtedy, że Ja, Pan, jestem waszym Bogiem.

Rzeczywiście wieczorem przyleciały przepiórki i pokryły obóz, a następnego dnia rano warstwa rosy leżała wokół obozu.

Gdy warstwa rosy uniosła się ku górze, wtedy na pustyni leżało coś drobnego, ziarnistego, jak szron na ziemi.

Na widok tego Izraelici pytali się wzajemnie: Co to jest? – ponieważ nie wiedzieli, co to było. Wtedy Mojżesz powiedział do nich: To jest chleb, który Pan daje wam na pokarm.

To zaś nakazał wam Pan: Każdy z was zbierze dla siebie według swojej potrzeby, omer na głowę. Każdy z was przyniesie według liczby osób, które należą do jego namiotu.

Izraelici zrobili tak i zebrali jedni dużo, drudzy mało.

Gdy mierzyli swój zbiór omerem, ten, który zebrał wiele, nie miał żadnego nadmiaru, a ten, kto zebrał za mało, nie miał żadnego braku – – każdy zebrał według swoich potrzeb.

Następnie Mojżesz powiedział do nich: Niech nikt nie pozostawia nic z tego do następnego rana.

Niektórzy nie posłuchali Mojżesza i pozostawili trochę na następne rano. Jednak tworzyły się robaki i nastąpiło gnicie. I Mojżesz rozgniewał się na nich.

Zbierali to każdego rana, każdy według swoich potrzeb. Lecz gdy słońce goręcej przygrzewało, topniało.

W szóstym zaś dniu zbierali podwójną ilość pożywienia, dwa omery na każdego. I przybyli wszyscy przełożeni zgromadzenia, i donieśli o tym Mojżeszowi.

A on powiedział do nich: Oto, co Pan chciał wam powiedzieć: Dniem świętego odpoczynku, szabatem poświęconym dla Pana, jest dzień jutrzejszy. Upieczcie, co chcecie upiec, i ugotujcie, co chcecie ugotować. Wszystko zaś, co wam zostaje, odłóżcie na następny dzień.

I odłożyli na następny dzień według nakazu Mojżesza. Nie nastąpiło gnicie ani też nie tworzyły się tam robaki.

Mojżesz powiedział: Jedzcie to dzisiaj, bo dzisiaj jest szabat ku czci Pana! Dzisiaj nie znajdziecie tego na polu.

Przez sześć dni możecie zbierać, jednak w siódmym dniu jest szabat i nie będzie nic tego dnia.

Niektórzy z ludu wyszli siódmego dnia, aby zbierać, ale nic nie znaleźli.

Wówczas Pan powiedział do Mojżesza: Jak długo jeszcze będziecie się wzbraniali zachowywać moje nakazy i moje prawa?

Patrzcie! Pan nakazał wam szabat i dlatego w szóstym dniu dał wam pokarm na dwa dni. Każdy więc z was pozostanie w domu! W siódmym dniu żaden z was niech nie opuszcza swojego miejsca zamieszkania.

Księga Wyjścia 16:29 przypomina Izraelitom, że szabat jest nakazanym przez Boga dniem odpoczynku. Pokarm zebrany wcześniej na dwa dni pozwalał im pozostać w domu i …

I zgodnie z tym lud obchodził siódmego dnia szabat.

Dom Izraela nadał temu pokarmowi nazwę manna. Była ona biała jak ziarno kolendry i miała smak placka z miodem.

Mojżesz powiedział: Oto, co nakazał Pan: Napełnijcie omer i przechowajcie go dla waszych późniejszych pokoleń, aby ujrzeli pokarm, którym żywiłem was na pustyni po wyprowadzeniu z ziemi egipskiej.

Mojżesz powiedział do Aarona: Weź naczynie i napełnij je omerem manny, i złóż ją przed Panem, aby przechować ją dla waszych późniejszych pokoleń.

Aaron położył je przed świadectwem, aby przechować – jak to Pan nakazał Mojżeszowi.

Izraelici jedli mannę przez czterdzieści lat, aż przybyli do zamieszkałej ziemi. Jedli mannę, aż przybyli do granic ziemi Kanaan.

Omer zaś jest dziesiątą częścią efy.