Księga Wyjścia 34:1
Pan powiedział do Mojżesza: Wyciosaj sobie dwie tablice z kamienia podobne do pierwszych, a na tych tablicach wypisz znów słowa, jakie były na pierwszych tablicach, które potłukłeś.
Księga Wyjścia 34: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 35 | Biblia BibleGuided — Polski
Pan powiedział do Mojżesza: Wyciosaj sobie dwie tablice z kamienia podobne do pierwszych, a na tych tablicach wypisz znów słowa, jakie były na pierwszych tablicach, które potłukłeś.
Bądź gotów jutro rano wejść zaraz na górę Synaj. I zaczekasz na Mnie na szczycie góry.
Nikt nie może wejść z tobą i nikt nie może się pokazać na górze. Również mniejsze i większe bydło nie może się paść na zboczach góry.
Mojżesz wyciosał dwie kamienne tablice jak pierwsze, a gdy wstał rano, wszedł na górę, jak mu nakazał Pan, i wziął do rąk kamienne tablice.
A Pan zstąpił w obłoku, i Mojżesz zatrzymał się koło Niego, i wypowiedział imię Jahwe.
Pan przeszedł przed jego oczami i wołał: Jahwe, Jahwe, Bóg miłosierny i litościwy, cierpliwy, bogaty w łaskę i wierność,
zachowujący swoją łaskę w tysiączne pokolenia, przebaczający niegodziwość, niewierność, grzech, lecz nie pozostawiający go bez ukarania, ale zsyłający kary za niegodziwość ojców na synów i wnuków aż do trzeciego i czwartego pokolenia.
I Mojżesz natychmiast skłonił się aż do ziemi i oddał pokłon,
mówiąc: Jeśli darzysz mnie życzliwością, Panie, to proszę, niech pójdzie Pan pośród nas. Jest to wprawdzie lud o twardym karku, ale przebaczysz nasze winy i nasze grzechy i uczynisz nas swoim dziedzictwem.
Pan odpowiedział: Oto Ja zawieram przymierze wobec całego twojego ludu i uczynię cuda, jakich nie było na całej ziemi i u żadnych narodów, i zobaczy cały lud, wśród którego przebywasz, że dzieła Pana, które Ja uczynię z tobą, są straszne.
Przestrzegaj tego, co Ja dzisiaj tobie rozkazuję, a Ja wypędzę przed tobą Amorytę, Kananejczyka, Chetytę, Peryzzytę, Chiwwitę i Jebusytę.
Strzeż się zawierania przymierza z mieszkańcami kraju, do którego idziesz, aby nie stali się sidłem pośród was.
Natomiast zburzcie ich ołtarze, skruszcie czczone przez nich stele i wyrąbcie aszery.
Nie będziesz oddawał pokłonu obcemu bogu, bo Pan ma na imię Zazdrosny: jest Bogiem zazdrosnym.
Nie będziesz zawierał przymierzy z mieszkańcami tego kraju, aby, gdy będą uprawiać nierząd z obcymi bogami i składać ofiary swoim bogom, nie zaprosili cię do spożywania z ich ofiary.
A także nie możesz brać ich córek za żony dla swoich synów, aby one, uprawiając nierząd z obcymi bogami, nie doprowadziły twoich synów do nierządu z obcymi bogami.
Nie uczynisz sobie bogów odlanych z metalu.
Zachowaj Święto Przaśników; przez siedem dni będziesz jadł przaśne chleby, jak to ci poleciłem. A uczynisz to w wyznaczonym czasie, czyli w miesiącu Abib, ponieważ wtedy wyszedłeś z Egiptu.
Wszystko pierworodne należy do Mnie, a także pierworodny samiec z bydła, wołów i owiec.
Pierworodnego zaś osła wykupisz głową owcy, a jeśli byś nie wykupił, złamiesz mu kark. Wykupisz też swojego pierworodnego syna, i nie wolno się ukazać przede Mną z pustymi rękami.
Sześć dni będziesz pracować, a w siódmym dniu odpoczywaj zarówno w czasie orki, jak i w czasie żniwa.
Będziesz obchodził Święto Tygodni, pierwocin, żniwa pszenicy i Święto Zbiorów pod koniec roku.
Trzy razy w roku ukażą się wszyscy twoi mężczyźni przed obliczem Pana, Boga Izraela.
Ja bowiem wypędzę narody sprzed ciebie i rozszerzę twoje granice, i nikt nie będzie napadał na twój kraj, gdy ty trzy razy w roku pójdziesz, aby pokazać się przed obliczem Pana, twojego Boga.
Krwi moich ofiar nie powinieneś składać razem z kwaszonym chlebem, i nic z ofiary paschalnej nie powinno pozostać na drugi dzień.
Najlepsze z pierwocin twojej ziemi powinieneś przynieść do domu Pana, twojego Boga. Nie będziesz gotował koźlęcia w mleku jego matki.
Pan powiedział do Mojżesza: Zapisz sobie te słowa, ponieważ na podstawie tych słów zawarłem przymierze z tobą i z Izraelem.
I Mojżesz był tam u Pana czterdzieści dni i czterdzieści nocy, i nie jadł chleba, i nie pił wody. I napisał na tablicach słowa przymierza – Dziesięć Słów.
Gdy Mojżesz schodził z góry Synaj z dwiema tablicami Świadectwa w ręku, nie wiedział, że skóra na jego twarzy promieniała na skutek rozmowy z Panem.
Gdy Aaron i Izraelici zobaczyli Mojżesza z daleka i zobaczyli, że skóra na jego twarzy promienieje, bali się zbliżyć do niego.
A gdy Mojżesz ich przywołał, Aaron i wszyscy przywódcy zgromadzenia przyszli do niego, a Mojżesz rozmawiał z nimi.
Potem przyszli także Izraelici, a on dawał im polecenia powierzone mu przez Pana na górze Synaj.
Gdy Mojżesz zakończył z nimi rozmowę, nałożył zasłonę na twarz.
Ilekroć Mojżesz wchodził przed oblicze Pana na rozmowę z Nim, zdejmował zasłonę aż do wyjścia. Gdy zaś wyszedł, opowiadał Izraelitom to, co mu Pan rozkazał.
I wtedy Izraelici mogli widzieć twarz Mojżesza, że promienieje skóra na twarzy Mojżesza. A Mojżesz znów nakładał zasłonę na twarz, dopóki nie wszedł na rozmowę z Nim.
Bóg sam ogłasza swoje imię i opisuje siebie jako pełnego współczucia, cierpliwości, łaski i wierności. Przebaczenie nie oznacza jednak, że zło pozostaje bez konsekwencji.
Po kryzysie związanym ze złotym cielcem Bóg odnawia przymierze z Izraelem. Mojżesz ma przygotować nowe tablice, a lud zostaje wezwany do wierności temu zobowiązaniu.
Zakaz kultu innych bogów i przestrogę przed przymierzami, które mogłyby prowadzić do bałwochwalstwa, przedstawiono jako ochronę tożsamości i wierności ludu przymierza.
Przepisy przypominają o wyzwoleniu z Egiptu, poświęceniu Bogu tego, co pierworodne, oraz o regularnym odpoczynku. Życie wspólnoty ma być kształtowane przez pamięć, wdzięczność i oddawanie Bogu pierwszeństwa.
Rozdział należy do opowieści o przymierzu zawartym na Synaju po wyjściu Izraelitów z Egiptu. Bezpośrednio wcześniej lud sporządził złotego cielca, a Mojżesz rozbił pierwsze tablice. W rozdziale 34 następuje odnowienie przymierza i ponowne przekazanie jego zobowiązań. Wymienione święta wiążą kult z kalendarzem rolniczym i pamięcią o wyzwoleniu. Przepisy o unikaniu kultu obcych bogów wyrażają troskę o wierność Izraela, natomiast opis wypędzenia ludów i zakazów dotyczących małżeństw odzwierciedlają realia oraz teologiczne założenia starożytnej opowieści. Nie należy odczytywać ich jako prostego uzasadnienia współczesnej przemocy ani uprzedzeń wobec innych grup.
Rozdział rozwija się w kilku etapach: przygotowanie nowych tablic i wejście Mojżesza na Synaj (wersety 1–4); objawienie imienia i charakteru Boga oraz prośba Mojżesza o obecność i przebaczenie (wersety 5–9); ogłoszenie odnowienia przymierza i związanych z nim zobowiązań (wersety 10–26); zapisanie słów przymierza oraz pobyt Mojżesza na górze (wersety 27–28); zejście Mojżesza z promieniejącą twarzą i opis zasłony (wersety 29–35). Narracja przeplata słowa Boga, odpowiedź Mojżesza, przepisy i scenę przekazania nauki ludowi.
Rozdział łączy przebaczenie z odnowieniem więzi przymierza. W centrum znajduje się objawienie Boga jako miłosiernego i wiernego, który nie lekceważy zła. Mojżesz występuje jako pośrednik, prosząc, by Bóg pozostał pośród ludu mimo jego niewierności. Przepisy podkreślają wyłączność kultu Boga, pamięć o wyzwoleniu oraz święty rytm życia. Promieniejąca twarz Mojżesza obrazuje doniosłość spotkania z Bogiem i przekazywania Jego słowa. Chrześcijańskie tradycje mogą różnie ujmować niektóre szczegóły prawne i obraz zasłony, dlatego warto czytać je w kontekście całej opowieści o przymierzu.
Rozdział może być źródłem nadziei dla osób zmagających się z poczuciem winy, zerwanym zaufaniem lub potrzebą nowego początku: ukazuje możliwość odnowienia relacji oraz Boga jako cierpliwego i miłosiernego. Może też skłaniać do refleksji nad tym, jak wspólnota pamięta o swoich zobowiązaniach i odpoczynku. To tekst religijny, a nie porada psychologiczna. Nie powinien służyć do nakłaniania kogoś do pozostawania w niebezpiecznej relacji ani do zastępowania profesjonalnego wsparcia.
Rozdział zachęca do łączenia pamięci o Bożej łasce z odpowiedzialnością za własne wybory. W życiu wspólnotowym może inspirować do pielęgnowania rytmu pracy i odpoczynku, pamiętania o ważnych zobowiązaniach oraz okazywania wdzięczności za to, co otrzymane. Trudne przepisy warto rozważać w ich historycznym kontekście i z uwzględnieniem godności każdej osoby, zamiast stosować je bezpośrednio jako instrukcje dla współczesnych relacji.
Pierwsze tablice zostały rozbite po grzechu Izraela ze złotym cielcem. Nowe tablice oznaczają odnowienie przymierza i ponowne zapisanie jego słów (Księga Wyjścia 34:1–4, 27–28).
W wersetach 6–7 Bóg objawia się jako cierpliwy, wierny i gotowy przebaczać, a zarazem nie przedstawia zła jako czegoś obojętnego. Fragment łączy nadzieję na miłosierdzie z powagą odpowiedzialności.
W kontekście przymierza zakaz ten podkreśla wyłączną wierność Bogu Izraela. Tekst ostrzega, że związki z praktykami kultowymi sąsiednich ludów mogą prowadzić do porzucenia tej wierności (Księga Wyjścia 34:12–17).
Według narracji skóra na jego twarzy promieniała po rozmowie z Panem na Synaju. Mojżesz przekazywał ludowi otrzymane polecenia, a zasłonę zdejmował podczas spotkań z Bogiem (Księga Wyjścia 34:29–35).
Rozdział zawiera przepisy skierowane do starożytnego Izraela w ramach przymierza synajskiego. Współczesne wspólnoty chrześcijańskie różnie wyjaśniają ich zastosowanie, dlatego trzeba czytać je w kontekście Biblii i tradycji chrześcijańskiej, nie używając ich do usprawiedliwiania przemocy ani dyskryminacji.
W tej opowieści po bolesnym zerwaniu przymierza pojawia się możliwość jego odnowienia. Mojżesz nie ukrywa, że lud jest uparty, a jednak prosi, by Bóg pozostał pośród niego. Słowa o miłosierdziu i cierpliwości mogą przynieść nadzieję, nie pomniejszając ciężaru winy ani potrzeby naprawy.
Rozdział łączy dwa wątki: odnowienie przymierza po epizodzie złotego cielca oraz ponowne przedstawienie jego zobowiązań. Wyznanie z wersetów 6–7 przypomina formułę teologiczną o Bożej łasce i sprawiedliwości, rozwijaną także w innych księgach biblijnych. Przepisy o świętach i kulcie są osadzone w życiu starożytnego Izraela, a scena promieniejącej twarzy podkreśla autorytet Mojżesza jako pośrednika.
W rozdziale wierność przymierzu wyraża się zarówno w kulcie, jak i w codziennym rytmie: pracy, odpoczynku, świętowaniu i pamięci o tym, co najważniejsze. Jego praktyczny wymiar nie polega na mechanicznym kopiowaniu starożytnych przepisów, lecz na poważnym traktowaniu zobowiązań, wdzięczności i odpoczynku.
Mojżesz schodzi z góry przemieniony spotkaniem, choć sam nie zdaje sobie z tego sprawy. Ta scena nadaje rozdziałowi kontemplacyjny wymiar: bliskość Boga pozostawia ślad, a słowa przymierza mają prowadzić wspólnotę dalej. W centrum pozostaje Bóg, którego miłosierdzie i wierność podtrzymują relację mimo ludzkiej niewierności.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.