Księga Wyjścia 34:1 – znaczenie i zastosowanie

Przymierze między Bogiem a Izraelem zostało nagle złamane, gdy Izraelici zaczęli oddawać cześć złotemu cielcowi. Kiedy więc pokój został przywrócony, wszystko musiało zacząć się od nowa — nie od miejsca, w którym przerwano, lecz od początku. Ci, którzy zeszli z właściwej drogi, muszą zawrócić i ponownie podjąć pierwsze dzieła (Apokalipsa św. Jana 2:5).

Mojżesz musiał przygotować nowe tablice (Księga Wyjścia 34:1). Wcześniej Bóg sam dostarczył tablice i wypisał na nich słowa. Tym razem Mojżesz miał wyciosać tablice, a Bóg miał na nich jedynie napisać. Gdy po raz pierwszy prawo zostało zapisane w ludzkim sercu, przed grzechem, zarówno tablice, jak i zapis były dziełem Boga. Lecz po tym, jak grzech rozbił i oszpecił te tablice, a prawo Boże trzeba było zachować w Piśmie, Bóg posłużył się ludzką służbą, poczynając od Mojżesza.

Prorocy i apostołowie jedynie przygotowywali tablice, że tak powiem. Zapis nadal pochodził od Boga, bo całe Pismo jest natchnione przez Boga. Gdy Bóg pojednał się z Izraelem, polecił odnowić tablice i wypisał na nich swoje prawo. Uczy nas to trzech rzeczy. Po pierwsze, nawet w ramach ewangelii pokoju i pojednania przez Chrystusa, którego zapowiadało wstawiennictwo Mojżesza, prawo moralne nadal obowiązuje wierzących. Chrystus wykupił nas spod przekleństwa prawa, ale nie zwolnił nas z jego nakazów; nadal podlegamy prawu Chrystusa. Gdy Jezus objaśniał prawo moralne w Kazaniu na Górze i korygował błędne nauczanie uczonych w Piśmie i faryzeuszy (Ewangelia Mateusza 5:19), w istocie odnawiał tablice i przywracał prawu jego pierwotne znaczenie.

Po drugie, najlepszym dowodem na to, że grzech został przebaczony i że żyjemy w pokoju z Bogiem, jest prawo zapisane w sercu. Pierwszym znakiem łaski Boga wobec Izraela było odnowienie tablic prawa. W nowym przymierzu pierwsza obietnica mówi, że Bóg umieści swoje prawa w umysłach ludzi i zapisze je w ich sercach (List do Hebrajczyków 8:10). Dalej czytamy, że okaże miłosierdzie ich nieprawości (List do Hebrajczyków 8:12).

Po trzecie, jeśli chcemy, by Bóg zapisał swoje prawo w naszych sercach, musimy je przygotować na jego przyjęcie. Twarde serce musi zostać skruszone przez przekonanie o grzechu i pokorę (Księga Ozeasza 6:5). Trzeba odłożyć na bok zło, które zapełnia serce (List Jakuba 1:21). Serce musi zostać przygotowane, wygładzone i ukształtowane, aby słowo mogło się w nim zakorzenić.

Mojżesz wyciosał więc tablice z kamienia lub łupku. Były tak cienkie, że mógł nieść obie w jednej ręce. Ich rozmiar musiał być nieco mniejszy niż Arki, w której miały być przechowywane. Arka miała około 1,1 metra długości i 0,7 metra szerokości. Nie było w tym nic szczególnie wyszukanego, bo czasu było niewiele. Mojżesz przygotował tablice od razu, aby następnego ranka zabrać je ze sobą. Ich piękno miało pochodzić nie z ludzkiego kunsztu, lecz z palca Boga.

Mojżesz musiał ponownie wejść na szczyt góry Synaj i tam stawić się przed Bogiem (Księga Wyjścia 34:2). Nie było go tak długo, że niecierpliwość ludu doprowadziła do sporządzenia złotego cielca, lecz Bóg nie zmienił z tego powodu swoich zamiarów. Mojżesz miał wejść na górę i pozostać tam tak długo jak poprzednio, aby sprawdzić, czy lud nauczył się czekać.

Aby wzbudzić w ludziach cześć, nakazano im trzymać się z dala. Nikt nie miał wejść na górę razem z Mojżeszem (Księga Wyjścia 34:3). Mówili: „Nie wiemy, co się z nim stało” (Księga Wyjścia 32:1), ale Bóg nie pozwolił im przekonać się o tym przez samodzielne wejście na górę. Mojżesz wstał wcześnie następnego ranka (Księga Wyjścia 34:4) i udał się na wyznaczone miejsce. Pokazuje to, jak bardzo pragnął stanąć przed Bogiem i jak nie chciał tracić czasu. Dobrze jest wcześnie rozpoczynać oddawanie czci Bogu. Poranek często sprzyja wzrostowi w łasce tak samo, jak nauce i rozwijaniu umiejętności.