Księga Wyjścia 34:18 – znaczenie i zastosowanie

Jest to powtórzenie kilku wcześniejszych nakazów, zwłaszcza tych dotyczących świąt poświęconych Bogu. Kiedy Izraelici sporządzili cielca, ogłosili nawet święto na jego cześć. Teraz Bóg nakazuje im obchodzić ustanowione przez Niego święta, aby nigdy więcej do tego nie doszło. Ludzi nie trzeba odciągać od religii pokusą przyjemności, bo służymy Panu, który hojnie obdarza swoje sługi radością. Prawdziwa pobożność jest nieustanną ucztą, a radość w Bogu jest zawsze dostępna.

Raz w tygodniu mieli odpoczywać (Księga Wyjścia 34:21), nawet w czasie orki i żniw, czyli w najbardziej pracowitych porach roku. Cała zwykła praca miała ustąpić miejsca temu świętemu odpoczynkowi. Oddawanie czci Bogu w szabat, także w czasie żniw, miało sprawić, że praca przy zbiorach przyniesie lepsze owoce. W ten sposób mieli pokazać, że więź z Bogiem i obowiązek wobec Niego cenią bardziej niż pracę i radość ze zbiorów.

Trzy razy w roku mieli obchodzić święta (Księga Wyjścia 34:23). W tych dniach mieli stawać przed Panem, Bogiem Izraela. Podczas każdego nabożeństwa powinniśmy widzieć w Bogu Pana, nieskończenie błogosławionego, wielkiego i chwalebnego, i oddawać Mu cześć z szacunkiem oraz świętą bojaźnią. Powinniśmy też widzieć w Nim Boga Izraela, Boga związanego z nami przymierzem, co zachęca nas, by Mu ufać i z radością Mu służyć. Zawsze przebywamy w Bożej obecności, ale podczas świętych czynności stajemy przed Nim jak słudzy gotowi przyjąć polecenia i jak proszący o miłosierdzie. Mamy dobry powód, by czynić jedno i drugie z radością.

Ktoś mógłby zaprotestować, że jeśli wszyscy mężczyźni z każdego zakątka kraju wyruszą, by oddać cześć Bogu w wybranym przez Niego miejscu, kraj pozostanie otwarty na atak. Co stanie się z kobietami, dziećmi i słabszymi, którzy zostaną w domu? Bóg mówi, że należy Mu ich powierzyć (Księga Wyjścia 34:24): „Nikt nie będzie pożądał waszej ziemi”. Oznacza to nie tylko, że nikt na nią nie napadnie, ale nawet nie zechce tego zrobić. Wszystkie serca są w ręku Boga i pod Jego władzą. Może powstrzymać nie tylko ludzkie czyny, lecz także pragnienia. Kanaan był pożądanym krajem, a okoliczne narody były zachłanne, a jednak Bóg mówi: „Nie będą go pożądać”. Powinniśmy też przeciwstawiać się grzesznym pragnieniom we własnym sercu, które zwracają się przeciw Bogu i Jego chwale, a potem ufać Mu, że powstrzyma grzeszne pragnienia innych, skierowane przeciw nam i temu, co do nas należy.

Droga posłuszeństwa jest drogą bezpieczeństwa. Jeśli służymy Bogu, On nas ochroni, a ci, którzy narażają się dla Niego, nie poniosą z Jego powodu straty. Gdy zajmujemy się dziełem Boga i służymy Mu, znajdujemy się pod Jego szczególną opieką.

Wymieniono tu trzy święta wraz z powiązanymi z nimi przepisami. Pierwsze to Pascha wraz ze Świętem Przaśników, obchodzone na pamiątkę wyzwolenia Izraelitów z Egiptu. Z tym świętem wiąże się nakaz wykupu pierworodnych (Księga Wyjścia 34:18–20). Święto to zostało po raz pierwszy ustanowione w Księdze Wyjścia 12:13, a następnie ponownie nakazane w Księdze Wyjścia 23:15. Drugie to Święto Tygodni, czyli Pięćdziesiątnica, obchodzone siedem tygodni po Passze. Z nim wiąże się nakaz składania pierwocin. Trzecie to Święto Zbiorów pod koniec roku, czyli Święto Namiotów (Księga Wyjścia 34:22). Wspomniano o nim wcześniej także w Księdze Wyjścia 23:16.

Spośród przepisów powtórzonych tutaj (Księga Wyjścia 34:25–26) zakaz używania zakwasu dotyczy Paschy, a nakaz składania pierwocin — Pięćdziesiątnicy. Zakaz gotowania koźlęcia w mleku jego matki najprawdopodobniej wiąże się ze Świętem Zbiorów. Bóg nie chciał, by Izraelici stosowali zabobonny obrzęd, który prawdopodobnie widzieli u Egipcjan lub u któregoś z okolicznych narodów i który miał zapewniać obfite plony.

Skoro powtórzono tutaj te przepisy, prawdopodobnie ponownie przekazano też wszystko, co Bóg wcześniej powiedział Mojżeszowi na górze, i jeszcze raz pokazano mu wzór przybytku. Być może stało się tak dlatego, że wstrząs i zamęt wywołane przez złotego cielca mogły zatrzeć w pamięci Mojżesza to, co widział i słyszał. Było to również znakiem pełnego pojednania i przypomnieniem, że żaden przepis Prawa nie przeminie, lecz wszystkie zostaną wiernie zachowane przez wielkiego Pośrednika, Jezusa Chrystusa, który przyszedł nie po to, by znieść Prawo, ale by je wypełnić (Ewangelia Mateusza 5:17–18).

Na koniec Mojżesz otrzymuje polecenie, by zapisać te słowa (Księga Wyjścia 34:27), aby lud lepiej je poznawał przez częste czytanie i przekazywał przyszłym pokoleniom. Nigdy nie zdołamy wystarczająco podziękować Bogu za Jego spisane Słowo. Bóg mówi też, że zawrze przymierze z Mojżeszem i Izraelem zgodnie z tymi słowami — nie bezpośrednio z Izraelem, lecz z nim za pośrednictwem Mojżesza, który go reprezentował. Podobnie przymierze łaski zostaje zawarte z wierzącymi przez Chrystusa, danego jako przymierze dla ludu (Księga Izajasza 49:8). I tak jak tutaj przymierze zostało zawarte zgodnie z nakazem, tak jest nadal. Przez chrzest zostajemy włączeni w przymierze, abyśmy uczyli się zachowywać wszystko, co nakazał Chrystus (Ewangelia Mateusza 28:19–20).